Σταύρος Σταμπόγλης: «Αναρριχήσεις ονειρεύεται η εποχή μας»

 

 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ

 

«Μια έννοια δοκιμάζεται, «αναπαλαίωση». Καλλιέργεια αντιθέσεων. Διαχείριση και κολακεία μύθων. Τελικά κανείς δεν ξέφυγε απ’ τον λαβύρινθο. Η προσμονή του Αιγέα είναι το μόνο χρέος του ορίζοντα ενώπιον.Τα δρομολόγια καταρρίπτονται στο Ικάριο πέλαγος αενάως. Κι ύστερα ο Ιλισός, ο Ηριδανός, ο Κηφισός, καταβυθίστηκαν ερπετά. Η πόλη επαργυρώνει το ουδέτερο• αποχρωματίζει την αιμορραγία της. Μινώταυρος πατάει την επανάληψη.Ο ρυθμός των αιφνιδιασμών δεν είναι παρά υποδιαίρεση του χρόνου. Αντιλαμβάνεσαι με την αφή την αστάθεια. Οι αμφιβολίες παράγουν ελπίδα, όπως η ομίχλη ταξιδεύει τα δέντρα. Μια συμπτωματική κίνηση ανέμου.Αλλά και ο λόγος μου έχει ξεπέσει. Τοξικές λέξεις θολώνουν φως, νερά, αλώνια. Όλο και πιο βαθιά ξεφυλλίζοντας βίβλο ασφάλτου». «Διηγήσεις πόλεων» του Σταύρου Σταμπόγλη, εκδόσεις Κέδρος. Ο Σταύρος Σταμπόγλης γεννήθηκε το 1946 στην Αθήνα. Φοίτησε στο ΙΓ’ Γυμνάσιο Αθηνών, είναι πτυχιούχος της τεχνικής σχολής Δοξιάδη και έκανε σπουδές Αρχιτεκτονικής στη Γαλλία (Ειδική Αρχιτεκτονική σχολή Παρισιού, ESA). Εργάστηκε στον ιδιωτικό και στον δημόσιο τομέα ως αρχιτέκτων μηχανικός. Σήμερα είναι ομότιμο μέλος του ΤΕΕ. Δημοσίευσε για πρώτη φορά το 2007. Είναι μέλος του Κύκλου Ποιητών.

 

-Πως  προέκυψαν οι «Διηγήσεις πόλεων»;

Αποκτώ αιτία και «σώμα» μόνο μέσα στο πλήθος.  Κωμόπολη ή Πρωτεύουσα. Απ΄ το Πτολίεθρον στην Μητρόπολη. Στην Μεγάπολη, όπως   μας προειδοποιεί για το μέλλον  με   ενάργεια η  επιστημονική φαντασία. Τα δρομολόγια είναι  ένα διάνυσμα τεθλασμένο παρά την φαινομενική ανεξαρτησία των τμημάτων.  Σιωπηλοί  κόσμοι  μεταφερόμαστε με  κυλιόμενες   κλίμακες στους σταθμούς.   Ο ένας ανάσα του άλλου.   Νερό, αλάτι, μικροοργανισμοί μνημοσύνης, κατάσταση ανισορροπίας, τεχνικές ευστάθειας, τεχνάσματα επιβίωσης.   Υπερβαίνει η ανάγκη.  Αστείρευτοι χυμοί οδύνης για να βαφτίσεις το χαρτί σου. Έτσι προέκυψαν οι «Διηγήσεις πόλεων», στο γενικό, που με επαναστατικό δίκαιο μας ενσωματώνει. Όπως το δέντρο που έχει τις ρίζες στο χώμα, το κορμί  στον άνεμο και το πνεύμα στα φυλλώματα του φωτός. Τόσα διαφορετικά είδη και συνθήκες για έναν  ανόητο καρπό που νοστιμίζει στην πορεία με μια μοναδική επίγευση κάθε φορά . Ακόμη  και ο θάνατος μου  θα εξελίσσεται. Σωματίδια θα  απογειώνονται απ΄ το γνωστό  προς την ανακατάληψη του αγνώστου.

