Μαριβίτα Γραμματικάκη: «Κόκκινη κλωστή τραγουδά ένα βιολί»

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον ΓΙΩΡΓΟ ΚΙΟΥΣΗ
Γεννήθηκε στα Χανιά. Μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε μουσική (βιόλα) με υποτροφία στο Ωδείο Αθηνών και το 1983 διορίστηκε στην ορχήστρα του Γ΄ προγράμματος της ΕΡΤ. Το 1993 έγινε μόνιμη μουσικός στην Ορχήστρα της Λυρικής Σκηνής και από το 2002 διδάσκει βιόλα στο Ωδείο Αθηνών. Παράλληλα με τη μουσική της πορεία, ασχολήθηκε από το 1983 μέχρι το 1990 με την έρευνα και το γράψιμο κειμένων παιδικών εκπομπών για την ελληνική τηλεόραση δίπλα στην Φραγκίσκη Καρόρη και έκανε επίσης την παρουσίαση της εκπομπής «Ο κόσμος της Μουσικής». Το πρώτο της παραμύθι «Το νησί της Αρμονίας» εκδόθηκε το 2003 από τις εκδόσεις «Success Dynamics», τον Νοέμβριο του 2007 εκδόθηκε «Ο Ζητιάνος και η χρυσή κλειδαρότρυπα» από τις εκδόσεις «Διάπλαση» και «Το μπλε κοχύλι» από τις εκδόσεις «Καλέντη». Έχει ολοκληρώσει τέσσερις κύκλους σεμιναρίων δημιουργικής γραφής στο Ε.ΚΕ.ΒΙ. για παραμύθι, διήγημα και θέατρο. Τον Οκτώβριο του 2010 δημιούργησε το βιωματικό εργαστήριο παραμυθιού «Παραμύθι ν’ αρχινήσει», όπου διδάσκει σε μαθητές δημοτικού αλλά και σε εκπαιδευτικούς την τέχνη του παραμυθιού και της μουσικής ως μέσο θεραπείας, επικοινωνίας και δημιουργίας. Μιλάμε με τη μουσικό και συγγραφέα Μαριβίτα Γραμματικάκη.

-Εχετε σπουδάσει μουσική;

Γεννήθηκα και μεγάλωσα μέσα στη μουσική. Για τον πατέρα μου, που ήταν αυτοδίδαχτος μουσικός σε πέντε όργανα, ήταν απαραίτητο και αδιαπραγμάτευτο οι σπουδές στη μουσική. Έτσι λοιπόν σε ηλικία 6 ετών, μαζί με το σχολείο ξεκίνησα μαθήματα πιάνου και βιολιού στο ωδείο Αθηνών. Κάπου στα 14, αποφάσισα ότι θέλω να γίνω μουσικός. Πήρα δίπλωμα Βιόλας στην τάξη της Ισμήνης Κάρτερ το 1986 με άριστα παμψηφεί και πρώτο βραβείο.

-Χωρίς μουσική η ζωή θα ήταν λάθος όπως λέει ο Νίτσε;

Όχι μόνο λάθος. Αλλά και άδεια. Κενή. Χωρίς χρώμα, χωρίς άρωμα, χωρίς σκοπό. Χωρίς επικοινωνία, χωρίς αγάπη.

-Πως μπορεί το σχολείο να γίνει νησί της χαράς και της αρμονίας;

Αν ξέρει το μικρό παιδί ότι στο σχολείο θα μπορεί να μαθαίνει ανάγνωση, γραφή, αριθμητική χωρίς να χάνει την χαρά του για το παιχνίδι, την δημιουργία, την έκφραση, την επικοινωνία, την δράση, την επιβράβευση, το μοίρασμα, την ασφάλεια και την αποδοχή, σίγουρα το σχολείο γίνεται ένα ταξίδι γνώσης που σε πάει στο νησί της χαράς. Και για να χρησιμοποιήσω και έναν συμβολισμό που αναφέρω στο παραμύθι μου με τον γίγαντα Ασηλάμπα Ντελασύ, στο νησί της χαράς το πιο σημαντικό είναι ότι « η Άνοιξη δεν τελειώνει ποτέ» Και τι είναι η Άνοιξη στη ζωή μας; Η εποχή της αναγέννησης, μετά από το κρύο του Χειμώνα. Εκεί που πιστεύεις ότι όλα έχουν τελειώσει. Έχουν πεθάνει. Κι όμως η φύση δίνει ξανά μια ευκαιρία. Αν το σχολείο δίνει πάντα στα παιδιά την σιγουριά ότι εκεί μπορούν να έχουν μια δεύτερη ευκαιρία να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι, σίγουρα θα είναι γι αυτά ένα τόπος χαράς και Αρμονίας.

