Ούτε μια – έστω τυπική διάολε – συγγνώμη κύριε Μητσοτάκη;  

 

Tου ΑΝΤΩΝΗ ΣΚΟΡΔΙΛΗ

ΦΩΤΟ: IN TIME

“Ένδειξη πολιτισμού μιας χώρας είναι ο τρόπος που αντιμετωπίζει τα άτομα με ειδικές ανάγκες”

Προφανώς η δήλωση αυτή δεν σας εντυπωσιάζει, είναι μακράν η πιο συνηθισμένη δήλωση όσων πολιτικών θέλουν να “δείξουν” ότι συμπεριλαμβάνουν την ισότιμη άσκηση δικαιωμάτων των ανθρώπων με αναπηρία στις προτεραιότητές τους. Κάθε σχετική παρέμβαση πολιτικού προσώπου, με αυτή την δήλωση ή κάποια παραπλήσιά της κατά κανόνα κορυφώνει.

Οι σημειώσεις μας “θέλουν” τελευταίο όλων των πολιτικών προσώπων που “έχουν προβεί” στην παραπάνω δήλωση τον πρόεδρο του κόμματος Νέα Δημοκρατία κύριο Κυριάκο Μητσοτάκη. Η δήλωση έγινε μόλις προ μερικών εβδομάδων, ως αιχμηρή/ δηκτική ανταπάντηση στις γνωστές αθλιότητες Λαζόπουλου περί “σακάτη Σόιμπλε”, συνοδευόμενη από (το εξίσου συνηθισμένο) βιωματικό πιστοποιητικό ευαισθησίας. Ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης στο σχόλιό του είχε αναφερθεί στην αναπηρία της μητέρας του η οποία – δικά του τα λόγια που ακολουθούν – “ήταν τα τελευταία χρόνια της ζωής της καθηλωμένη σε αναπηρική καρέκλα, όμως αυτό δεν επηρέασε την κρίση της, αλλά, κυρίως, ούτε την καλοσύνη της”.

“Ένδειξη πολιτισμού μιας χώρας είναι ο τρόπος που αντιμετωπίζει τα άτομα με ειδικές ανάγκες”

Αυτού του τύπου οι συνηθισμένες πολύ-χρησιμοποιημένες δηλώσεις, με έναν μα την αλήθεια μοναδικό/ ιδιαίτερο τρόπο στη χώρα των νεοελλήνων φέρουν την “μαγική ιδιότητα” όχι μόνο να μην κοινωνούν το ωραιότατο περιεχόμενό τους που πράγματι “σημαίνει πολλά” αλλά – αντίθετα – να το ευτελίζουν. Γιατί; Διότι γίνονται μόνο εκ του ασφαλούς, είτε κάθε ευκαιρίας δοθείσης σε γιορτές/επετείους/ εγκαίνια ενώπιον οικείων ακροατηρίων, είτε σε σκαστές περιπτώσεις αθλιότητας όπως αυτή καλή ώρα του Λαζόπουλου, με έναν και μοναδικό σκοπό: Να υπηρετήσουν με τρόπο ανέξοδο το “σύνδρομο του τιμητή”. Αυτό από το οποίο πάσχουν – περισσότερο ή λιγότερο – άπαντες στη χώρα των νεοελλήνων που μετέχουν με ρόλο πρωταγωνιστικό στο παιχνίδι της πολιτικής εξουσίας.

Φωτογραφία από το ιστότοπο http://paidis.com
Φωτογραφία από το ιστότοπο http://paidis.com

“Ένδειξη πολιτισμού μιας χώρας είναι ο τρόπος που αντιμετωπίζει τα άτομα με ειδικές ανάγκες”

Επειδή η πρώτη ένδειξη πολιτισμού στον κάθε τρόπο (περιλαμβανομένου αυτού της αντιμετώπισης των ανθρώπων με αναπηρία) δεν είναι άλλη από την έντιμη συγνώμη όταν αυτή είναι πράγματι χρωστούμενη, αυτής προκλητικά απούσας “εκεί που πρέπει και χρειάζεται”, ο ευτελισμός της όλης φράσης χρησιμοποιούμενης από το πρόσωπο που αρνείται τη συγνώμη που χρωστά είναι προκλητικά αυταπόδεικτος. Έχουν ήδη παρέλθει δυο και πλέον εικοσιτετράωρα από τη στιγμή που ο φωτογραφικός φακός “συνέλαβε” αυτοκίνητα του κ. Μητσοτάκη και της συνοδείας του να καταλαμβάνουν αναπηρικές θέσεις στάθμευσης στην πόλη της Λάρισας, και από πλευράς των θυτών απάντηση καμιά! Καλός και άγιος αυτός ο τρόπος (αντιμετώπισης των ανθρώπων με αναπηρία) ως “ένδειξη πολιτισμού”, αρκεί βέβαια εμείς και μόνο εμείς να είμαστε αυτοί που “δείχνουμε” όλους τους άλλους – ακατανίκητο το σύνδρομο του τιμητή, έτσι δεν είναι κύριε πρόεδρε; – και όχι αυτοί που “δειχνόμαστε”.

“Ένδειξη πολιτισμού μιας χώρας είναι ο τρόπος που αντιμετωπίζει τα άτομα με ειδικές ανάγκες”

Όχι μιας χώρας (γενικά και αόριστα) διάολε αλλά των πολιτών της (αυστηρά και συγκεκριμένα), πόσο μάλλον αυτών που διεκδικούν υψηλούς πολιτικούς ρόλους για να “δείξουν” νέους δρόμους (πολιτισμού) προς το μέλλον. Γιατί από εξουσιαστές χρονίως πάσχοντες από το σύνδρομο του τιμητή που αρνούνται ακόμα και αυτή την τυπική, στοιχειώδη συγνώμη εκεί που το χρέος της είναι αυταπόδεικτο έχει – σχήμα λόγου – “βρωμίσει ο τόπος”…

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here