Οταν η τέχνη πολεμάει τα μνημόνια..

Της Ολυμπίας Λιάτσου

Πως τοποθετούνται οι άνθρωποι του πνεύματος απέναντι σε ιστορικές δοκιμασίες για την κοινωνία και την δημοκρατία;  Παρεμβαίνουν και πως στη νεοφιλελεύθερη νεομνημονιακή λαίλαπα;  Η σημερινή κρίση  έχει διαβρώσει την πνευματικότητα, την κρίση  και τον πολιτισμό;

Σε  έναν διαφορετικό ρόλο, από αυτόν που την είχαμε συνηθίσει έως τώρα, αλλά με την ίδια δυναμική και την σαφήνεια  του λόγου που την διακρίνει , η Ζωή Κωνσταντοπούλου εισέβαλε με ορμή  στα χωράφια του πολιτισμού, αναδεικνύοντας το σπουδαίο ρόλο και την τεράστια δύναμη της τέχνης που μπορεί να τα σαρώσει όλα.  Καυτηρίασε την σιωπή των ανθρώπων του πνεύματος  που αντί να διαμορφώνουν συνειδήσεις, παραμένουν θεατές και  χειροκροτητές ενίοτε,  στον σημερινό αρμαγεδώνα που βιώνει η κοινωνία. Κάλεσε σε δημουργική αντίσταση μέσα από το αρχαίο  θέατρο, μέσα από τον Σέξπηρ, τον Μάρλοου αλλά και τον Μπρεχτ.

Την αφορμή, έδωσε ο « Τραγικός καθρέφτης« το τελευταίο βιβλίο του καθηγητή του Παντείου Πανεπιστημίου  και σκηνοθέτη Γιάγκου Ανδρεάδη , την παρουσίαση του οποίου, σήκωσε με άνεση που ξάφνιασε το κοινό , η πρώην πρόεδρος της Βουλής.  Μαζί της στο πάνελ, ο σκηνοθέτης Δήμος Αβδελιώτης και η ηθοποιός Κάτια Γέρου.

Το ακροατήριο  στον ιστορικό πολυχώρο Booze Cooperativa  κατάμεστο. Αναμεσά τους και πολλοί μεταπτυχιακοί φοιτητές του Παντείου που είχαν έρθει να ακούσουν και να  τιμήσουν το δάσκαλο τους.

Η παρουσία της Ζωής ήταν καθηλωτική και το χειροκρότημα ενθουσιώδες.

Η κυρία Κωνσταντοπούλου ευχαρίστησε τον συγγραφέα   για το περιεχόμενο του βιβλίου,  το οποίο χαρακτήρισε   «αναγκαίο και ζωτικό  υπόδειγμα παρέμβασης και δημιουργίας  σε καιρούς που ο πολιτισμός υπονομεύεται  μέσα από καθεστωτικές  επιλογές της σύγχρονης  εκδοχής του άρτος και θεάματα».

Καυτηρίασε  την επιλογή πολλών ανθρώπων  των γραμμάτων, της τέχνης  και του πολιτισμού οι οποίοι συνωστίζονται στις αυλές της εξουσίας  και γίνονται διασκεδαστές των εκπροσώπων του καθεστώτος  αντί να παρεμβαίνουν δυναμικά σε μια στιγμή που η κοινωνία  και η δημοκρατία δοκιμάζονται. Μίλησε καθαρά για πολιτισμική έκπτωση και ηθική καταρράκωση που εκδηλώνεται παράλληλα με την πολιτειακή διολίσθηση των τελευταίων  5,5 ετών.

Ο Γιάγκος Ανδρεάδηςείπε η κ. Κωνσταντοπούλου, τεκμηριώνει υπαρξιακά, κοινωνικά  και πνευματικά το ρόλο του διανοούμενου , του πνευματικού δημιουργού  που βάζει για συζήτηση μπροστά στην κοινωνία τα ζητήματα της ζωής, των δικαιωμάτων, της ελευθερίας και του πολιτισμού σε αντίθεση  με όλους εκείνους που παράγουν προς κατανάλωση κοινοτυπίες, επιδίδονται σε ασκήσεις κενής αυταρέσκειας και εμπορεύονται τελικά το τομάρι τους.