Μιλήστε μας για το βιωματικό εργαστήριο παραμυθιού «Παραμύθι ν’ αρχινήσει», πότε ιδρύθηκε, σε ποιους απευθύνεται και ποιός είναι ο σκοπός του.

Το εργαστήρι παραμυθιού καταρχάς, το είχα ξεκινήσει από το 2010. Επισκεπτόμουν τάξεις σε δημοτικά κυρίως σχολεία, διδάσκοντας σε μαθητές αλλά και σε δασκάλους και νηπιαγωγούς την τέχνη του παραμυθιού σαν μορφή επικοινωνίας και έκφρασης. Το 2014 σκέφτηκα να δημιουργήσω έναν μόνιμο χώρο, και να δουλέψω όλη την χρονιά με σταθερούς μαθητές για να βλέπω την επίδραση και την εξέλιξη των παιδιών μέσα στη χρονιά πάνω σε συγκεκριμένο πρόγραμμα δράσεων. Το Αττικό Ωδείο στο Παγκράτι, όπου διδάσκω βιόλα, μου έδωσε την ευκαιρία να πραγματοποιήσω το όνειρό μου και έναν παραμυθένιο χώρο να ξεκινήσω εκεί το εργαστήρι μουσικού παραμυθιού «Κόκκινη κλωστή τραγουδά ένα βιολί» .

Το εργαστήρι απευθύνεται, για φέτος τουλάχιστον, σε παιδιά προσχολικής ηλικίας. Την επόμενη χρονιά όμως θα δημιουργούν δύο τμήματα. Το πρώτο θα έχει πάλι σε παιδιά 4 έως 6 ετών και το δεύτερο από 7 έως 12 ετών. Τώρα πως λειτουργεί το εργαστήρι. Καταρχάς αφηγούμαι ένα παραμύθι και μετά το «ντύνω» με μουσική. Με μουσική από γνωστά κλασικά κομμάτια. Έτσι τα παιδιά μαθαίνουν τον ρόλο της μουσικής στις εικόνες, στους ήρωες, στην εξέλιξη της ιστορίας και στα συναισθήματα. Στη συνέχεια, φτιάχνουν με την δική μου υποστήριξη την δική τους ιστορία μέσα από ζωγραφιές που κάνουν και διαλέγουμε την μουσική υπόκρουση. Η διάρκεια του εργαστηρίου είναι μία ώρα. Ο στόχος και η επιθυμία μου ολοκληρώνοντας το εργαστήρι είναι να προσπαθήσω να επιτύχω
• Ανάπτυξη της φαντασίας τους
• Επικοινωνία με συναισθήματα και σκέψεις
• Μουσική επένδυση, ανάλογη με τα συναισθήματα
• Επιλογή μουσικού μοτίβου, ανάλογα με την εξέλιξη της ιστορίας, και αναγνώριση ηρώων μέσα από την μουσική
• Εργασία με ομάδες
• Ανάληψη ενός ρόλου από τους ήρωες της ιστορίας
• Έκφραση των δικών τους ιδεών και συντονισμός μεταξύ τους
• Ανάπτυξη της επικοινωνίας και της εκφραστικότητας
-«Σε πολιτεία άφωνη λέμε τον καημό μας, σε πολιτεία άχρωμη ζούμε τον καιρό μας»;

Έτσι νιώθω. Βλέποντας πως πράγματι ζούμε σε πολιτεία άχρωμη και μιλάμε σε κοινωνία άφωνη, με έκανε να γράψω το μαγικό βιολί. Ήταν ο μόνος τρόπος να ηρεμήσω και να καταλαγιάσω τους δικούς μου φόβους καταρχάς και ύστερα τους φόβους των άλλων, πως μόνο η μουσική μπορεί να μας βγάλει από το αδιέξοδο που ζούμε. Από την παρακμή, και την κρίση την πνευματική κυρίως, και ύστερα την οικονομική. Υποφέρουμε και κινδυνεύουμε από πτώχευση αξιών.
Ο Ντεμπισί είχε πεί πως η μουσική είναι η αριθμητική των ήχων, όπως η οπτική είναι η γεωμετρία του φωτός…

Έτσι είναι. Ακριβώς. Τίποτα λιγότερο τίποτα περισσότερο.

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here