Πολυφωνία είναι τα πολλά κανάλια και όχι η αντικειμενικότητα του ενός λένε οι καναλάρχες

Σε απιστευτεες λογικές καταφεύγουν οι καναλάρχες για να νομομοποιήσουν το δικαίωμά τους για μονομερή πληροφόρηση και για να αποφύγουν το διαγωνισμό του κράτους για τον περιορισμένο  αριθμό αδειών. Σημαία τους είναι οτι η πολυφωνία εξασφαλίζεται «συλλογικά» από την ύπαρξη πολλών καναλιών καί όχι  από την αρχή ότι πρέπει να εκφράζεται από το κάθε μέσο χωριστά. Ετσι θεωρούν ότι καταρρίπτουν τα αντίθετα επιχειρήματα, ότι δηλαδή η πολυφωνία επιβάλλεται να ισχύει έστω θερωητικά και τυπικά σε κάθε κανάλι.

Ολες οι δημοκρατικές δυνάμεις όμως (με ασθενέστερη την «αντίσταση» των νεοφιλελεύθερων) εξαρχής (προ δεκαετιών) ειχαν θέσει ως πιθανον σοβαρό πρόβλημα ενημέρωσης από τα  ιδιωτικά κανάλια το γεγονός ότι ιδιωτικά συμφέροντα θα μπορουσαν να διαμορφώνουν κατά βούληση  την κοινή γνώμη. Γι αυτό και εξαρχής, όταν ακόμα δεν υπήρχε ουτε ένα ιδιωτικό κανάλι,  ήταν θέμα αδιαμφισβήτητο η δέσμευση των υποψήφιων καναλαρχών και της ιδιωτικής τηλεόρασης για αντικειμενική και πολυφωνικη ενημέρωση, με επίγνωση φυσικά ότι αυτή θα παραβιαζόταν με διάφορους τρόπους -όμως αυτή η επίγνωση, ότι τελικα ο επιχειρηματίας θα έβρισκε τρόπο «να περνάει τη γραμμή του» δεν αναιρούσε το γεγονός ότι η πολιτεία έπρεπε με νόμο να διαφυλάττει την αρχή της πολύφωνίας και να δεσμεύει τον ή τους καναλάρχες να τηρούν τουλάχιστον τα προσχήματα.

Ήταν δε εξαρχής διαφορετική η αντιμετώπιση των καναλιών απο των εφημερίδων ως προς το θέμα της αντικειμενικοτητας, επειδή ακριβώς το ΜΕΣΟΝ ήταν διαφορετικό -η δύναμη της εικόνας, η ψευδαίσθηση αντικειμενικότητας λόγω οπτικοακοστικού υλικού, η «δωρεάν’ ενημέρωση μέσα στο σπίτι του πολιτη κ.λπ. Δεν ήταν λοιπόν ποτέ σε ίση μοίρα οι εφημερίδες με τα κανάλια και ενώ ο ιδιοκτήτης ενός εντύπου μπορούσε να έχει σαφή «γραμμή'» (όποια τον βόλευε), στα κανάλια τέθηκε εξαρχής το ζήτημα της αντικειμενικοτητας επειδή το μέσον αυτό καθαυτό  είχε  τεράστια επιρροή στον πολιτη.

Επίσης αυτή απαιτήθηκε από όλους μεμονωμένα και χωριστά για τον εξής αυτονόητο λόγο: ακόμα κι αν υπάρχουν εκατό ιδιωτικά κανάλια, ΟΛΑ θα ανήκουν σε επιχειρηματίες με σημαντικά κεφάλαια, άρα σε συγκεκριμένο τμήμα της οικονομίας και σε πολυ περιορισμένο τμήμα του «λαού». Τα κανάλια είτε ένα, είτε χίλια, δεν ανοιγονται από τον «καθένα», αλλά από κεφαλαιούχους, άρα από μερίδα με κοινά συμφέροντα και κατά κανονα με  νεοφιλελεύθερη ή, για να τα λέμε με το όνομά τους, με  δεξιά τοποθέτηση.

Μία άλλη μερίδα καναλιών που θα μπορούσε να εχει απήχηση και να διαμορφώνει κοινή γνώμη είναι αυτό που παλιά λεγαμε «κίτρινο τύπο» ή ενημέρωση εντυπωσιασμού. Αυτά τα μέσα αν και θεωρητικά θα μπορούσαν να μην είναι δεξιά, εντουτοις και αυτά ανοίγονται από επιχειρηματίες  (άρα από την ίδια ομάδα συμφερόντων). Επίσης έχουν ως αρχή «αυτό που πουλάει» και ασφαλώς όχι την αντικειμενική ενημέρωση. Γιατί με ποια λογική μπορεί κανείς να απαιτεί πολιτική αντικειμενικότητα από καποιον ο οποιος τη σύσκεψη για κεντρικό θέμα ψάχνει αποκεφαλισμένο ή σεξ ή αν είναι έγκυος κάποια τηλεπερσόνα και με ποιον…

Και αυτή η μερίδα καναλιών στηρίζεται για την επιβίωση της  εν μέρει στην τηλεθεαση (που την διασφαλίζει με τον κιτρινισμό) αλλά κυρίως στην  διαφήμιση (που πέφτει για όλα τα μέσα ως έσοδο)  και στα κεφάλαια (ουσιαστικά στα δάνεια) των καναλαρχών.  Ούτε αυτά τα κανάλια ανήκουν σε μισθωτούς ή συνταξιούχους βέβαια, αλλά σε επιχειρηματίες όπως και τα πρώτα.

Η ποιότητα και η χρηστή αντικειμενικότητα της ενημέρωσης δεν μπορεί να στηριχθεί στον πατριωτισμό των καναλαρχών και στον μεγάλο αριθμό των καναλιών, γιατί είτε πολιτικά, είτε αθλητικά, είτε σκανδαλοθηρικά, όλα τα κανάλια μοιραία ανήκοιυν σε συγκεκριμένα οικονομικά συμφέροντα, δηλαδή στους λίγους, που έχουν τη δυνατότητα μιας «μαγιάς» για να ανοίξουν το κανάλι και τη δυναότητα εκμαίρευσης δανείων με σκοπό «την αντικειμενική πληροφόρηση του λαού». Γιατί τα δάνειά τους οι καναλάρχες δεν τα παίρνουν με το σκεφτικό που δίνονται στον περιπτερά (να στηριχτεί για να επιβιώσει και να βελτιώσει το μαγαζί του) αλλά χορηγούνυται επι της αρχής ότι αν κλείσει ένα κανάλι λόγω δυσπραγίας θίγεται η πολυφωνία, η ενημέρωση και η ελευθεροτυπία. Οταν λοιπόν παιρνουν τα δάνεια με άλλοθι την αντικειμενική ενημέρωση, δεν μπορούν να απορκηρύττουν το άλλοθί τους για να εξασφαλισουν τζάμπα άδειες.

Γιατί άμα είναι τζάμπα οι άδειες, τζάμπα και τα δάνεια, να μαζευτούμε επιτέλους εκατό νοματαίοι και να ανοιξουμε εμείς ένα κανάλι -όμως δεν μπορούμε οι «καρμοίρηδες» να συγκεντρώσουμε  επαρκή κεφάλαια για κανάλι κι αν βέβαια το κάνουμε, καμία τράπεζα δεν θα μας χορηγήσει δάνειο. Ειμαστε καταδικασμένοι ως δημοσιογράφοι να δουλεύουμε για τους καπάτσους και ως φορολογουμενοι να σώνουμε τους τράπεζες που τους δανείζουν ….

 

 

 

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here