Νόσος Πάρκινσον: Μια νόσος τελικά των έξυπνων και επιτυχημένων;

Του Γεωργίου Νικ. Σχορετσανίτη

    Η ιστορία της ‘νόσου του Πάρκινσον’ ουσιαστικά επεκτείνεται προς τα πίσω μέχρι το 1817, όταν ο Βρετανός φαρμακοποιός James Parkinson (1755-1824)  που η νόσος θα φέρει έκτοτε το όνομά του, δημοσιεύσει μια πραγματεία σχετικά με την τρομώδη παράλυση. Το διαδίκτυο σήμερα είναι γεμάτο από μια φωτογραφία του. Η πραγματικότητα όμως είναι τελείως διαφορετική. Δεν υπάρχει κανένα γνωστό πορτραίτο του που να σώθηκε έως τις μέρες μας! Η  φωτογραφία, που αναφέραμε ανήκει σε έναν οδοντίατρο με το ίδιο όνομα. Ο Πάρκινσον πέθανε πριν εφευρεθεί η φωτογραφία.  

Ο όρος ‘νόσος του Πάρκινσον’ επινοήθηκε αρκετές δεκαετίες αργότερα από τον Γάλλο νευρολόγο Jean-Martin Charcot. Βεβαίως εάν θελήσουμε να είμαστε ιστορικά ακριβείς, συμπτώματα παρεμφερή με τη νόσο του Πάρκινσον περιγράφτηκαν από πολύ παλιά. Ένας αιγυπτιακός πάπυρος του 12ου π. Χ.  αιώνα, αναφέρει έναν βασιλιά που πιθανόν έπασχε από τη νόσο, ενώ κι η  Αγία Γραφή περιέχει μια σειρά από αναφορές σε τρόμο. Μια ιατρική πραγματεία της Αγιουρβέδα από τον 10ο αιώνα π. Χ. περιγράφει μια ασθένεια που εξελίσσεται με τρόμο, έλλειψη κίνησης, και μερικών άλλων γνωστών  συμπτωμάτων της νόσου. Ο Γαληνός επίσης έγραψε για μια ασθένεια που είναι σχεδόν βέβαιο ότι ήταν αυτό που σήμερα αποκαλούμε νόσο Πάρκινσον. Μετά τον Γαληνό δεν υπάρχουν γνωστές αναφορές που να σχετίζονται με τη νόσο    μέχρι τον 17ο αιώνα. Σε αυτόν και τον επόμενο αιώνα, αρκετοί συγγραφείς έγραψαν για κάποια συμπτώματα της νόσου, πριν  της γνωστής περιγραφής του Πάρκινσον.  Το 1817, ο James Parkinson δημοσίευσε το δοκίμιό του κάνοντας αναφορά σε έξι περιπτώσεις τρομώδους παράλυσης, όπου περιγράφεται ο χαρακτηριστικός τρόμος ηρεμίας, η μη φυσιολογική στάση και βάδιση, η παράλυση και μειωμένη μυϊκή δύναμη, και ο τρόπος με τον οποίο εξελίσσεται η ασθένεια σε βάθος χρόνου.  Εκεί παραδέχθηκε, τη συμβολή πολλών από τους προαναφερθέντες συγγραφείς για την κατανόηση της ασθένειας. Αργότερα φυσικά προστέθηκε κι άλλη γνώση, μέχρι και σήμερα. Ανάλογη ιστορία είχε η χρήση φαρμακευτικής αγωγής για αντιμετώπιση των συμπτωμάτων της καθώς και οι όποιες προσπάθειες χειρουργικής ‘θεραπείας’ που έγιναν κατά καιρούς.

charcot_figure2

Σκίτσο ασθενούς με νόσο του Πάρκινσον από τον Charcot.

