Ποιοι υπάρχει κίνδυνος να πάρουν…στο «ψιλό», ποιούς και γιατί (;) !

 

του Ιωάννη Χ. Βούλγαρη, Ομότιμου Καθηγητή Νομικής ΔΠΘ (ivoulga@law.duth.gr)

Με μεγάλη έκπληξη πολλοί συμπατριώτες μας διάβασαν σε ημερήσια αθηναϊκή εφημερίδα (τεύχος της 12/4/2016) άρθρο γνωστού δημοσιογράφου και συντάκτη της, ο οποίος ερχόταν σε ανοικτή αντίθεση με το 78% των Ελλήνων που έστω και δημοσκοπικά δεν συμφωνούν με τη τακτική του ΔΝΤ απέναντι στην Ελλάδα.

Ίσως να μη γνωρίζει ακριβώς ο δημοσιογράφος αυτός τα σχετικά με τον ρόλο, τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του Ταμείου αυτού, ως Διεθνούς Οργανισμού και σύμφωνα με το καταστατικό του και λοιπούς κανόνες που το διέπουν, για τα οποία είναι εύκολο να ενημερωθεί κανείς, έστω και από τονσχετικό ιστότοπο του Ταμείου (www.imf.org). Όμως τα επιχειρήματα τα οποία αντιτάσσει ο δημοσιογράφος αυτός στο άρθρο του κατά της αρνητικής και επικριτικής αυτής στάσης του 78% των Ελλήνων δεν είναι καθόλου πειστικά, ιδίως όταν συνοδεύονται και από τον απαξιωτικό μάλλον χαρακτηρισμό της άποψης της συντριπτικής αυτής πλειοψηφίας των Ελλήνων πολιτών, ότι εξαιτίας της κινδυνεύουμε να μας πάρουν στο … ψιλό!

Παρά το γλαφυρό στυλ και την όποια ρητορεία που χρησιμοποιεί ο δημοσιογράφος αυτός για να παρουσιάσει να επιχειρήματά του κατά της παραπάνω άποψης που εκφράζει, έστω και δημοσκοπικά το επαναλαμβάνουμε, η συντριπτική αυτή πλειοψηφία των Ελλήνων που δεν μπορεί έτσι απλά να αμφισβητηθεί, είναι τελείως εμφανές ότι τα επιχειρήματα αυτά που προβάλει χωλαίνουν και φαντάζουν ως σόφισμα (= συλλογισμός ελλιπής, είτε κατά την ελάσσονα, είτε κυρίως κατά την μείζονα πρόταση ή αξίωμα, ο οποίος οδηγεί έτσι σε λάθος συμπέρασμα) και αυτό παρά την ενδεχόμενα διαφορετική πρόθεση του συντάκτη του άρθρου αυτού. Το αβάσιμο των επιχειρημάτων του προκύπτει συγκεκριμένα από τα παρακάτω:

Ο ισχυρισμός του, ότι αν και είμαστε αντίθετοι με το θάνατο, δεν τον πολεμάμε, αλλά τον δεχόμαστε ως μια πραγματικότητα και τον υπομένουμε μοιρολατρικά, όπως αφήνει σαφώς να εννοηθεί και μάλλον λανθασμένος είναι αλλά και κυρίως αποτελεί αντεπιχείρημα στις δικές του απόψεις, δηλαδή να δεχτούμε μοιρολατρικά και ασυζητητί τις όποιες απαιτήσεις του ΔΝΤ. Ο ισχυρισμός αυτός είναι μάλλον λάθος, αφού ακόμη και το θάνατο προσπαθεί να αντιμετωπίσει ο άνθρωπος, αλλιώς δεν έχει νόημα όλη η μάχη που δίνει η ιατρική επιστήμη, αλλά και άλλοι κλάδοι της Επιστήμης, τόσο κατά των ασθενειών όσο και των ατυχημάτων, για να τον απομακρύνουν κατά το δυνατόν χρονικά. Το λάθος αυτό γίνεται ακόμη εντονότερο, όταν στο άρθρο του ο δημοσιογράφος αυτός, μάλλον «εν τη ρήμη του λόγου του», περιλαμβάνει στις ασθένειες που θεωρούνται ανίκητες και πρέπει να δεχτούμε μοιρολατρικά, τον καρκίνο και συνεπώς δεν θα πρέπει να τον πολεμούμε αλλά να δεχόμαστε ως θέσφατο και δεδομένο, το οποίο και πάλι διαψεύδει, εντονότερα αυτή τη φορά, η όλη επιστημονική προσπάθεια αντιμετώπισής του, η οποία και τεράστια αποτελέσματα έχει ήδη φέρει, αλλά και ελπίζουμε ότι ακόμη μεγαλύτερα θα φέρει στη συνέχεια.