-Σκόρπιες σκέψεις ημερολογίου που δεν είχαν ημερομηνία;

Ειδικά ετούτη η συλλογή δεν είναι σκόρπιες σημειώσεις. Ούτε επιδίωξα την πρόσληψη, ούτε κράτησα ημερομηνίες. Τα είχα εγκαταλείψει όλα στο χάος του περιβάλλοντος και στον αυτοματισμό των εσωτερικών διεργασιών. Η συλλογή γενικά προέκυψε σε μια  περίοδο υποτιθέμενης ανάπαυλας. Αιφνιδιάστηκα.  Από τι στιγμή που συνειδητοποίησα ότι η διαδικασία περάσματος στο χαρτί  πήρε τέλος,  άρχισε η επεξεργασία. Η μάχη να κατανοήσω τον αυτοματισμό, να καλλιεργήσω την αφαίρεση, να ελέγξω τις προσφερόμενες δυνατότητες ελλειπτικότητας, να σταθώ απέναντι   στις υπερβολές και στις ατέλειες, να αντιπαλέψω τον επικίνδυνο συναισθηματισμό· τον προσωπικό μου λαϊκισμό θα τολμούσα να πω. Αυτή η συλλογή είναι σώμα χρόνου.  Η αίσθηση της  επικαιρότητας οφείλεται στις αλήθειες μιας επανάληψης  που κουμπώνουν με το χωνεμένο. Μάλλον χρησιμοποίησα μ΄ εμπιστοσύνη την επανάληψη. Συχνά διακρίνεται κάποια μαντική ικανότητα. Μα πρόκειται κυρίως για τη δύναμη της  Μεταφοράς, (metáfora), ή στο  πως  ο συμβολισμός  και η αφαίρεση εμπλουτίζονται στην οδύνη της καθημερινότητας.

Ζούμε σε μια  εποχή που ολόκληρες επικράτειες, κοινωνίες, συμβάσεις, οδηγούνται βίαια στην εξάλειψη. Θα μπορούσε να γίνει αλλιώς; Δεν μπορώ να το επιβεβαιώσω. Δεν διαθέτω κανένα εργαλείο αξιόπιστο πάρεξ το τραγικό των στιγμών. Μονάχα τις αισθήσεις μου εμπιστεύομαι, κι αυτές συμπεριφέρονται σαν πειραγμένες αγιογραφίες. Διαισθάνομαι  το μέλλον  να μας παρατηρεί σαστισμένο καθώς στεκόμαστε παρά το πλευρό της συντριβής για να την ξορκίσουμε. Τελικά αναπαράγω στο χαρτί  την έκπληξη όπως αυτή επιστρέφει απ΄ την δική μου άβυσσο.

-Αθήνα, αναμονή ή ακινησία;