Ο ηθοποιός Μάικλ Τζέι Φοξ (1961- ) βοήθησε τα μέγιστα και έστρεψε τη προσοχή του κοινού στην ασθένεια αυτή.   Μετά τη διάγνωση, ο Μάικλ Φοξ υιοθέτησε και στην οθόνη  τον ασθενή με νόσο του  Πάρκινσον σε διάφορους τηλεοπτικούς ρόλους, και το σπουδαιότερο μερικές φορές χωρίς φαρμακευτική αγωγή, προκειμένου να δείξει τα συμπτώματα και τις επιπτώσεις της. Έγραψε δύο αυτοβιογραφίες όπου φαίνεται ο αγώνας του εναντίον της νόσου και εμφανίστηκε στο Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών, χωρίς φαρμακευτική αγωγή για να τονίσει τις συνέπειες της συγκεκριμένης νόσου. Το ομώνυμο ίδρυμα που δημιούργησε και ανέπτυξε, έχει ως στόχο να συνεχίσει περαιτέρω την έρευνα για  τη θεραπεία της νόσου του Πάρκινσον. Για όλες αυτές τις προσπάθειες και τη συμβολή του στην έρευνα της  νόσου του Πάρκινσον, τιμήθηκε και από το Σουηδικό Ινστιτούτο Καρολίνσκα. Ο Μοχάμεντ Αλί, παρουσίασε σημάδια της νόσου του Πάρκινσον, όταν ήταν μόλις τριάντα οκτώ ετών, αλλά δεν είχε διαγνωστεί μέχρι τα σαράντα δύο του, και έχει χαρακτηριστεί ως ο πιο διάσημος ασθενής με  νόσο του Πάρκινσον στο κόσμο.

Ας δούμε, όμως, τώρα κάποια ενδιαφέροντα στατιστικά στοιχεία που αφορούν τη συγκεκριμένη πάθηση.  Όπως και η επιληψία, έτσι κι η νόσος του Πάρκινσον, έχει συνδεθεί κατά καιρούς με τα άτομα που πέτυχαν στην καριέρα και τη ζωή τους, καθώς και τα γνωστά στο πολύ κοινό. Σε κάποιες αναφορές, ετέθησαν τα ερωτήματα του τύπου, ‘έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα οι διάσημοι άνθρωποι να εμφανίσουν νόσο του  Πάρκινσον απ’ ότι τα φυσιολογικά άτομα’; ‘Υπάρχει κάποιος μηχανισμός που στην αρχή να οδηγεί στη φήμη και τη δημοσιότητα, και στη συνέχεια σε νόσο του Πάρκινσον’;

Η επίσημη ιστοσελίδα του ‘Εθνικού Ιδρύματος για τη Νόσο του Πάρκινσον’ στις ΗΠΑ, αναφέρει ότι 0,3% των Αμερικανών θα εμφανίσει κάποια στιγμή τη νόσο. Μεταξύ των ετών 1927 και 2001, το περιοδικό Time τίμησε 49 προσωπικότητες ως το πρόσωπο της χρονιάς! Τρεις από αυτούς, ο Αδόλφος Χίτλερ, ο Ντενγκ Σιαοπίνγκ και ο Πάπας Ιωάννης Παύλος ο ΙΙ, είχαν νόσο του Πάρκινσον. Βεβαίως 3 στους 49 σημαίνει ποσοστό  6%, δηλαδή είκοσι φορές της συχνότητας του γενικού πληθυσμού (0,3%)!

Η νόσος εμφανίζεται κυρίως στους ηλικιωμένους, με μέσο όρο την ηλικία των εξήντα ετών. Πέρα από τους παραπάνω διάσημους αναφερόμενους που έπασχαν από τη νόσο, θα μπορούσαμε επιπλέον να αναφέρουμε τα ονόματα του  Ισπανού ζωγράφου Σαλβαντόρ Νταλί, του Προέδρου των ΗΠΑ Χάρυ Τρούμαν, του τραγουδοποιού Τζόνυ Κας, της ηθοποιού Κάθριν Χέπμπορν, και τόσων άλλων.

Μήπως, τελικά,  ο αιτιολογικός μηχανισμός της νόσου, πρώτα οδηγεί σε φήμη και επιτυχία και στη συνέχεια σε νόσο του Πάρκινσον; Ένα πραγματικά ενδιαφέρον ερώτημα αλλά περισσότερη ενδιαφέρουσα η απάντηση η οποία όμως επί του παρόντος είναι αδύνατη!

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here