Ακόμη περισσότερο, η αναφορά των βασανιστηρίων, ως κάτι που υπάρχει διαχρονικά και συνεπώς δεν μπορεί να αντιμετωπίσει ο άνθρωπος, πάλι μάλλον από λάθος παρεισέφρησε στο κείμενο του άρθρου του, αφού νομίζουμε ότι ούτε ο δημοσιογράφος αυτός, ούτε οποιοσδήποτε άλλος που συμμετέχει στο δημόσιο διάλογο εμφορούμενος από δημοκρατικά ιδεώδη, μπορεί να δεχτεί και να ανεχτεί μοιρολατρικά το απεχθές φαινόμενο των βασανιστηρίων ως μη ανατρέψιμο, τουλάχιστον στα πλαίσια μιας ευνομούμενης και δημοκρατικής κοινωνίας όπου μάλλον εντάσσεται και λειτουργεί και το ΔΝΤ. Αλλιώς, όλα τα παραπάνω που αναφέρει ο δημοσιογράφος αυτός, μόνο ως αντεπιχείρημα γίνεται κατανοητό στον κάθε λογικό και εχέφρονα των συνανθρώπων μας, δηλαδή στο αν πρέπει να υπομένουμε μοιρολατρικά τις όποιες απαιτήσεις του ΔΝΤ, όπως το θάνατο, τον καρκίνο ή τα βασανιστήρια. Και ίσως η συμπεριφορά τελικά του ΔΝΤ να εξισούται με όλα αυτά δεινά για την Ελλάδα, αλλά με τίποτα όμως δεν θέλουμε να πιστεύουμε, ότι θα το έκανε και ίδιος αποδεκτό και απλώς του ξέφυγε χωρίς να το καταλάβει.

Όμως, τώρα που γίνεται κατανοητό κάτι τέτοιο, νομίζουμε, ότι όλοι μαζί θα πρέπει να πούμε ούτε το θάνατο, καρκίνο ή βασανιστήρια, ούτε το ΔΝΤ όταν προτείνει, έστω και μεταφορικά, κάτι ανάλογο, δεν πρόκειται να ανεχτούμε μοιρολατρικά, αφού κάτι τέτοιο μόνο ηττοπάθεια καταθλιπτικής μορφής και με τάσεις αυτοκτονίας θα έδειχνε εκ μέρους μας, αν όχι και πλήρη νιχιλισμό!

Αν και τα παραπάνω θα αρκούσαν, νομίζουμε, να αποδείξουν ότι τα όσα προβάλλονται στο παραπάνω αναφερόμενο άρθρο δεν αποτελούν ορθή και λογική αντίληψη της πραγματικότητας και κυρίως της κατάστασης που έχει δημιουργηθεί από το ΔΝΤ, ίσως χρειάζεται να προχωρήσουμε κάπως περισσότερο σχετικά, εξετάζοντας και άλλα επιχειρήματα που το άρθρο αυτό προβάλει κατά της άποψης που έχει το 78% των Ελλήνων ως προς τη στάση του ΔΝΤ και πιο συγκεκριμένα :

