Του Αλέξανδρου Ασωνίτη,

Συγγραφέα, συντονιστή της σχολής σεμιναρίων: «Ανοιχτή Τέχνη»:
νέα σελίδα: www.anoixti-texni.gr νέο ι-μέιλ: info@anoixti-texni.gr
τηλφ: 210 32 27 188

Δεν πρόλαβε να αναρτηθεί το προηγούμενο άρθρο μας και ο Ερντογάν, που «δεν έχει προβεί σε ενέργειες κατά της Ελλάδας και της Κύπρου», κατά απολύτως έγκυρους αναλυτές, αμφισβητεί την συνθήκη της Λωζάνης 100 χρόνια αργότερα, η Γερμανία επιβεβαιώνει ότι «υπάρχουν διαφορές στα σύνορα των δύο χωρών» κι ύστερα ανακαλεί, κι οι δε εφημερίδες «Νέα» και «Συντακτών» δεν έχουν την δήλωση Ερντογάν πρωτοσέλιδο! Τα Νέα γράφουν μάλιστα για «βρώμικο πόλεμο κατά του Πασόκ!», τάδε έφησαν οι ανεπάγγελτοι κληρονόμοι Γεννηματά-Γιωργάκης! Οι άλλοι έχουνε για τα κανάλια.
Το συμβάν αποδεικνύει πόσο εξαιρετικά ευάλωτους και ανυπόληπτους μας έχουν καταντήσει οι επιχειρήσεις-κόμματα που λυμαίνονται δίκην κατακτητών την χώρα και ασχολούνται με περούκες, ορθοδοξίες και καναλάρχες και προτείνουν «εναλλακτικό όραμα για την Ευρώπη» (ο κ. Παπαδημούλης!). Γελάνε μαζί μας. Ταυτόχρονα, η δίκαιη και έντιμη ΕΕ, των αξιών και της κοινοτικής αλληλεγγύης, μίλησε για «τσάμηδες», για τους συνεργάτες των Ναζί δηλαδή, άλλωστε η Αλβανία συνεργάσθηκε με τον Μουσολίνι, τμήματα του στρατού της πολέμησαν εναντίον μας κι ούτε δίνει άδεια να συλλέξουμε τα οστά των νεκρών στρατιωτών μας στο αλβανικό μέτωπο (Βόρεια Ήπειρος), ενώ το έχει επιτρέψει από ετών στους Ιταλούς φασίστες.
Όσα έγραψα, λοιπόν, στο προηγούμενο άρθρο είναι ψηφίδες μόνο της πραγματικότητας στην κατεχόμενη Κύπρο: Σε κάθε κατεχόμενο χωριό, σε κάθε πλατεία, προτομή και «ηρώο» του Ατατούρκ (έχουν κι ένα ημινανοειδές άγαλμα του Ινονού στην Αμμόχωστο). Άξιοι μαθητές της ναζιστικής προπαγάνδας, την εφαρμόζουν στην εντέλεια στο, τύπου οβελίσκος, άγαλμα του Ατατούρκ στην Αμμόχωστο και στο «μνημείο» της κεντρικής πλατείας της Κερύνειας. Και τα δύο αμιγούς ναζιστικής «ειρηνοποιού» εμπνεύσεως -τα διατυμπάνιζε κι ο Ντενκτάς αυτά τα χιτλερικά, για «ειρήνη». Αλλά δεν του έχουν αγάλμα, ούτε του Ετσεβίτ ούτε του Ραούφ, που χλεύαζε τους Κύπριους ότι δεν τον σκότωσαν όταν τον έπιασαν να επιχειρεί με καΐκι παράνομη είσοδο στο νησί. Πολύ καλά έκανε, που μας χλεύαζε.
Παντού στα κατεχόμενα σημαίες του ψευδοκράτους και της Τουρκίας, σημαίες σε όλα τα βενζινάδικα (!), ειδικά στα «Κ Pet» που έχουν λογότυπο την μισή κύπρο, την κατεχόμενη. Θα γκρεμίσουν τα μνημεία του Ατατούρκ, του μεγάλου πατέρα κι αδελφού, και θα φύγουν, θα γκρεμίσουν τα δεκάδες τζαμιά που ως κατακτητικά λάβαρα έχτισαν παντού; Κοροϊδευόμαστε;