Κεκαυμένη ζώνη της Μεσογείου. Ο εμπρησμός μοιάζει με έργο εκβιασμού. Δεν είναι εύκολο ούτε ακίνδυνο  να ξεσκεπάσεις το έγκλημα του ολοκληρωτικού πολέμου καταπάνω στις Πόλεις. Ειδικά όταν κρύβεται πίσω από αστραπιαίες ταχύτητες και άλλες πανοπλίες ή επιστήμες που συνεπικουρούν ένα σωρό ζωτικά, αντίπαλα και αλληλοϋποστηριζόμενα ψεύδη. Αυτό που προέχει είναι η κατανόηση και η αποδοχή πως κοινές ανάγκες και  αγωνίες στην  υδρόγειο, στρώνουν  την εποχή για κάποιου είδους  μέλλον. Πως μπορούμε να εκπαιδεύσουμε τον άνθρωπο-πολίτη  με την αγωνία, την ανάγκη, την απόγνωση, τον θάνατο, τη φυγή;  Πιστεύω πως σήμερα, όπως έχουμε την ισχύ και τα μέσα να στήνουμε παιχνίδια και εργολαβίες αντιθέσεων,  έχουμε και τη δύναμη να αντιστρέψουμε τα πράγματα. Αν θέλετε διαθέταμε την ικανότητα να μην επιστρέψουμε στον θρίαμβο μιας συντεταγμένης οπισθοχώρησης.  Είμαι απαισιόδοξος κυρίως διότι αποποιηθήκαμε  τη γενναιότητα, τον αλτρουισμό και το ήθος της γνώσης και κρατήσαμε μόνο την ισχύ της. Είμαι απαισιόδοξος γιατί περιφρονούμε την Πόλη ως ευαίσθητη Μήτρα.  Η Πόλη μου βαριανασαίνει γιατί ο θάνατος και το πένθος αποφέρει ταχύτατα και με ευκολία ασφυξιογόνο κέρδος. Ξεκάθαρο. Αλλά η καθαρότητα μοιάζει στην εμμονή. Και  η εμμονή μετασχηματίζεται σε έγκλημα. Και το έγκλημα είναι, και, αποτέλεσμα παραφροσύνης. Ιδιαίτερα όταν αποδεικνύεται ευφυές. Ναι είμαι απαισιόδοξος, αλλά για όλες τις πόλεις και όχι μόνο για τη δική μου. Υπολογίζω  στην δύναμη των Συνόλων.  Ελπίζω γιατί δεν θεωρώ   ακριβώς ακινησία  ούτε κατάσταση αναμονής τις συνθήκες. Το  τραγικό   σμιλεύει   κίνηση, έστω και εν σιωπή. Διστάζει η Πόλη. Ίσως φοβάται, ίσως υπολογίζει λάθος. Ίσως δεν μπορεί να υψωθεί τόσο εύκολα όσο νομίζουμε. Ίσως την βαραίνει το αναποτελεσματικό των θυσιών της.  Ιστορικά η βεβαιότητα δεν διέθετε ποτέ ανεξάντλητο βάθος πεδίου.   Κατ΄ αυτήν την έννοια αι  Αθήναι, οι Πόλεις μου,  βρίσκονται σε κίνηση.

-Η ποίηση σας, «συλλαβές από τρικυμία ορυκτών»;

Ότι βγαίνει στο φως   δεν είναι παρά κτερίσματα  από ξόδια   πράξεων και ιδεών. Σαν πολύτιμα ορυκτά οι παλιές τρικυμίες, προστατευμένες στο υπέδαφος, αποτελούν λειμώνες όπου φύονται συλλαβές ανάλογες.  Κάθε αναδυόμενη λέξη είναι μια λυδία λίθος γνώσης και ήθους. Να τρίψεις επάνω της τα γεγονότα, να ξεχωρίσεις τα πολύτιμα, να αφαιρέσεις, να φτάσεις στην ουσία της ανάγκης, στην αγωνία για κατανόηση. Να φτάσεις στην επαλήθευση και στην αποδοχή της ευθύνη σου.   Δεν μπορούμε να κατανοήσουμε τον κόσμο όταν αποποιούμαστε  την ευθύνη μας. Δεν μπορούμε να φτάσουμε κάπου δίχως να αναγνωρίζουμε την ευθύνη μας. Η ποίηση όμως, έτσι και αλλιώς, δεν προτείνει λύσεις. Δεν είναι στη «φύση» της.  Όσες φορές στάθηκε με απόλυτο τρόπο στο πλευρό προτάσεων και λύσεων εκείνη πρώτη  γεύτηκε τη συντριβή.  Αυτό έχει για ουσιαστικό καθήκον η σύγχρονη ποίηση:   να εξορύσσει  την αναγκαία ποσότητα λυδίας λίθου.  Η κινητήρια δύναμης ενός ποιήματος ξεκινά από την αμφισβήτηση και ολοκληρώνεται με την επαλήθευση και όχι με την επίλυση.  Τότε μόνο μπορεί κερδίζει την εμπιστοσύνη μας.