Μάλλον δεν αποτελεί ορθή απόδοση της πραγματικότητας, ότι οι Κυβερνήσεις που ανέδειξε αυτό το 78% των Ελλήνων κάλεσαν το ΔΝΤ και συνεπώς δεν μπορεί να έρχεται σε αντίθεση αυτό το 78% με όσα αποφάσισε προηγουμένως (δηλαδή, το γνωστό στους νομικούς λογικό επιχείρημα ερμηνείας της βούλησης, από την εποχή του ρωμαϊκού δικαίου, ίσως και παλαιότερα, nonvenire contra factum proprium=να μην έρχεται σε αντίθεση η ερμηνεία της δήλωσης της βούλησης με όσα αυτός που έκανε τη δήλωση δείχνει με τις πράξεις του), όπως αναφέρει ο συντάκτης του άρθρου αυτού.

Μάλλον λάθος, ακόμη μια φορά (και πάλι ως προς τη μείζονα πρόταση του συλλογισμού του), αφού το 78% των Ελλήνων εξέλεξε Κυβέρνηση που του έλεγε για να την εκλέξει ότι «λεφτά υπάρχουν»κι’ όχι ότι έπρεπε να κληθεί το ΔΝΤ για να τα φέρει.

Το ΔΝΤ, όταν κλήθηκε, πάντως χωρίς την έγκριση του Ελληνικού Λαού όχι μόνο ρητή αλλά ούτε καν έμμεση, λεφτά δεν έφερε, αλλά μάλλον δυστυχία και φτώχεια στην πλειοψηφία του Λαού αυτού (εξ ου και το 78% που το αποδοκιμάζει!), με την τρομακτική ύφεση και ανεργία που προκάλεσαν τα ανερμάτιστα μέτρα που επέβαλαν οι μαθητευόμενοι μάγοι του (το ελάχιστο που μπορεί να πει κανείς) κατά κοινή ομολογία όλων, του Ταμείου αυτού μη εξαιρουμένου: αρκεί, ως προς το τελευταίο, να θυμηθούμε ξανά τι είπαν ο κ. Ολ. Μπλανσάρ, διευθυντικό στέλεχος του Ταμείου και διεθνούς κύρους οικονομολόγος, και όχι μόνο,για «τους πολλαπλασιαστές που εφάρμοσε το Ταμείο με λάθος οικονομετρικά κριτήρια και έφεραν τα κακά αποτελέσματα», κάτι που δεν διαψεύστηκε από κανένα, αντίθετα έγινε αποδεκτό και επαναλαμβάνεται από πολλούς Ευρωπαίους εταίρους μας.

Γι’ αυτό, ας μην υποβαθμίζουμε το 78% αυτό των Ελλήνων, μεταβάλλοντάς το από θύμα που είναι και μάλλον έχει απαιτήσεις, σε θύτη που με τίποτα δεν είναι και του καταλογίζονται ευθύνες και εναντίον του οποίου προβάλλονται απαιτήσεις, τις οποίες ουδέποτε έκανε δεκτές ή για τις οποίες δεν ευθύνεται.

Αν πάλι ο συντάκτης του άρθρου που εξετάζουμε, εννοεί με την παραπάνω αναφορά του (και πάλι με νομική χροιά), ότι το 78% αυτό του Ελληνικού Λαού πρέπει να αναζητήσει ευθύνη εκεί όπου έδωσε ίσως και στα τυφλά την εμπιστοσύνη του, δηλαδή στις Κυβερνήσεις που εξέλεξε και ανέθεσε να τον εκπροσωπήσουν και πάλι μάλλον λάθος κάνει, ίσως και στις δύο προτάσεις του συλλογισμού του, αλλά σίγουρα εδώ ως προς την ελάσσονα: πιο συγκεκριμένα, οι Κυβερνήσεις αυτές και ιδιαίτερα η τελευταία, δεν ανέλαβαν απέναντι στο ΔΝΤ τις υποχρεώσεις που θέλει σήμερα να μας φορτώσει το Ταμείο αυτό με το πρόσχημα της μεταβολής των συνθηκών και του ενδεχόμενου δημοσιονομικού κενού που… ίσως θα ανακύψει εξαιτίας αυτής της μεταβολής… μελλοντικά!!!

