Ούτε ένα ευρώ στα ιδρύματα; Εδώ και τώρα; (Δώσε και σε μένα μπάρμπα;)

 

 Του ΑΝΤΩΝΗ ΣΚΟΡΔΙΛΗ

Ούτε ένα ευρώ στα ιδρύματα! Αυτή είναι η επιλεγείσα από τη θεσμική εκπρόσωπο των Ελλήνων με αναπηρία εθνική συνομοσπονδία τους (ΕΣΑΜΕΑ) κεντρική φράση, ως η καταλληλότερη για να εκφράσει την λογική της καμπάνιας της που φιλοδοξεί να επηρεάσει τους προσανατολισμούς των δαπανών του πολυθρύλητου “αναπτυξιακού” ΕΣΠΑ.  

Η φράση αντιληπτή ως μήνυμα, το οποίο συμπυκνώνει/ αντανακλά τα διαχρονικά ζητούμενα προόδου της ελληνικής κοινωνίας, είναι προφανές ότι συνυπογράφεται από όσους και όσες έδωσαν και δίνουν αγώνες για την διαφυγή της χώρας από την κοινωνική καθυστέρηση. Το κλείσιμο των ιδρυμάτων, η διάνυση του δρόμου από το άσυλο στην κοινότητα για τους “έγκλειστους” αυτής της κοινωνίας με ότι αυτό σε όλα τα επίπεδα (πολιτικής βούλησης, νομοθεσίας, οικονομικής επένδυσης, μικρό-κοινωνίας, κυρίαρχης αντίληψης κ.λπ.) συνεπάγεται, αποτελεί αναγκαία συνθήκη κοινωνικής προόδου. Άλλωστε, η λεγόμενη κοινωνική ένταξη είναι πλέον στη θεωρία διεθνώς αντιληπτή ως ο αδιαμφισβήτητος “κοινός τόπος” διεκδίκησης σε όλες τις ανά τον κόσμο λεγόμενες προηγμένες κοινωνίες. Η “υποχρέωση” προοδευτικής διάνυσης του δρόμου από “το άσυλο στην κοινότητα” δεν είναι ούτε κατά διάνοια (ένα ακόμα) νεοελληνικό επαναστατικό εφεύρημα.

idrimata 1

Μπορεί μεν ως μήνυμα αντιληπτή – που παραπέμπει σε έναν αδιαμφισβήτητο για κάθε αληθώς προοδευτικό άνθρωπο στόχο του μέλλοντος – η φράση δίχως δεύτερη σκέψη να συνυπογράφεται, όμως ως αίτημα αντιληπτή που αφορά το “εδώ και τώρα” και τους αυστηρά συγκεκριμένους πόρους της χρηματοδότησής του ας μας επιτραπεί να παρατηρήσουμε ότι τα πράγματα αλλάζουν. Αλλάζουν πολύ, δραματικά.

Μηδενική χρηματοδότηση (ούτε ένα ευρώ) στα ιδρύματα “εδώ και τώρα” – είτε μέσω ΕΣΠΑ είτε από οποιαδήποτε άλλη πηγή – θα σήμαινε πρακτικά την απόλυτη  εξαθλίωση των έγκλειστων, θα σήμαινε πρακτικά ακόμα και θανάτους. Θανάτους πολύ περισσότερους από τους όποιους οι υφιστάμενες άθλιες συνθήκες έχουν στον όποιο βαθμό μέχρι σήμερα προκαλέσει. Ο δε προληπτικός αποκλεισμός (δεύτερο σενάριο ανάγνωσης του αιτήματος) της όποιας χρηματοδότησης – ούτε ένα ευρώ – μέσω έστω μόνο των ΕΣΠΑ, αν το δοσμένο αίτημα της θεσμικής εκπροσώπησης των αναπήρων υποθέσουμε ότι υιοθετείται (το όποιο αίτημα διατυπώνεται με την ευγενή προσδοκία να υιοθετηθεί, έτσι δεν είναι;), δεδομένων των δυσχερέστατων δημόσιων οικονομικών και όχι μόνο μεταφράζεται σε αυξημένη πιθανότητα περαιτέρω υπό-χρηματοδότησης των ήδη υπό-χρηματοδοτούμενων ιδρυμάτων δίχως την παραμικρή ορατή παράλληλη – εδώ και τώρα – προοπτική διάνοιξης δρόμων “από το άσυλο στην κοινότητα” που θα εξισορροπούσε (χρηματοδοτικά) την κατάσταση. Το οποίο (κοινή λογική) μεταφράζεται σε περαιτέρω εξαθλίωση με όλα τα τραγικά συνεπαγόμενα.

Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους: Θα θέλαμε πολύ να αντιληφτούμε την φράση “ούτε ένα ευρώ στα ιδρύματα” ως μήνυμα από βάθους ψυχής προοδευτικής βγαλμένο που δείχνει τον δρόμο/ στόχο του μέλλοντος και ως τέτοιο αυτονόητα – καίτοι αυτονόητο – να το συνυπογράψουμε, όμως η αντικειμενική διασύνδεσή της με αιτούμενα εδώ και τώρα κονδύλια από τα ΕΣΠΑ μας υποχρεώνει να συμπεράνουμε ότι πρόκειται για τυπική περίπτωση “εκμετάλλευσης του μηνύματος” στην υπηρεσία του χρηματοδοτικού αιτήματος. Το οποίο στον όποιο στοιχειωδώς προοδευτικό νου μεταφράζεται σε έναν ακόμα ευτελισμό ενός ακόμα προοδευτικού αυτονόητου – τη διάνυση του δρόμου από το άσυλο στην κοινότητα – που μια ακόμα φορά σε αυτή την καθυστερημένη χώρα των νεοελλήνων ρίχνεται από αστοιχείωτους βορά στην υπαρξιακή ανάγκη τους πάση θυσία – “εδώ και τώρα” –  ικανοποίησης των καθαρά οικονομικού/ συμφεροντολογικού χαρακτήρα αιτημάτων τους. Τα οποία “μια ζωή” χυδαία εκμεταλλεύονται τα “υπόθεση ζωής” αληθή προοδευτικά μηνύματα για να μπορούν αυτάρεσκα να παρουσιάζονται μεταμφιεσμένα σε κοινωνικές διεκδικήσεις.

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here