Το βιβλίο συγκροτεί » υπόδειγμα ανάληψης ευθύνης του πνευματικού ανθρώπου και του πνευματικού δημιουργού απέναντι στην ιστορία, απέναντι στην συγκυρία, απέναντι στην κοινωνία και τη δημοκρατία.  Είναι ένα βιβλίο που αφυπνίζει αλλά και θέτει όλους προ των ευθυνών μας γιατί υπενθυμίζει ότι δεν είμαστε γυμνοί αλλά πάνοπλοι απέναντι στην μνημονιακή και νεοφιλελεύθερη λαίλαπα. Αναδεικνύει  τον πλούτο της πολιτισμικής κληρονομιάς απέναντι στην ένδεια της ετσιθελικής σίτισής της και αποδεικνύει ότι  στον πόλεμο ανάμεσα στον νεοφιλελευθερισμό και τον ανθρώπινο πολιτισμό, αν  ο πολιτισμός πάρει τα όπλα του, θα νικήσει και θα επικρατήσει.»

Για τον » Τραγικό Καθρέφτη» , για την τέχνη που προηγείται της πολιτικής και της κοινωνίας, αλλά  κυρίως για τον  σπάνιο πανεπιστημιακό δάσκαλο Γιάγκο Ανδρεάδη και την ομάδα αρχαίου δράματος που έχει δημουργήσει  με τους Παντειακούς  φοιτητές, μίλησε ο σκηνοθέτης Δήμος Αβδελιώτης. » Εχει δημιουργήσει αθόρυβα και ανέξοδα  μια ομάδα νέων ανθρώπων οι οποίοι πέρα από τα μέσα της πολυμάθειας , του μοντερνισμού και της αποδόμησης, ψάχνονται, σχεδιάζουν, μελετάνε και πιστεύουν αυτό που είναι ο ελληνικός πολιτισμός».

Αυτό που θέλει να  πεί ο Ανδρεάδης με το βιβλίο του , είπε ,είναι «ότι η αποδόμηση του λόγου  είναι η αποδόμηση της ζωής μας, της ψυχής μας ,της ιστορίας μας, των πάντων».

Ο κ. Αβδελιώτης, απέδωσε το μεταμοντέρνο που περιέχει την αποδόμηση,  στην αμηχανία των καλλιτεχνών και στην ανασφαλειά τους απέναντι στην  ραγδαία τεχνολογική εξέλιξη. Ειναι η άμυνα τους και η διαμαρτυρία τους , είπε.

Τελευταία πήρε το λόγο η ηθοποιός Κάτια Γέρου που χαρακτήρισε τα βιλία του Γιάγκου Ανδρεάδη λίγο τρομοκρατικά.» Σε βάζουνε  μπροστά  στις ευθύνες σου», είπε και αναρωτήθηκε:   Ποιά είναι τα σύγχρονα παραμύθια, οι σύγχρονοι παραμυθάδες  που θα αφηγηθούν  τώρα, τον καιρό του πόνου και του τρόμου , τον καιρό του κατακερματισμού των κοινωνιών, τον καιρό απόλυσης της ελπίδας, τι παραμύθια θα πούμε τώρα πιά;

Την παρουσίαση έκλεισε με δυο λόγια ο ίδιος ο συγγραφέας: » Ο καλλιτέχνης, είπε ο κ. Ανδρεάδης, πρέπει να αποφασίσει ότι ασκεί πολιτική, δεν πολιτικολογεί, δεν πολιτεύεται με την στενή έννοια . Να μην θεωρεί τον εαυτό του παρακολούθημα της πολιτικής αλλά συνυπεύθυνο, συμμέτοχο. Δεν μπορεί να αναλώνεται μόνο σε αυτά που θεωρεί σημαντικό, όπως το πρωτοσέλιδο μιας όχι πάντα λαμπρής δημοσιογραφίας…»

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here