Αν οι συνθήκες μεταβλήθηκαν,και μάλιστα χωρίς υπαιτιότητα της Ελλάδας, όπως είναι παγκοίνως γνωστό,αυτό μόνο η Ελλάδα μπορεί να το επικαλεστεί, προς ελάφρυνση των σχετικών υποχρεώσεών της και όχι, αντίθετα, το ΔΝΤ, προς επιβάρυνσή τους, ιδίως όταν για την επιβάρυνση αυτή ευθύνεται και είναι υπόλογο (accountable ίσως και liable/responsible) και το ίδιο:μια απλή ανάγνωση του άρθρου 388 του Αστικού μας Κώδικα και ακόμη περισσότερο των αντίστοιχων ρυθμίσεων του Άγγλο-αμερικανικού δικαίου και των δικαίων της οικογενείας του Common Law που αφορούν στο Hardship (=δυσβάστακτη μεταβολή των συνθηκών για τον οφειλέτη), δείχνει ότι η αρχή αυτή ισχύει, όχι μόνο από τη εποχή του ρωμαϊκού δικαίου (clausularebussicstandibus= συμβατική ρήτρα εφόσον δεν μεταβληθούν οι ισχύουσες συνθήκες) ή και παλαιότερα μέχρι σήμερα, αλλά και σε όλα σχεδόν τα δίκαια και όλες τις ορθά οργανωμένες κοινωνίες. Μάλιστα αυτό ισχύει τόσο στο ιδιωτικό, όσο και στο δημόσιο δίκαιο, εσωτερικό ή διεθνές.

Για όλα τα παραπάνω νομίζουμε ότι το 78% του Ελληνικού Λαού, αλλά και η Κυβέρνησή του που το εκπροσωπεί μπορεί να βροντοφωνάξουν: It’s the Implementation my clever Boy or Girl (η ελαφρά παραλλαγή του γνωστού πλέον σλόγκαν οφείλεται στην μακρόχρονη παιδεία, και όχι παιδιά με την οποία άλλοι ασχολούνται, του ίσως και 100% των Ελλήνων – οι εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν πάντοτε τον κανόνα -που τους έμαθε να προβάλουν τα επιχειρήματά τους με ευγένεια και κοσμιότητα, κάτι που έχει περάσει ίσως και στο DNA, που όμως δυστυχώς αρκετοί δεν το καταλαβαίνουν και το θεωρούν ως αδυναμία του!).

Η αναλυτική παρουσίαση των παραπάνω νομίζουμε ότι έγινε πλήρως κατανοητή από κάθε καλόπιστο, του συντάκτη του παραπάνω άρθρου μη εξαιρουμένου, αφού θέλουμε να πιστεύουμε ότι μάλλον από κόπωση δεν τα έλαβε κι αυτός υπόψη του πριν γράψει το άρθρο αυτό και συνεπώς δεν δεχόμαστε ότι και αυτός ως Έλληνας κηδόμενος των Ελληνικών συμφερόντων που θέλει να είναι, μπορεί να δέχεται τις παράλογες και αστήρικτες απαιτήσεις του ΔΝΤ, με μόνο το επιχείρημα, που έμμεσα πλην σαφώς αφήνει να πλανάται το Ταμείο αυτό, ότι μας έχει στο χέρι, γιατί εξαρτόμαστε… από τη δόση!