-Η φωνή του ποιητή, «ένα αλωνάκι στο μπουγάζι»;

Το ποίημα «Συστροφή εποχής» έχει γραφτεί οδοιπορώντας στην Δυτική Βοιωτία εκεί που τα βουνά της χάνονται στην λιτή ομορφιά της Φωκίδας. Οι εικόνες είναι μεταγραφή του τοπίου. Αποτυπώνεται η παλαιά μονή του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου. Τόπος μυστικός. Ισχυρό τόπος. Δύσκολο να τον βρεις αν δεν έχεις φίλους από την Δεσφίνα. Είναι σχεδόν μια περιηγητική ανταπόκριση που  καταβυθίστηκε  αστραπιαία  και  αναδύθηκε  σε χρόνο μηδέν επιτόπου. Είναι από τα ποιήματα που χρειάστηκαν ελάχιστη επεξεργασία. Όμως ο τίτλος και ο ακροτελεύτιος στίχος, «Η λαλιά μου ένα αλωνάκι στο μπουγάζι»,  «εγκαταστάθηκαν» ένα χρόνο μετά. Όταν κάποιο βράδυ στο γραφείο μου ξαναδιαβάζοντας μετά από αρκετό καιρό το ποίημα ένοιωσα τον εαυτόν μου να παρατηρεί τον ανεμοστρόβιλο των εικόνων, τον άνεμο από τη θάλασσα, την ισχύ στα φυλλώματα των βράχων.  Ένοιωσα να  υψώνομαι στις συστροφές της σιωπής. Φαντάστηκα μια πλατεία, ένα αλώνι, στις άκρη του αρχιπελάγους, να λιχνίζει στα ρεύματα. Φαντάστηκα  τη λαλιά μου σαν ιερογλυφικά οδύνης. Φωνές από ένα μακρινό πένθος.  μια μακρινή σφαγή που αναθρώσκει στο χάος. Αμέτρητες ιστορίες απώλειας.  Οι ειδήσεις  λίγο πριν μιλούσαν για εκατόμβες στις θάλασσες  της Μεσογείου. Έτσι κάπως βγήκε   αυτός ο στίχος. Περισσότερες λεπτομέρειες δεν γνωρίζω. Ναι, κάθε ποίημα  δεν είναι παρά ένα πείσμα καταμεσής να ψιθυρίζει μετρώντας την αντοχή  των ανέμων καταπρόσωπο. Να συλλέγει σκλήθρα – σκλήθρα την οδύνη της εποχής του. Να κεντάει με λέξεις τη δόξα της θυσίας ενός κόσμου  που  δοκιμάζεται. Αν θέλετε, ενός έρωτα που ανθίζει ή προδίδεται. Δεν έχει σημασία το είδος του γεγονότος, ή ο χρόνος, στο ξετύλιγμα της αλήθειας. Δεν έχει σημασία το μέγεθος της απώλειας. Σημασία έχει η κατανόηση της ομορφιάς και του τραγικού. Η ικανότητα του λόγου να δίνει σώμα  στον πόνο και στην ελπίδα που  πάλλονται αόρατα μέσα στις εικόνες και στους ήχους που μας περιβάλλουν.

-Ο Αρχιτέκτονας «φυλλομετρά χρωμολιθογραφίες» τοπίων;