Πρόκειται για κατοχή, για κατάκτηση, για αλλοίωση, δεν παίζουνε. Δεκάδες κάμερες δήθεν για την ταχύτητα στον δρόμο για την κατεχόμενη Καρπασία, σαν να ‘ναι χάϊγουέη του Λος Άντζελες. Ένα τζαμί τους, μάλιστα, το τελειώνουνε πολύ γρήγορα, σε δυο χρόνια μέσα, μοιάζει με την λεγόμενη Αγία-Σοφία, χάρισμά τους, στην λεωφόρο που πάει για τις σημαίες που έχουν φτιάξει στις πλαγιές του Πενταδάκτυλου. Είναι κι ένα πανεπιστήμιο στην ίδια λεωφόρο και το στρατιωτικό τους νεκροταφείο. Εκεί, πίσω από τις σημαίες, γίνανε σκληρές μάχες και βρέθηκαν ομαδικοί τάφοι με κύπριους και ελλαδίτες στρατιώτες, αγνοούμενους.
Απαραίτητος όρος για συνομιλίες της Τουρκίας με την ΕΕ έπρεπε να είναι το να «σβήσουν» την ίδια μέρα τις σημαίες, που τις βλέπουν απ’ την Λευκωσία όλοι οι επίσημοι της ΕΕ που δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους για το ελληνικό χρέος και τους τούρκους πραξικοπηματίες. Σημαία τους σε βουνό έχουν φτιάξει και στην Ίμβρο, οι πασιφιστές τούρκοι αντιφά.
Που θα γκρεμίσουν και το εφιαλτικό τεράστιο τζαμί στην Γιαλούσα, απέναντι απ’ το συλημένο ελληνικό νεκροταφείο. Πάνω απ’ το νεκροταφείο στήνουν παζάρι, από κάτω ρημαγμένα ανοιχτά μνήματα. Ρεζιλεύει και τους νεκρούς ο τούρκικος λαός, ο στρατιωτικός του βραχίονας. Πόσα θύματα κατά των ναζί είχαν οι τούρκοι, ω αντιναζιστές; Πόσα κατά των Εγγλέζων, αντιϊμπεριαλιστές; Ορθά, λοιπόν, ομάδες αντεξουσιαστών στην Καβάλα διοργανώνουν εκδηλώσεις «εναντίον των γιορτών μίσους» για τα Ίμια.

Κάτι παλιό αλλά επίκαιρο, αφού η Γερμανία ξαναρνήθηκε οποιοδήποτε σχετική συζήτηση: αν αληθεύει ότι Κύπριοι ευρωβουλευτές δεν στήριξαν την ελλαδίτικη πρόταση για τις γερμανικές αποζημιώσεις, να ζητήσουν συγγνώμη ή να τους διαγράψουν τα κόμματά τους ή να θεωρηθούν ανεπιθύμητοι εφ’ όρου ζωής στην Ελλάδα. Καθαρά πράγματα. Είναι κι αυτό προδοσία.

Κι ο μεσίας Ακιντζί (που εξομοιώνει το 1963 με το 1974, και πανηγυρίζει η δημοσιογράφος ΄Αννα Ανδρέου στον πρόλογο του βιβλίου της: «Ραντεβού με τους -Τούρκους- στρατηγούς». στο εξώφυλλο κι η σημαία του ψευδοκράτους), ο Ακιντζί μόλις εκλέχτηκε, δεσμεύθηκε να πιάνουν τα κυπριακά κινητά στα κατεχόμενα (τα κόβουν οι δημοκράτες του τούρκικου λαού μόλις περάσεις τα οδοφράγματα, τα ελλαδίτικα πιάνουν), και ν’ ανοίξει κι άλλο οδόφραγμα για τα κατεχόμενα. Ενάμιση χρόνο τώρα δεν έκανε τίποτα απ’ τα δύο. Πρός γνώση και συμμόρφωση.

