Οι πρωτοπορίες “κτίζονται” πάντοτε- κανόνας– στην παραμεθόριο…

 

Του ΑΝΤΩΝΗ ΣΚΟΡΔΙΛΗ

Αυτό το περπάτημα, αυτή η πορεία, ανοίγει πράγματι δρόμους…

Τρεις μέρες γεμάτες δράση, τρεις μέρες γεμάτες πνεύμα συνεργασίας, τρεις μέρες που ξεχειλίζουν από μήνυμα. Στην παραμεθόριο των Ελλήνων, εκκινώντας από την Κομοτηνή, επιλέγοντας ως σημείο αφετηρίας το πλέον νοηματικό σημείο. Σύλλογος ατόμων με αναπηρία “Περπατώ”, ένας από τους πλέον προχωρημένους αν όχι ο πιο προχωρημένος ανάμεσα στους λεγόμενους “θεσμικούς” όλης της χώρας, χέρι-χέρι με την κτισμένη βήμα-βήμα μέσα στα χρόνια κοινωνική πρωτοπορία της “αναπηρικής” Κίνησης Χειραφέτησης.

paramethorios2

Πρώτη πράξη του τριημέρου η απογευματινή εκδήλωση (Παρασκευή 22 Ιανουαρίου, ώρα έναρξης 19:00) υπό τον κωδικό τίτλο “Φράχτες και Αναπηρία”, που συμπεριλαμβάνοντας στην ίδια ενότητα θέματα όπως αυτά των προσφύγων με αναπηρία, των κλειστών ιδρυμάτων  και του καθημερινού κοινωνικού αποκλεισμού, εισάγει στο βασικό μήνυμα με το πλέον μετωπικό τρόπο: Κοινή βάση όλων είναι οι διαρκείς παραβιάσεις θεμελιωδών δικαιωμάτων, άρα η κοινή στάση έναντι όλων αποτελεί υπαρξιακή οφειλή – στο όνομα της ουσίας της δημοκρατίας – όσων θέλουν να προσδιορίζονται ως μαχόμενες κινηματικές πρωτοπορίες.

Σάββατο 23 Ιανουαρίου, δεύτερος σταθμός της πορείας η ακόμα πιο ακριτική πόλη της Αλεξανδρούπολης: τρεις το απόγευμα ενεργό “παρών” στη διαδήλωση “για τον φράχτη που σήμερα μαζικά δολοφονεί”, παρέμβαση τρεις ώρες αργότερα (18:00) στη συζήτηση ενημέρωσης/ ενεργοποίησης διεθνών φορέων και προσώπων στο ωραίο θέατρο της πόλης. Διότι δεν αρκεί το μήνυμα καθαυτό, ποτέ από μόνο του δεν αρκεί, χρειάζεται και η κοινή δράση που θα διεκδικήσει να το επιβάλλει και στην πράξη. Όπως οφείλεται στο (κάθε) μήνυμα που αφορά την ουσία του περιεχομένου της δημοκρατίας.

Κυριακή 24 Ιανουαρίου, τρίτη μέρα, τρίτος και τελευταίος σταθμός της πορείας. Μαζί με την κίνηση ενάντια στον ρατσισμό και την φασιστική απειλή, ώρα 12 το μεσημέρι, περπατώντας (πως αλλιώς; που αλλού;) μέχρι τον άθλιο φράχτη – μαζικό δολοφόνο των καιρών, τον αποκαλούμενο “του Έβρου”. Όχι για την τιμή των όπλων, όχι για πρώτη και τελευταία φορά, αλλά για μια ακόμα φορά από τις όσες φορές στην πράξη αποδειχτεί ότι χρειάζονται ώστε η μαζική δολοφονία να τερματιστεί.

Αυτό το κυρίως, αυτό το κεντρικό θέμα που αφορά την ουσία της δημοκρατίας των νεοελλήνων, μόνο στον τύπο, μόνο γεωγραφικά τοποθετείται στην παραμεθόριο τους. Η τοποθέτησή του στον πυρήνα, στο κέντρο, εκεί που αληθινά ανήκει, είναι υπόθεση που αφορά και συνάμα προσδιορίζει τις αληθινές κοινωνικές πρωτοπορίες. Πάντα έτσι ήταν, εξ’ ορισμού πάντα έτσι ήταν, είναι και θα είναι…

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here