Τελικά εξάσκησα το επάγγελμα του Αρχιτέκτονα για τα προς το ζην. Δεν ανταποκρίθηκα όπως έπρεπε.  Ίσως και να μην είχα την ικανότητα. Μάλλον αυτό πρέπει να είναι. Εκείνο πάντως που υπηρέτησα με αφοσίωση  είναι το 50% ενός «ειδικού», την συνεχή επιμόρφωση. Προσπάθησα να κατανοήσω τον κόσμο διαμέσου της πράξης, της φιλοσοφίας , της τεχνικής, της τέχνης και της πολιτικής οικονομίας. Μελέτησα κατά το δυνατόν.  Και βεβαίως δεν ξέχασα ποτέ την υποχρέωση μου στην τεχνική της αποτύπωσης. Η καλή αποτύπωση ξεφεύγει από απλή διαδικασία μύησης ενός σπουδαστή της Αρχιτεκτονικής. Μπαίνει στα χωράφια των καλών τεχνών. Κατ΄ επέκταση η αποτύπωση και στην ποίηση σημαίνει παρατήρηση, η καταγραφή,  αποθήκευση. Οι χρωμολιθογραφίες μου  δεν είναι παρά ένα «τετράδιο με εικόνες απωλειών, υπολογισμούς, σημειώσεις», απ΄ όπου κάθε φορά μπορείς να ανασύρεις μια λεπτομέρεια. Αν είναι κάποιο παράθυρο σπανιόλικης τεχνοτροπίας, ή ένα υπέρθυρο απ΄ την καστροπολιτεία  του Μυστρά, ή μια  κατατομή μορφοσίδερου σε υαλοστάσιο του μοντέρνου κινήματος, ή ένας έρωτας, ή μια αγάπη, ακόμα κι ένα πέτρωμα βωξίτη, ή  μια σαλαμάντρα υπνωτισμένη απ΄ το ήλιο στις ξερολιθιές του αρχιπελάγους. Ό, τι  μπορεί να ενταχθεί στο άρωμα ενός ποιήματος υπέρ της επιθυμίας, της ανάγκης, της συντριβής. Μήπως όμως  με αυτόν τον τρόπο κινδυνεύεις να μην γίνεις ποτέ πρωτότυπος;  Δεν ξέρω αν  έχω τις δυνατότητες και τον χρόνο  να ξεφύγω προς την πρωτοπορία. Ξέρω μόνο πως  τα όμορφα πράγματα, όπως οι χρωμολιθογραφίες, πάντα κάτι προηγούμενο θυμίζουν. Ειδικά όταν προσπαθείς να περιγράψεις την ομορφιά.

-Ποιο είναι το στοίχημα της αρχιτεκτονικής σήμερα;

Δεν είμαι βέβαιος ότι δικαιούμαι να απαντήσω σε αυτό το ερώτημα χάρις σε έναν τίτλο με σφραγίδες και χαρτόσημα. Θα μιλήσω  όμως σαν πολίτης ετούτης της Πόλη άρα σαν άνθρωπος που κατανοώ τα προβλήματα όλων των Πόλεων. Με ενοχλεί η μεγάλη σύγχρονη αρχιτεκτονική. Αυτή που καθοδηγεί, που μας σέρνει προς το μέλλον σαν ημίθεος. Καθώς στηριγμένη στις  δυνατότητες των ηλεκτρονικών υπολογιστών πραγματοποιεί  όγκους με ασύλληπτες φόρμες. Μιμείται τους ευφάνταστους  καλλιτέχνες-σχεδιαστές τών κόμιξ της επιστημονικής φαντασίας. Έχουμε σενάρια εικονογραφημένα αλλά και εξαιρετικές σκηνοθεσίες κινηματογραφικών ταινιών όπου οι άνθρωποι μοιάζουν με άβουλες και αδιάφορες λιτανείες σε τερατώδεις και αχανής καθ΄ ύψος και κατ΄ επέκταση  πόλεις. Από την εποχή του Φριτς Λανγκ και του Φλας Γκόρντον η μεγάλη αρχιτεκτονική προσπαθεί να ξεπεράσει τα σκιτσάκια των σεναρίων  με τους γυμνούς, καθαρούς, απαστράπτοντες, ή κατασκότεινους  παραβολικούς τοίχους της σκιάς και των ακμών σαν ξυράφια. Σήμερα παράγονται ακραία δείγματα τέτοιας αρχιτεκτονικής. Έτσι ή αρχιτεκτονική περνά στην πρωτοπορίας της και κραυγάζει πως μπορεί να προηγηθεί των αιτιών της και τη εποχής της. Και βέβαια είναι επιτεύγματα εξαιρετικής τεχνικής, επιστήμης και  αισθητικής. Μα σε τι κοινωνικό περιβάλλον  ο άνθρωπος –πολίτης θα μπορούσε να μετασχηματιστεί σε άνθρωπο – μυρμήγκι και να αντέξει την πραγματοποίηση τέτοιων ολοκληρωτικών έργων χωρίς οι πολίτες να ερωτηθουν γι  αυτό. Να  ένα από τα ζητήματα που με βασανίζει. Τώρα σε κατάσταση μη- ήθους, κρίσης, ανεργίας και πολέμου τι στοίχημα να κερδίσει η αρχιτεκτονική.  Όμως μερικές πρόχειρες σκέψεις  ειδικά για την Ελλάδα μπορώ να κάνω. Να σταθεί η αρχιτεκτονική πέρα από διαφημιστικές φούσκες και φλύαρους όγκους. Να αναζητήσουμε την καλή και φτηνή κατοικία καταρχήν για όλους. Να επιστρέψουν οι ανθρωπιστικές σπουδές στις σχολές αρχιτεκτονικής. Να πειστούμε οι αρχιτέκτονες πρώτα- πρώτα να σεβαστούμε την παράδοση και το περιβάλλον. Να στηρίξουμε την πολιτεία. Να σπρώξουμε την πολιτεία στην ουσιαστική προστασία της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς. Έστω για ότι έχει απομείνει. Να αποδεχτούμε την ευθύνη μας ο καθένα στην καταστροφή τής αρχιτεκτονικής κληρονομιάς μέχρι σήμερα. Την τεράστια ευθύνη μας στο άσχημο και  μίζερο δομημένο περιβάλλον των ελληνικών πόλεων. Να σκεφθούμε οικονομικές λύσεις για την θεραπεία της ασχήμιας.  Αλλά πρώτα απ΄ όλα πρέπει να αποδεχτούμε την ευθύνη μας. Πρέπει να σταθούμε στο πλευρό της ειρήνης με κάθε τρόπο και μέσον. Καιροφυλακτούν ιδέες ανοικοδόμησης προσευχόμενες στα τέμπλα του πολέμου.

