… νύχτα, ανάμεσα στις μέρες…

 

Του Σπύρου Τσακίρη

 

IMG_0484

Τα μαυροπούλια συναγωνιζόντουσαν το κατέβασμα του ήλιου στο φτερό. Οι πρώτες φωτιές είχαν μπει και οι καπνοί τους είχαν αρχίσει να μπλεδίζουν  τον αέρα.

Αν δεν είχες ακούσει για τον προσφυγικό καταυλισμό της Ειδομένης και βρισκόσουν ξαφνικά εκεί,  μπορεί να σου έμοιαζε ετούτο το τοπίο με ροκ φεστιβάλ ή εμποροπανήγυρι σε χρόνια περασμένα.

IMG_2229

Την προηγούμενη μια μπόρα που είχε κρατήσει κάμποσο, ήταν αρκετή να μετατρέψει το λιβάδι σε λασπότοπο. Μέσα στα λασπωμένα νερά, ριγμένα τα χαμόγελα των παιδιών, οι μανάδες με τα αποφόρια τους μάζευαν τις ”λιμνούλες” στο έμπα της σκηνής και το άδειαζαν στο διπλανό χαντάκι.

Μοιάζει να φοβάσαι να πατήσεις, μα και να θες να περπατήσεις, να πας που;

Κλειστά τα σύνορα, δεν μπορείς πια να κάνεις ζάφτι τα θέλω σου και το δικό σου τώρα. Μα και το αύριο των παιδιών σου να το διαχειρίζονται ”μικροί” άνθρωποι, που κάθονται σε ”μεγάλες” καρέκλες.

Υπάρχουν στιγμές, που νομίζεις πως ετούτη η λεπτή φέτα γης, θα υποχωρήσει από το ρούπομα και θα μας καταπιεί όλους.

IMG_2169

Όνειρα στα αζήτητα.

Τούς έστησες τον πόλεμο, τους έκανες να πεινάσουν, να διψάσουν. Τους πόνεσες τόσο που το κλάμα έγινε η πλύση τους. Τους λεηλάτησες τον πολιτισμό τους, τους εξαθλίωσες. Τους έκλεψες, τους έδιωξες από τον τόπο τους και τώρα αρνείσαι να πατήσουν στον δικό σου τόπο.

Ασκάλωτη η ασβόλη και εκείνη του πολέμου και ετούτη της προσφυγιάς, κυρίαρχες και τόσο ίδιες, καλύπτουν σχεδόν τα πάντα. Μόνο το κλάμα των παιδιών ξεφεύγει νύχτα μέρα.

Πέρασε μπροστά μου λεχώνα, ασαράντητη, το μωρό της, τόσο δα σαν παπουτσάκι, τι σαν αφού στον δρόμο είναι και ας μην γεννήθηκε καλά καλά ακόμα. Είχε το κλάμα στο στοματάκι του και τα ματάκια του ανοιχτά και αντί ήλιο να δει και χαμόγελα, αντικρύζει τα συρματοπλέγματα και το κλάμα της μάνας του στο βύζαγμα.

IMG_0827

Στο μυαλό μου κάτι που έγραψε ο Ρουσσώ, ” ο άνθρωπος γεννιέται ελεύθερος και είναι παντού στα σίδερα”.

Παντού η μυρωδιά του βρεγμένου χώματος, του καμένου και των αποξηραμένων συναισθημάτων.

Τι να λυπηθείς;

Τι να πρωτοπονέσεις;

Ποιο παιδί στα χέρια να κρατήσεις;

Ποια γερόντισσα στα μάτια να κοιτάξεις;

Δεν είναι κόσμος ετούτος, δεν είναι ο κόσμος έτσι. Τους αφήσαμε και μας πήρανε φαλάγκι.

Η δυσοσμία είναι μπροστά. Πίσω από τα κλειστά σύνορα, τις πολιτικές και της κυβερνήσεις.

Άνθρωποι transit.

Αιχμάλωτοι πολέμου σε περίοδο ειρήνης.

