Κατερίνα Διδασκάλου: «Ξεπερνάω τα όρια όταν ερμηνεύω ρόλο»

 

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον ΓΙΩΡΓΟ ΚΙΟΥΣΗ

Η Ασκητική» του Νίκου Καζαντζάκη, το φιλοσοφικό έργο σε θεατρική μορφή παρουσιάζεται στο θέατρο Τζένη Καρέζη  με τον Νικήτα Τσακίρογλου & την Κατερίνα Διδασκάλου. Η επιτυχημένη θεατρική παράσταση, συνεχίζει  για 5η χρονιά την πορεία της, σε σκηνοθεσία Πάνου Αγγελόπουλου και μουσική του  Δημήτρη Παπαδημητρίου.

Ας ενωθούμε, ας πιαστούμε σφιχτά, ας σμίξουμε τις καρδιές μας, ας δημιουργήσουμε έναν εγκέφαλο και μιαν καρδιά στη Γης, ας δώσουμε ένα νόημα ανθρώπινο στον υπερανθρώπινον  αγώνα!  Η  τολμηρή απόπειρα παρουσίασης του φιλοσοφικού  έργου, σε δραματική μορφή, κάνει τον θεατή να αποκτήσει μια πρωτόγνωρη, πιο ουσιώδη επικοινωνία με τις μεγάλες αγωνίες και τα ιδανικά του Νίκου Καζαντζάκη.  Μας αποκαλύπτει πόσο θαυμάσιο είναι να αγωνίζεσαι συνεχώς χωρίς να υπολογίζεις θυσίες και εχθρικές συνθήκες. Μόνο έτσι θα νικήσεις και θα υψωθείς στην ανθρώπινη φύση σου. «Να παλεύεις χωρίς να καταδέχεσαι να ζητάς ανταμοιβή, αυτό είναι η αληθινή ελευθερία».

Το έργο του Νίκου Καζαντζάκη  έχει σημειώσει  ευρεία διάδοση, έχει βρει βαθιά απήχηση στις ψυχές  των ανθρώπων, ανεξάρτητα από την εθνικότητα και τις  πολιτικές  ή θρησκευτικές τους πεποιθήσεις.  Ο χρόνος καταξίωσε το έργο του μεγάλου Κρητικού συγγραφέα, που θεωρείται σήμερα ως ένα από τα κλασσικά της παγκόσμιας λογοτεχνίας.

Μιλάμε με την Κατερίνα Διδασκάλου.

Πόσο δύσκολο είναι να ανέβει επι σκηνής ένα φιλοσοφικό έργο -και μάλιστα του Καζαντζάκη;

‘Οταν υπάρχει όραμα , τα μεγάλα φιλοσοφικά κείμενα όχι μόνο δεν αποτελούν  τροχοπέδη αλλά από μόνα τους αποτελούν έμπνευση και για τον δημιουργό που επιχειρεί εικονικά την παρουσίασή τους αλλά και  για τους ηθοποιούς που την ζωντανεύουν. Και ο Πάνος Αγγελόπουλος  κατόρθωσε να μας μεταφέρει σαφέστατα το όραμά του.

– Μπορείτε να μας περιγράψετε τον ρόλο σας;

Το δικό μου »μέρος» θα έλεγα καλύτερα, αντιπροσωπεύει την καρδιά που »πλαντάει και χιμάει να ξεσκίσει το δίχτυ της ανάγκης» και βρίσκεται σε μια συνεχή πάλη με τον νου . Είναι το θηλυκό στοιχείο, η Γη, η μήτρα , η κραυγή .

-Αν και είναι ένα μεγάλο κλισέ, γιατί συνήθως ο νους ταυτίζεται με τον άντρα και η καρδιά με τη γυναίκα;

Λόγω γένους !

-Ο σκηνοθέτης της παράστασης Πάνος Αγγελόπουλος σχολιάζοντας το έργο του Καζαντζάκη έχει πει: «Η καρδιά και ο νους πάντα θέλουν να σμίξουν, αλλά πάντα μπαίνει κάτι να τους χωρίσει….». Τελικά δεν «συνεργάζονται» ποτέ νους και καρδιά;

-H συνεχής πάλη νου και καρδιάς ,ύλης και πνεύματος , της Γης που μας τραβάει και του »σμίξιμου με τον αόρατο» είναι πανταχού παρούσα στο έργο του Καζαντζάκη. Η συνεργασία τους »συμβαίνει» σε έναν ιδεατό κόσμο λίγο πριν την ένωση της ψυχής με το Θείο.

Ο Καζαντζάκης είχε γράψει κάποτε μια προσευχή, δύο διαφορετικών ανθρώπων προς τον Θεό. Ο ένας έλεγε «Θέε μου μην με τεντώνεις (σ.σ. σαν να είναι τόξο), γιατί θα σπάσω». Ο άλλος προσευχόταν: «Θεέ μου τέντωσέ με κι ας σπάσω». Ποιά σας εμπνέει ούτως ώστε να ερμηνεύσετε το πνεύμα του έργου;

-Η τάση να ξεπερνάω τα όριά μου είναι πάγια τακτική όταν προσπαθώ να ερμηνεύσω ένα ρόλο. Στην προκειμένη περίπτωση αντιμετωπίζοντας αυτό το μοναδικό κείμενο θα έλεγα ότι και οι δύο προσευχές είναι παρούσες γιατί με βοηθούν να βγάλω προς τα έξω την συνεχή αγωνία που είναι προφανές ότι διακατέχει τον συγγραφέα. Αλλωστε ο  ίδιος υποστήριζε ότι η «Ασκητική» είναι μια κραυγή και όλο το έργο του σχόλιο στην κραυγή αυτή.
 

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here