Νατάσσα Αραμπατζή: «ΧΧΧΥ» στο ΒΟΟΖΕ

 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ

Mια χοροθεατρική παράσταση εμπνευσμένη από τα χρωμοσώματα xx και xy, που διαφοροποιούν και καθορίζουν το φύλο. Ποιές είναι οι ομοιότητες και οι διαφορές που εμφανίζονται κατά την ανάπτυξη αυτών των δύο χρωμοσωμάτων,  αλλά και στη συνύπαρξη και σύγκρουσή τους στη φύση και την κοινωνία; Ποιες απο αυτές τις ομοιότητες και τις διαφορές είναι όντως γενετικές και ποιες επίκτητες; Και τι επιπτώσεις έχει αυτή η δυαδικότητα; Δύο άνθρωποι. Δύο σώματα. Ένας άντρας και μία γυναίκα. Ένας χορός. Και ένα τέλος που σε κάθε παράσταση ενδέχεται να αλλάξει…

Χορεύουν: Αλέξανδρος Γκουντινάκης, (Α.Γ) και Νατάσσα Αραμπατζή (Ν.Α). Για δέκα παραστάσεις στο BOOZE COOPERATIVA (Kολοκοτρώνη 57), από Παρασκευή 5 Φεβρουαρίου

  • Εάν ο μοντέρνος χορός αντλεί την έμπνευσή του από τη βιολογία, μήπως η υποατομική φυσική είναι το νέο πεδίο, με τις αβέβαιες κινήσεις των σωματιδίων; Σκεφτήκατε ποτέ να χορογραφήσετε τις κβαντικές κινήσεις;

Ν.Α: Ο σύγχρονος χορός, όπως και η σύγχρονη τέχνη γενικότερα, αντλεί έμπνευση από τα πάντα, νομίζω. Όλα μπορούν να γίνουν πηγή έμπνευσης και  δημιουργίας, από το πιο καθημερινό ως και το πιο αφηρημένο ή φαντασιακό. Η θεματολογία είναι ατελείωτη. Σίγουρα ο χώρος της επιστήμης και ιδιαίτερα οι εξελίξεις στην κβαντομηχανική είναι ένα πεδίο προς εξερεύνηση κινητικά. Δεν είναι κάτι που έχουμε ακουμπήσει ακόμα, αλλά νομίζω ότι εμπεριέχεται στην κίνηση και στο χορό. Διέπει τα πάντα, οπότε μας επηρεάζει. Ίσως να είναι το θέμα μας σε κάποιο μελλοντικό μας έργο. Θέλει σίγουρα μελέτη πάντως.

Α.Γ: Θα συμφωνήσω με τη Νατάσσα. Ούτως ή άλλως η θεματολογία μας αντλείται από οτιδήποτε μας προκαλεί οποιοδήποτε συναίσθημα.

– Υπάρχει ερωτισμός σ’ αυτή τη δυαδικότητα της χρωμοσωματικής σύγκρουσης και συνύπαρξης;

Α.Γκ.: Ε, φυσικά και υπάρχει! Ερωτισμός υπάρχει όπου συναντάμε δυαδικότητα στη φύση, ακόμα και στις περιπτώσεις που δεν μπορούμε να το φανταστούμε. Ακόμα κι ανάμεσα στο λύκο με το πρόβατο.

Ν.Α.: Σαφώς! Πόλεμος πατήρ πάντων! Και ο ερωτισμός είναι μια πλευρά αυτού του πολέμου προς επιβίωση στη φύση. Σε όλη την ιστορία της εξέλιξης το ένα χρωμόσωμα προσπαθεί να νικήσει το άλλο για να συνεχίσει να ζει στην αιωνιότητα μέσα στα σώματα. Η σύγκρουση στην ανάμειξη των χρωμοσωμάτων μέσα από την ερωτική πράξη μοιάζει με μάχη, αλλά οδηγεί και στη (συν)ύπαρξη.