-Η εποχή μας εκμηδένισε τα όρια των δεδομένων;

Δεν θα μιλήσω για το γήρας, για χαμένους έρωτες, ιδέες και πλούτο. Θα πάω παρακάτω. Θέλω να πω ότι δεν υπάρχουν πλέον δεδομένα όπως τα ξέραμε μέχρι τώρα. Ναι έτσι είναι αν και δεν φαίνεται εύκολα. Ίσως επειδή δεν συμφέρει προς το παρόν. Ποιος τόλμησε εδώ και 30 χρόνια , μια ολόκληρη γενιά και κάτι,  να εξηγήσει πως η ανεργία σήμερα δεν είναι μονάχα θέμα οικονομικής κρίσης  αλλά κυρίως ζήτημα εξέλιξης. Οι θέσεις εργασίας που άδειασαν δεν υπάρχουν πια. Χάθηκαν διά παντός στους εμπρησμούς της αστραπιαίας εξέλιξης.  Δεν το έχουμε συνειδητοποιήσει πως ακόμη και τη γλώσσα μας την κρατούμε με  δόντια και προσευχές. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι επειδή  χάνονται θέσεις εργασίας θα πρέπει να βοηθήσουμε να χαθεί και η γλώσσα  μια ώρα αρχύτερα και αμαχητί . Άλλωστε  αν αποδεχτούμε πως η εξέλιξη προηγείται πλέον της καθημερινότητας  μπορούμε  να βρούμε λύσεις σε όλα. Ίσως  αρνούμαστε τις  λύσεις   γιατί δεν θέλουμε να χάσουμε τον έλεγχο της βολή και της διαχείρισης όπως έχει τακτοποιηθεί αιώνες τώρα. Ποιος τόλμησε να εξηγήσει με επάρκεια πως τα σύνορα, όπως τα ξέρουμε σήμερα, εκτός από εργαλείο για την διαχείριση των πληθυσμών,  είναι αποδεδειγμένα εμπόδιο στην κερδοφόρο διαχείριση των πηγών ενέργειας και νερού. Δεν είναι και πολύ ποιητικά όλα τούτα. Αλλά οι απώλειας από γενική άποψη κεντρίζουν το ενδιαφέρον της ποίησης. Και ποιητές έξω από την εποχή τους πως είναι δυνατόν να αξιολογούνται. Άρα η ποίηση έχει ένα καθήκον. Να νοιώσει τον σεισμό, να αναμεταδώσει τους κλυδωνισμούς με την δική της επίμονη φωνή. Λοξή φωνή ίσως· αλλά φωνή.

