Στην Αθήνα ο «απαγορευμένος» Σύρος ποιητής Άδωνις

Την Τρίτη 10 Ιανουαρίου, ο  Σύρος ποιητής, μονίμως υποψήφιος για Νόμπελ Λογοτεχνίας τα τελευταία χρόνια, θα βρίσκεται στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση. όπου θα  συνομιλήσει με τον Γιώργο Αρχιμανδρίτη για τη βια, την ποίηση, τη Συρία, το Ισλάμ, την τρομοκρατία και τον ISIS.

Ο Αλί Αχμέτ Σαϊντ Εσμπέρ -το πραγματικό όνομα του Άδωνι- είναι ο πρωτότοκος  μιας , πολυτεκνης (εν τέλει) και φτωχής αγροτικής οικογένειας στη Συρία.  Κατάφερε να σπουδάσει από στοχοπροσήλωση και αποφασιστικότητα. Παρουσιάστηκε στη διάρκεια μιας περιοδείας  μπροστά στον πρόεδρο της Συρίας και  του ζήτησε να τον αφήσει να του απαγγείλει ένα αραβικό δημοτικό τραγούδι και ως αντάλλαγμα εκείνος να τον σπουδάσει. Και τα κατάφερε.

Πώς επέλεξε το ψευδώνυμό του;

«Όταν άρχισα να στέλνω σε εφημερίδες ποιήματα που τα υπέγραφα με το όνομά μου δεν τα δημοσίευε κανείς. Μία μέρα διάβασα το μύθο του Άδωνι. Λίγο καιρό αργότερα, ενώ περπατούσα δίπλα σε ένα ποτάμι -το οποίο ονομάζεται Άδωνις- κι έβλεπα τα νερά του, που όταν βρέχει παίρνουν κόκκινο χρώμα, σκέφτηκα: να! είσαι σαν τον Άδωνι και οι εκδότες σαν τον κάπρο που θέλει να σε σκοτώσει. Τότε έστειλα τα ποιήματά μου στους εκδότες με το όνομα αυτό και τα δέχθηκαν αμέσως. Με κάλεσαν μάλιστα να πάω να με γνωρίσουν. Όταν με είδαν έτσι μικρό, φτωχό και κακοντυμένο, δεν πίστευαν ότι ο Άδωνις ήμουν εγώ».

Ο Αδωνις κατακρίνει βαθιά την «αραβική άνοιξη». Πιστεύει ότι όλες αυτές οι εξεγέρσεις, που τόσο ενθουσίασαν στην αρχή τη Δύση και δημιούργησαν ελπίδες εκδημοκρατισμού των αραβικών κοινωνιών, δεν ήταν παρά «θρησκευτικές και φυλετικές εξεγέρσεις».  Πιστεύει ότι στην πατριδα του κυριάρχησε σε όλη την αντιπολίτευση ο θρησκευτικός φανατισμός και «μετέτρεψε την άνοιξη σε κόλαση». Ο Αδωνις χρησιμοποιεί ένα πολύ απλό επιχείρημα: «Πώς μπορούμε να μιλάμε για “αραβική άνοιξη” στο μέτρο που η γυναίκα παραμένει δέσμια της σαρία και του ισλαμικού νόμου;»

«Το Ισλάμ σκότωσε τη γυναίκα», λέει κατηγορηματικά. «Δεν υπάρχει πια η γυναίκα ως τέτοια. Υπάρχει το αιδοίο της. Η γυναίκα δεν είναι παρά ένα όργανο προορισμένο να ικανοποιεί τις επιθυμίες του άντρα».

Η μόνη λύση και ελπίδα για τον Αδωνι είναι μία. «Να επιχειρήσουμε μιαν άλλη ανάγνωση του Ισλάμ, που να διακρίνει σαφώς την ατομική θρησκευτική πρακτική από τη συλλογική και κοινωνική διάσταση της θρησκείας. Είναι επιτακτική ανάγκη να υπάρξει χωρισμός του κράτους και της θρησκείας. Η δημιουργία μιας αυθεντικής κοινωνίας πολιτών κρίνεται απολύτως αναγκαία. Δεν πρέπει να γίνεται λόγος για μουσουλμάνους, χριστιανούς κ.λπ., αλλά για πολίτες με δικαιώματα και πολιτικές ελευθερίες.»

Και η ποίηση;

  • «Οι ποιητές δεν μπορεί παρά να είναι ενάντια σε κάθε πόλεμο. Εγώ είμαι άθρησκος και αντίθετος με κάθε φονταμενταλισμό, αντίθετος με τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό και την αμερικανική πολιτική, αλλά τι μπορώ να κάνω;»
  • «Η ποίηση»,  λέει, «είναι το αντίθετο της θρησκευτικής προσέγγισης. Γιατί; Μα επειδή η θρησκεία είναι μια απάντηση. Η ποίηση, αντιθέτως, είναι μια ερώτηση»
Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here