– Αναπαριστώνται χοροθεατρικά και οι επεκτάσεις του βασικού δίπολου  «άρρεν – θήλυ» στην κοινωνία και τη Φύση; Τα ζεύγη των αντιθέτων καλό – κακό, θερμό – ψυχρό, φως – σκότος, ζωή – θάνατος, τί σχέση έχουν με το «άρρεν – θήλυ» και πώς απεικονίζετε εσείς αυτή τη σχέση; 

Α.Γκ.: Ακριβώς από αυτό το δίπολο επηρεαστήκαμε και παίξαμε με τις εκφάνσεις του για να δημιουργήσουμε αυτή την παράσταση. Όλα τα προαναφερθέντα ζεύγη είναι διαφορετικές μορφές του «αρσενικού – θηλυκού» (yin – yang), που συναντάμε στο σύμπαν. Σας περιμένουμε όλους για να σας δείξουμε πώς προσεγγίζουμε χοροθεατρικά αυτήν τη σχέση.

Ν.Α.: Το ζήτημα σε αυτά τα δίπολα είναι ότι το ένα δε μπορεί να υπάρξει χωρίς το άλλο. Και η ίδια η λέξη χωρίς την «αντίθετή» της στερείται νοήματος. Θα κάνω λίγο spoiler και θα πω πως η προσέγγισή μας έχει να κάνει με το  ότι, ενώ φαίνεται να είναι αντίθετα και να συγκρούονται, τελικά είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.

-Υπάρχουν όρια στη θεματολογία του μοντέρνου χορού; Υπάρχει κάποιο συνάισθημα, κάποια σκέψη, κάποια κοινωνική αξία (ή απαξία) που δεν θα έπρεπε, ή δεν θα ήταν δυνατόν να την…χορέψουν χορευτές;

Α.Γκ.: Όχι! Περίφανα, σου λέω όχι!

Ν.Α.: Τα μόνα όρια είναι αυτά που μπορεί να μας βάλει ο ίδιος μας ο εγκέφαλος. Στο σύγχρονο χορό ό,τι μπορεί κανείς να σκεφτεί ή να φανταστεί μπορεί και να το εικονοποιήσει χορευτικά. Μόνο κάτι που δεν μπορεί να υπάρξει σε γνωσιακό ή φαντασιακό επίπεδο στο μυαλό μας δεν μπορούμε να το χορέψουμε. Αν και πάλι επιφυλάσσομαι για το αν είναι κι αυτό απόλυτο…

-Σ’ ένα έργο για πιάνο, ένα μέρος του είναι η απόλυτη σιωπή. Δηλαδή, ο πιανίστας κάθεται μπροστά στο κλαβιέ για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, χωρίς να κάνει απολύτως τίποτα, μετά σηκώνεται και υποκλίνεται στο κοινό. Κατ’ αναλογίαν, θα σκεφτόσασταν να ανεβάσετε μια παράσταση χορού, σ’ ένα μέρος της οποίας θα στεκόσασταν εντελώς ακίνητοι για ένα χρονικό διάστημα; Εάν και η σιωπή είναι μουσική, τότε η ακινησία είναι, κι αυτή, χορός;

Ν.Α.: Φυσικά. Και η ακινησία και η παύση είναι χορός. Είναι μέρος της κινητικής σύνθεσης, δηλαδή της χορογραφίας. Χρησιμοποιούμε συχνά την ακινησία και την παύση στα έργα μας. Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον και οπτικά και για μάς ως χορευτές αυτή η στιγμή της ουδετερότητας ή της ησυχίας.

Α.Γκ.: Ναι. Και σε μια συνομιλία ακόμα, πάντα υπάρχει η στιγμή της παύσης!

-Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια;

Α.Γκ.: Τα άμεσα σχέδιά μας είναι να δείξουμε αυτό το έργο σε όσες περισσότερες πόλεις και φεστιβάλ χορού μπορούμε. Και γενικότερα, για το μέλλον να συνεχίσουμε να κάνουμε αυτό που αγαπάμε.

Ν.Α.: …το οποίο είναι να χορεύουμε!

ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ https://mail.google.com/mail/u/0/?tab=wm#inbox/1530ec346e100ead?projector=1

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here