-Τι αναρριχήσεις ονειρεύεται η εποχή μας;

Ο στίχος προέρχεται από το ποίημα «Ιδιότητα του καθημερινού». Ένα ποίημα ανάμεσα σε δυο ποιήματα που μιλούν κατά βάθος για  απώλειες , πόλεμο , για την τραγικότητα της εποχής, για την θυσία ως επανάληψη. Ανάμεσα σε όλα αυτά η καθημερινότητα στις πόλεις συνεχίζει την συνήθη πορεία για τον έρωτα, την αγάπη, την εργασία, την αλληλεγγύη, την επιβίωση με αξιοπρέπεια, την ασφάλεια, την ειρήνη. Η καθημερινότητα είναι όλα αυτά  τα απλά. Αλλά για τα απλά  είναι σαν να ζητάς πτήσεις χωρίς βαρύτητα. Να ονειρεύεσαι αναρριχήσεις. Να κάνεις τραγούδια για τους τολμηρούς  αναρριχητές της καθημερινότητας. Τόσο σπουδαία τα απλά πράγματα.

-Υπέροχο, σχολιάστε το «μας ανήκει η χρήση του δρόμου».

Θα πρέπει να προσθέσω και την καταλυτική λέξη «μονάχα» στην ερώτηση. «Μας ανήκει μονάχα η χρήση του δρόμου».  Ερχόμαστε στον κόσμο πειραγμένοι. Με αντοχές, αντικειμενικά,  να φθάσουμε αγιογραφία. Η θυσία είναι  το καθήκον μας. Αντιστεκόμαστε  όταν αντιληφθούμε την παγίδα αλλά μάταια. Η αντίσταση μάς οδηγεί πιο γρήγορα  απ΄ ότι νομίζουμε στο αναπόφευκτο της σταύρωσης. Ναι, αντιστεκόμαστε. Η αντίσταση δίνει χρώμα στην επιβίωση. Η αντίσταση δίνει παράταση στην έννοια  του σύμπαντος. Χωρίς εμάς η ύπαρξη του σύμπαντος είναι ένα πρόβλημα. Δεν μπορεί να γίνει αισθητό, κατανοητό. Άρα δεν χρειάζεται ή δεν μπορεί να υπάρξει. Έχουμε εξ αρχής, από την γένεση αυτή ακριβώς την αποστολή, να θρέψουμε τη διαδικασία για την κατανόηση του σύμπαντος. Θνητοί εμείς έχουμε την τιμή να καλλιεργούμε την αιτία ύπαρξης της ζωής. Ανήκουμε στο σύμπαν που φαίνεται αθάνατο.  Και σε μας ανήκει μονάχα το δρομολόγιο μέχρι τη θυσία. Θυσία μπορεί να είναι ο απλός θάνατος, όπως και η καθημερινή έκπτωση που υφιστάμεθα  παρά την σχεδόν θεϊκή καταγωγή και αποστολή μας. Θυσία μπορεί να είναι επίσης  η Προμηθεϊκή  εκδοχή του δρομολογίου μας. Υποστηρίζω πως  η Προμηθεϊκή εκδοχή της θυσίας βρίσκεται στην ουσία του δρόμου μας. Μας ανήκει η χρήση του δρόμου ολωσδιόλου. Ξέρετε η σταύρωση είναι πλησίον μας περισσότερο από ποτέ. Νομίζω πως δείχνουμε ιδιαίτερη γενναιότητα για θνητό είδος μπροστά στις υποχρεώσεις μας, ακόμα και όταν δεν υποπτευόμαστε την ουσία των πραγμάτων. Μας ανήκει μόνο η χρήση του δρόμου προς τη θυσία.

 

 

 

 

 

 

 

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here