Στον Τσίπρα ρίχνουν «Τα Νέα» με άρθρο τους την κρίση στον Τύπο και την αναξιοπιστία των ΜΜΕ

Αποσιωπούν  «Τα Νέα»  τις βαθιές αιτίες  για το οικονομικο πρόβλημα του ΔΟΛ, το μέγα ζήτημα της διεθνους κρίσης του έντυπου μέσου ενημέρωσης αλλά κυρίως της  αναξιοπιστίας (διεθνώς αλλά και ειδικώς στην Ελλάδα) όλων των μέσων ενημέρωσης λόγω των διαπλεκομένων και ιδιοκτησιακών συμφερόντων. Αντί να αναρωτιώνται τι έχει κανει τον Έλληνα να αγοράζει εφημερίδες μονο για τις προσφορές και να απαξιώνει με μεγαλη δυσπιστία το ειδησεογραφικό  περιεχόμενο, «Τα Νέα»  δημοσιεύουν ένα κείμενο που ριχνει τις ευθύνες στην κυβέρνηση και στις δικαστικές έρευνες για τους δανεισμούς

Το άρθρο δημοσιεύεται μετά την διήμερη απεργία των εργαζομένων που ειναι μήνες απλήρωτοι και παίρνουν διαρκώς «έναντι» γενικώς και αορίστως -απεργία που είχε ως αποτέλεσμα να μην κυκλοφορήσει η εφημερίδα.

Η απεργία (όπως και στο «Εθνος») ανεστάλή μετά την καταβολή του δώρου των Χριστουγέννων

Το άρθρο

Το άρθρο αναφέρει τα εξής:

»Μπορεί η εκάστοτε εξουσία να αντιλαμβάνεται με όρους ιδιοκτησιακούς τη σχέση της με τον Τύπο και τα ΜΜΕ. Ωστόσο οι εφημερίδες ανήκουν στους αναγνώστες τους. Αυτοί καθορίζουν την επιρροή τους και αυτοί ορίζουν την τύχη τους.

ΤΑ ΝΕΑ έχουν περάσει από σαράντα κύματα αφήνοντας το αυλάκι της πρύμνης τους στα πάνω νερά, άλλοτε ταραγμένα και άλλοτε όχι, της ελληνικής ιστορίας. ΤΑ ΝΕΑ πάντα κράτησαν μια ζωντανή σχέση με το αναγνωστικό τους κοινό. Φάνηκε ακόμη κι όταν ΤΑ ΝΕΑ εμποδίστηκαν να φτάσουν στο περίπτερο. Θέλουμε λοιπόν να ευχαριστήσουμε όλους αυτούς που είχαν μια κουβέντα να πουν για εμάς – καλή ή κακή – ερήμην μας.

Η πρώτη αναφορά του Τύπου – και το αμείλικτο μέτρο κρίσης – είναι η αλήθεια. Δεν αποτελεί όμως την πρώτη προτεραιότητα της εξουσίας που – το είπαμε ήδη- επείγεται να έχει το μονοπώλιο της ενημέρωσης. Αυτό επιτυγχάνεται με λογοκρισία – που όμως δεν είναι αποδεκτή σε συνθήκες δημοκρατίας. Όποτε επιλέγεται η δυσφημιστική ενοχοποίηση των ΜΜΕ και του δανεισμού τους με την ελπίδα να αποσταθεροποιηθεί η σχέση τους με τις τράπεζες και, τελικά, η επιχειρηματική τους λειτουργία. Από κοντά και η διαρκής πίεση προς τη Δικαιοσύνη, της οποίας η κρίση προεξοφλείται δημοσίως από χείλη κυβερνητικά.

Το πού οδηγούν όλα αυτά μπορεί κανείς να το αντιληφθεί καλύτερα χωρίς εφημερίδες. Οδηγούν προς τα πίσω. Αλλά η Ιστορία – ιδίως σε μαρξιστική θεώρηση – οδηγεί μόνο μπροστά. Είναι μια αντίφαση που εικονογραφεί με ειρωνική γραμμοσκίαση τα αδιέξοδα των πρωταγωνιστών. Λογικό: Πώς να πεις ψέματα στους άλλους, όταν δεν τολμάς να πεις την αλήθεια στον εαυτό σου; Και τότε πώς να δεις την αλήθεια γραμμένη;»

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here