Μήπως θα ήταν καλύτερα και για τις εφημερίδες στις οποίες καθημερινά αρθρογραφεί ο δημοσιογράφος αυτός, ή και άλλες ακόμη, να έδιναν, όπως και παλαιότερα, περισσότερο χώρο και στις απόψεις του αναγνωστικού τους κοινού, έστω κι αν διαφωνούν με τις δικές τους απόψεις; Και η κοινωνία των πολιτών θα ακουγόταν καλύτερα, μειώνοντας έτσι τη δυνατότητα σε κακόπιστους και κυρίως κακόβουλους να στρατολογούν από τις τάξεις της βίαιους αμφισβητίες της κοινωνίας αυτής, με όλους τους κινδύνους που κάτι τέτοιο συνεπάγεται και έχουμε γνωρίσει: η προσφορά των εφημερίδων στην κοινωνία θα γινόταν έτσι καλύτερη και αποτελεσματικότερη κι αυτό ανεξάρτητα από την όποια αντικειμενικότητα και ιδεολογικό πλουραλισμό που μπορεί να διακρίνει τη σύνταξη των εφημερίδων.Το άνοιγμα στο διάλογο με την κοινωνία κάνει τη δημοσιογραφική προσφορά ακόμη πιο εποικοδομητική, γιατί κανένας δεν μπορεί να διαθέτει την εξ αποκαλύψεως αλήθεια πλέον.

Η άποψη που έχει επανειλημμένα διατυπώσει ο αείμνηστος δημοσιογράφος και διευθυντής της γαλλικής εφημερίδας Le Monde André Fontaine, αλλά και πλήθος άλλων διανοουμένων (φιλοσόφων, νομικών κ.ά. κοινωνικών επιστημόνων) και που μάλλον είναι ήμερα η κρατούσα, θεωρεί ότι η όποια αλήθεια αφορά κοινωνικά φαινόμενα και δεδομένα (των οικονομικών συμπεριλαμβανομένων) έχει κοινωνιολογική θεμελίωση και όχι κάποια άλλη, μεταφυσική, ή αριστοκρατική. Είναι μια πλήρως δημοκρατική και καθόλου «λαϊκίστικη» αντίληψη, όπως ίσως θα ήθελαν να την παρουσιάσουν οι αντίθετοι που νομίζουν ότι διαθέτουν την εξ αποκαλύψεως αλήθεια.

Και με την ευκαιρία αυτή καιρός είναι να ξεκαθαριστεί τι είναι «λαϊκίστικο» : αυτό που προβάλλεται στο Λαό με λάθος επιχειρήματα, πειστικά όμως λόγω της σοφιστικής ρητορείας με τα οποία παρουσιάζονται (υπάρχουν αρκετά παραδείγματα από την πρόσφατη ελληνική αλλά και διεθνή ιστορία που μπορούν να δοθούν αν χρειαστεί).

Αντίθετα, δεν αποτελεί με τίποτα λαϊκίστικη τοποθέτηση η διαμαρτυρία της πλειοψηφίας των Ελλήνων για τα εξοντωτικά μέτρα που μας επέβαλε το ΔΝΤ και εξακολουθεί να ζητά και χειρότερα: το ότι σ’ αυτά αντιτίθεται η πλειοψηφία του Ελληνικού Λαού δεν προκύπτει μόνο δημοσκοπικά (78%), αλλά και από άλλα δεδομένα, όπως η όλη μιζέρια και η φτώχεια που πλήττει την συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων και που μάλλον, ή σίγουρα φούντωσε από τότε που άρχισε τους ανέξοδους, γι’ αυτό πολυέξοδους για μας, πειραματισμούς του το ΔΝΤ.

Και κάτι τελευταίο σχετικά: ας μα εξηγήσει κάποιος πειστικά,γιατί δεν πρέπει να λάβουμε υπόψη μας το έστω και δημοσκοπικά το 78% της κοινής γνώμης, για να ζητήσουμε την καλύτερη στάση του ΔΝΤ απέναντί μας, που είναι και νομικά θεμελιωμένη απαίτηση, ενώ αρκεί το 28% (ή ακόμη και κάποια διαφορά του 8-10%), πάλι δημοσκοπικά, για να ζητήσουμε να φύγει η όποια Κυβέρνηση έχει εκλεγεί δημοκρατικά και έχει ορισμένη θητεία σύμφωνα με το Σύνταγμα; (ίσως και ? για καλύτερη κατανόηση από όλους). Νομίζουμε ότι φαίνεται καθαρά το ποια είναι «λαϊκίστικη» και ποια όχι από τις παραπάνω τοποθετήσεις! Αυτά προς το παρόν.

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here