Πολιτική είναι η τέχνη του ανέφικτου

Της Δέσποινας Σπανούδη

Και εκεί που κοντεύουμε να πέσουμε κάτω από τα αέναα σκαμπανεβάσματα τεσσάρων μηνών που τη μια μέρα μας διώχνουν, την άλλη φεύγουμε εμείς και την τρίτη αλλάζει το κλίμα και το ξανακουβεντιάζουμε, μάθαμε ότι ο αγώνας μπορεί τελικά και να παιχτεί στην παράταση. Κυριακή βράδυ και όλοι  αναμένουν – χωρίς ιδιαίτερη αισιοδοξία- ότι εντός των επόμενων ωρών ή το αργότερο μέχρι τις 18 Ιούνη θα γίνουν ανακοινώσεις για την κατάληξη των διαπραγματεύσεων. Η κοινή γνώμη θεωρεί πιθανότερη κατάληξη ότι θα υπάρξει συμφωνία και ότι αυτή η συμφωνία θα αναπαράγει την σπείρα της ύφεσης και της λιτότητας. Το κλίμα ευφορίας που επικράτησε με το εκλογικό αποτέλεσμα και το υψηλό φρόνημα που ενέπνευσαν στην ελληνική κοινωνία οι πρώτες επαφές με τους δανειστές, μοιάζει πια πολύ μακρινό.

Στην Αυγή του Σαββάτου, αναπαράγεται άρθρο των Financial Times  με αναφορές στη συνθήκη Μπρετ-Λιτόφσκ που υπέγραψε ο Λένιν το μακρινό 1918, παραχωρώντας στη Γερμανία «τα μισά εδάφη της ρωσικής αυτοκρατορίας» και μεγάλο μέρος της παραγωγικής της υποδομής, προκειμένου «να εδραιώσει την επανάσταση» στη χώρα του. Προχωρώντας ακόμη περισσότερο ο αρθρογράφος παραλληλίζει τους σκληροπυρηνικούς του ΣΥΡΙΖΑ με τον Τρότσκι, που στο τέλος υποχώρησε και δέχθηκε την συνθήκη. Ο… ποιητής δεν χρειάζεται ιδιαίτερη μετάφραση: εδώ ολόκληρη Ρωσία και κοτζάμ μπολσεβίκοι αναγκάστηκαν σε ταπείνωση έστω και προσωρινή. Η διεθνής του νεοφιλελευθερισμού είναι πολύ ισχυρή για να νικηθεί ή έστω να συνθηκολογήσει με μια μικρή και ανίσχυρη χώρα. Σκύψτε για να σωθείτε είναι η προτροπή.  Η συνθηκολόγηση της κυβέρνησης, αντιμετωπίζεται, ως η πιθανή αναγκαιότητα για να κρατηθεί ζωντανό το «αριστερό όραμα» στην Ελλάδα. Ποιό είναι όμως  αυτό το όραμα;

Προφανώς δεν είναι αυτό που περιγράφηκε στις 47 σελίδες που είδαν το φως της δημοσιότητας ως πρόταση της ελληνικής πλευράς και που τελικά δεν έγιναν αποδεκτές. Οι αυξήσεις στο ΦΠΑ, ο μακρύς κατάλογος των ιδιωτικοποιήσεων, τα εισπρακτικά μέτρα, οι ασφαλιστικές και εργασιακές ρυθμίσεις, όλα αυτά τα μέτρα  που συμπληρώνονται από δεσμεύσεις για πλεονάσματα, θα μπορούσαν να έχουν γραφτεί κάλλιστα από τους δανειστές, αν οι τελευταίοι δεν είχαν αποφασίσει να αποκαλύψουν το ακραίο πρόσωπο του οικονομικού δολοφόνου, κουρελιάζοντας στην κυριολεξία κάθε επίφαση νομιμότητας της ΟΝΕ.

Το γεγονός ωστόσο ότι οι δανειστές δεν αποδέχονται τις προτάσεις της κυβέρνησης, δεν μετριάζει σε τίποτε τη βαρύτητά τους.  Ένα από τα βασικά επιχειρήματα υποστήριξης  της συμφωνίας της 20ης Φλεβάρη, ήταν ότι έπρεπε να κερδίσουμε χρόνο ώστε να εδραιωθεί  στη συνείδηση της κοινής γνώμης ότι πρέπει να αντισταθούμε σε όσα μας συνθλίβουν, να αποκτηθεί ένα ισχυρότερο «πολιτικό κεφάλαιο», να αρχίσει να ξηλώνεται το μνημονιακό κουβάρι και να ανασάνει η οικονομία και η κοινωνία.  Ένα ακόμη επιχείρημα ήταν ότι οι προτάσεις δεν θα υπαγορεύονταν από τους δανειστές και συνεπώς θα ήταν εντός των στόχων της κυβέρνησης κοινωνικής σωτηρίας. Τίποτε από τα δύο δεν συνέβη, για να επιβεβαιωθεί η γνωστή παροιμία «η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται».

Δεν είναι σαφές αν τελικά οι διαπραγματεύσεις θα τελεσφορήσουν. Ανεξάρτητα από αυτό, τα ερωτήματα μετά τα όσα ανακοινώνονται από την ελληνική πλευρά, είναι παραπάνω από εύλογα. Τι ακριβώς περιμένουμε, αν τελικά αποδεχτούν και αποδεχτούμε αυτά που προτείνουν και τους προτείνουμε;

Πως θα βγούμε από τα μνημόνια της υποτέλειας διατηρώντας και αυξάνοντας την έμμεση και επαχθή φορολογία των χαμηλότερων οικονομικά στρωμάτων και  περιορίζοντας τις δημόσιες αναπτυξιακές και κοινωνικές δαπάνες ;

Πως θα γίνει η περίφημη παραγωγική ανασυγκρότηση έχοντας παραδώσει αεροδρόμια, λιμάνια, δρόμους, τραίνο, δίκτυα φυσικού αερίου; Με ποια εργαλεία θα ασκεί πολιτική και θα σχεδιάζει η χώρα;

Πως θα κινητοποιηθεί ο λαός, αν δεν γνωρίζει το περιεχόμενο των διαπραγματεύσεων, δεν συμμετέχει σε κοινές  προσπάθειες και παραμένει  θεατής χειρισμών και διαρροών που του διαμηνύουν τα δεινά που του μέλλονται;

Είναι γεγονός ότι κανείς δεν περίμενε ότι η εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ θα εξασφάλιζε μια ανέφελη ανατροπή της μνημονιακής πραγματικότητας. Ιδιαίτερα μετά την άρνηση της υπόλοιπης αριστεράς να συνδράμει και να διεκδικήσει μια διαφορετική προοπτική για τη χώρα. Ωστόσο η επιδίωξη αυτή είναι μονόδρομος.  «Γιατί αν δεν κυνηγήσουμε το ανέφικτο θα βρεθούμε αντιμέτωποι με το αδιανόητο» σύμφωνα με τη δημοφιλή αποστροφή του Μπούκσιν.

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here