Μοσχοπουλάνε πάλι από προχτές οι βεντούζες -για ευλιγισία, για μετάλλιο, για κυτταρίτιδα….(Οι σικύες του Ιπποκράτη)

Εκίιναξη στις πωλήσεις βεντουζών σημειώθηκε από προχτές που «διέρρευσε» το μυστικό του Φελπς, ότι δηλαδή βάζει βεντούζες για να αντιμετωπίζει τους μυικους πόνους και να έχει μεγαλύτερη κινητικοτητα το άθλημα.

Στο διαδίκτυο οι βεντούζες της γιαγιάς μας πλασάρονται  ως «αρχαία κινεζική τεχνική»  και πουλιώνται από 5 έως 60 ευρώ το σετ. Και πριν από 2-3 χρονια είχε δημιουργηθεί πάλι θόρυβος για το θέμα, επειδή χρησιμοποιούσαν βεντούζες κάποιες σταρ του Χολιγουντ για «αποτοξίνωση», αλλά δεν σημειώθηκε τρομερό μπραφ στις πωλήσεις επειδή το κοινό ήταν κυρίως γυναίκες, το κίνητρο δεν ήταν σημαντικό και η έγνοια για τα σημάδια ήταν μεγαλύτερη απο τα πιθανά και αμφισβητούμενα οφέλη.

Τώρα όμως το «κύρος» ενός Ολυμπιονίκη φαίνεται ότι αλλάζει τα πράγματα -και το κοινό που ανταποκρινεται είναι κυρίως άνδρες με μανία στο body building, που δεν πολυνοιάζονται για σημάδια.

βεντούζες

Τα περισσότερα σετ έχουν 10 έως 15 κυπελλάκια, αντλία, βαλιτσάκι μεταφοράς (όχι των 5 δολαρίων) και σωλήνα επιμήκυνσης για να κάνεις τις βεντούζες μόνος χωρίς να χρειάζεσαι βοήθεια

Οι ειδικοί στις βεντούζες πληρώνονται (στις ΗΠΑ) 50-80 δολάρια ανά εφαρμογή (για περίπου μισή ώρα. Στην Ελλάδα πληρώνονται περίπου όσο ένα μασάζ -το πλασάρουν εξάλλου σαν είδος μασάζ οι περισσότεροι.

Πολλοί λένε και την βασική χρήση, που είναι (όπως το έκαναν οι γιαγιάδες μας) για κρυολογήματα και φλεγμονές του αναπνευστικού

 

Ενα βίιντεο από πρωινάδικο, όπου η βεντούζα φέρεται να βοηθάει και στηνκαταπολέμηση της κυτταρίτιδας…

Απο την αρχαιότητα έως και το 1950

Οι πρώτες αναφορές βεντούζας στην Ελλάδα ανάγονται στον Ιπποκράτη, ο οποίος στον  κλινικό του κατάλογο τις ανέφερε ως σικύες (σικύα) τις συνιστά για την αντιμετώπιση κυρίως της στηθάγχης απο κρύωμα. Ο Ιπποκράτης συστήνει βεντούζες μικρές σε διάμετρο και κωνικές σε σχήμα

Στην αρχαία Ελλάδα οι σικύες απεικονίζονται σε παραστάσεις του  Ασκληπιού και είναι συνήθως χάλκινες -ή τουλάχιστον αυτές επιβίιωσαν μέσα από το πέρασμα των αιωνων καθώς ή άλλες ήταν εύθραυστες.

Βεντούζες έχουν βρεθεί σε τάφους της ρωμαϊκής περιόδου μέσα σε θήκες με ιατρικά εργαλεία. Ακόμη έχει βρεθεί και «σπαθομήλη» για το χάραγμα του δέρματος και την εφαρμογή της λεγόμενης «κοφτής» βεντούζας. Υπάρχουν επίσης απεικονίσεις βεντουζών σε αρχαία νομίσματα από την Αμοργό. Ο Νίκανδρος, στα «Θηριακά», αναφέρει ότι η βεντούζα πρέπει να τοποθετηθεί πάνω σε δάγκωμα φιδιού, για να τραβήξει το δηλητήριο και προτείνει τη χρήση χάλκινης βεντούζας, πράγμα που σημαίνει ότι χρησιμοποιούνταν και βεντούζες από άλλα υλικά. Ο Αρεταίος επίσης αναφέρει πολλές φορές τις βεντούζες και συγκεκριμένα για τη θεραπεία της μελαγχολίας και του πονοκεφάλου.

Εκτός από μεταλλικές, πήλινες και γυάλινες βεντούζες υπήρχαν και οι  πρωτόγονες από κέρατα ζώων, οι οποίες,όπως αναφέρει ο Γαληνός, είχαν μια τρύπα στο λεπτό πάνω άκρο τους, ώστε οι γιατροί ή όσοι φρόντιζαν τον άρρωστο να ρουφούν τον αέρα με το στόμα τους

Μετά το 1850 οι βεντούζες αντιμετώπισαν την πολεμική της δυτικής ιατρικής αλλα επιβίωσαν.

Τώρα τελευταία ξανάρχονται στην επιφάνεια μαζί με πολλές άλλες μεθόδους εναλλακτικής ιατρικής  -ειδικά για γρίπη και κρυολογήματα.

Στην Ελλάδα υπήρξαν κλασσικος τρόπος αντιμετώπισης του κρυολογήματος και συνήθως «τις βεντουζες τις έκοβε η γιαγιά».  Επισης τις χρησιμποιουσαν για δάγκωμα φιδιού, για να «τραβήξουν» έξω το δηλητήριο.

Οι γιαγιάδες μας στην ύπαιρθο κυρίως, χρησιμοποιούσαν μικρά γιαλινα κυπελλάκια ή ποτήρια που τα ζέσταιναν ανάβοντας με οινόπνευμα ένα κομμάτι βαμβάκι στην άκρη του πηρουνιού. Καθώς άναβε το βαμβάκι, το έβαζαν για λιγα δευτερόλεπτα; μέσα στο ποτήρι για να αραιώσει τον αέρα (απόλυτο κενό αέρος δεν μπορούσε να δημιουργήσει) και μετά πολύ γρήγορα ακουπούσαν το ποτήρι στην πλάτη του αρρώστου. Μόλις φούσκωνε λιγάκι το δέρμα, τις αποσπούσαν απότομα. Μετά έτριβαν την πλάτη με οινόπνευμα ή με αλοιφή. Πολλές φορές προτού βάλουν τη βεντούζα άλοιφαν την πλατη με λάδι.

Οι βεντούζες

*βελτιώνουν τοπικά την κυκλοφορία του αίματος, αλλά προκαλούν διάρρηξη των τριχοειδών αγγείων (εξ ου και η μελανιά)

ΚΙΝΔΥΝΟΙ

Ενέχουν τον κίνδυνο εγκαύματος, γδαρσίματος και πρόκλησης φουσκάλας. Επισης δεν πρέπει να γίνονται κοντά στην καρδιά, στους μαστούς,  σε  ανοιχτές πληγές, σε σημεία πάνω αε κεντρικά αιμοφόρα αγγεία κ.λπ.

 

 

 

 

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here