Στα αυτιά μου, εφιάλτης, τα όσα ξεστομίζουν Ευρωπαίοι αξιωματούχοι.

Ο Βέλγος υπουργός Ασύλου και Μετανάστευσης, Τέο Φράνκεν : «Πετάξτε τους στη θάλασσα, δεν με νοιάζει αν θα τους πνίξετε»,ο πρόεδρος της Τσεχίας, Μίλος Ζέμαν, να παραληρεί με εκφράσεις του στιλ «Κανείς δεν σας κάλεσε εδώ! Δεν αξίζετε καμία συμπόνια», κοιτάζεις  τους πολιτισμένους Δανούς να κατάσχουν χρήματα και τιμαλφή προσφύγων που αναζητούν άσυλο στο έδαφός τους.

10.000 παιδιά, τα οποία ταξίδευαν ασυνόδευτα στην Ευρώπη τα τελευταία δύο χρόνια, έχουν σήμερα εξαφανιστεί. Κάποια από αυτά έγιναν, λέει, σκλάβοι στα εδάφη της πολιτισμένης Ευρώπης.

Τι σημασία έχει όμως; Οι σκλάβοι φέρνουν χρήμα και το χρήμα κάνει τους επιτίδειους δυνατούς. Κάποια άλλα παιδιά εκπληρώνουν τις σεξουαλικές φαντασιώσεις αρρωστημένων ευρωπαϊκών μυαλών. Τι σημασία έχει όμως; Το trafficking φέρνει χρήμα και το χρήμα κάνει τους επιτήδειους δυνατούς. Η «νέα σοδειά» ασυνόδευτων παιδιών έχει και υγιή όργανα, περιζήτητα για τους εμπόρους οργάνων.

Μια ατελείωτη νύχτα ζει η Ευρώπη. Κρύα παγερή νύχτα. Σαν ένα μαύρο χειμωνιάτικο πέπλο να κάλυψε τις θύμησές μας. Ξεχάσαμε την ιστορία, ξεχάσαμε τους δικούς μας πρόσφυγες. Τους πατεράδες και τους θειούς μας. Ξεχάσαμε…

Και σήμερα, φτωχότεροι, καίμε κτίρια στα Γιαννιτσά που ίσως στέγαζαν πρόσφυγες, οργώνουμε τα χωράφια νύχτα στην Πέλλα, να προλάβουμε τη χέρσα γη να μην γίνει εκεί hot spot. Δεν την οργώνουμε για να σπείρουμε, να καρπίσει η γη να ζήσουμε. Μα με μίσος και μισαλλοδοξία την δηλητηριάζουμε και από εκεί θα φάμε και εμείς και τα παιδιά μας.

Η νύχτα έχει προχωρήσει, το κλάμα των παιδιών, ”φοβιστικό”. Το ακούς παντού. Δεν ξέρεις τι να κάνεις.

Τι να πρωτοκάνεις…

Πως γίνεται το κλάμα των παιδιών να προκαλεί φόβο;

Κι όμως γίνεται.

Όπως γίνεται, τούτοι οι άνθρωποι, να είναι μετέωροι, να υπάρχουν, σαν να μην υπάρχουν. Σαν σκιές με ακατάγνωστο φεγγάρι.

Σκιές.

Οι αριθμοί όμως αμίλεικτοι. Σύμφωνα με το Συντονιστικό Κέντρου Διαχείρισης της Προσφυγικής Κρίσης, την Παρασκευή (04/03/2016) βρίσκονταν στη Ελλάδα  29.499 πρόσφυγες και μετανάστες.

Σίγουρα κάποιοι …λείπουν !!!

Σε ότι αφορά στην Ειδομένη, τα νούμερα είναι ”σχεδόν”, δεν υπάρχει ακριβής αριθμός για το πόσοι άνθρωποι περιμένουν να περάσουν τα σύνορα, παρά μόνον εκτιμήσεις και όλοι γνωρίζουμε πια, ότι οι άνθρωποι ΔΕΝ είναι αριθμοί, ούτε στατιστικές.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here