Δηλαδή: Ποιος δίνει πίσω με συνθήκη ό,τι κατέκτησε με πόλεμο, αν είναι πόλεμος το να επιτεθούν 50.000.000 σε 500.000 που δεν έχουν ούτε αεροπορία. Κι αυτοί οι πολύκλαυστοι S-300 που είχαμε αγοράσει και δεν μας άφησαν οι «σύμμαχοι» να τους βάλουμε ούτε στην Κύπρο ούτε στην Κρήτη, πού είναι, τι τους κάναμε, οι περήφανοι κι ανεξάρτητοι; Το πολυβόλο «Άρτεμις» τι απέγινε; Πετύχαμε μεγάλο κατόρθωμα, όμως: Μεταφέραμε την διαμάχη ελλαδίτικης αριστεράς-δεξιάς στην Κύπρο, διότι, όπως κι η Ελλάδα, η Κύπρος ήταν μια σκληρά καπιταλιστική, βιομηχανική χώρα και είχε προλεταριάτο που απομυζούσαν οι εβγατζήδες της γειτονιάς, αυτοί οι ανάλγητοι καπιταλιστές.
Ελλείψει άλλων, ελλείψει της αναγκαίας πραγματικότητας, αναγορεύουμε αυτούς σε καπιταλιστές, αυτή είναι η πάγια μαρξιστική στρατηγική. Τι βιομηχανικό προλεταριάτο έχει το Λάος ή η Βιρμανία, η Βόρεια Κορέα, η Καμπότζη, η Κίνα, το Βιετνάμ, η Κούβα; Και τι έγινε στην Κίνα; Αποκαλύφθηκε το ύψους 50 μέτρων άγαλμα από τσιμέντο του Μεγάλου Τιμονιέρη; Για τον μαοϊκό κομμουνιστικό εφιάλτη, παραπέμπω στο διήγημα «Αθανασία» της Γιγεν Λι (Χίλια χρόνια καλές προσευχές, εκδ. Καστανιώτη).
Το ότι κάποια απ’ τα καθεστώτα αυτά προήλθαν από ηρωϊκούς και θαυμαστούς απελευθερωτικούς πολέμους, δεν σημαίνει ότι τηρούσαν τις νόρμες των μαρξιστικών θεωριών. Απαιτείτο «προσαρμογή» της πραγματικότητας στην θεωρία τους, κι αυτό συνέβη. Το ίδιο συνέβη και σε μας, στην διαμάχη Εάμ και Ελάς. Οι αγροτικοί πληθυσμοί θα άνοιγαν τον δρόμο για τον σοσιαλισμό ή το βιομηχανικό προλεταριάτο, όπως διατάσσει ο τουρκολάγνος Μαρξ; Αυτή ήταν η βασική αιτία που υπονόμευσαν κι έστειλαν στον θάνατο τον Βελουχιώτη. Τέτοια μυαλά είχανε, κι ακόμα χειρότερα έχουνε.
Αιωρείται ορφανό το ερώτημα, πώς ο μαρξισμός, που ανέτεμε αστικές βιομηχανικές ευρωπαϊκές χώρες αλλά οι ανατεμούσες τον περιφρόνησαν επιδεικτικά, υϊοθετήθηκε από μη ευρωπαϊκές χώρες, πλην Ρωσίας, χωρίς αστική δημοκρατία καν και χωρίς βιομηχανία; Αγροτικές οικονομίες εφάρμοσαν εγχειρίδια για βιομηχανικές. Θρίαμβος.

Η Κύπρος όμως χάθηκε. Μιλάμε επισήμως, εμείς οι ίδιοι, για δύο κοινότητες, όχι για πλειοψηφία-μειοψηφία, όπως ορίζει η δημοκρατία, για «ελληνοκύπριους» και τουρκοκύπριους, διαγράφοντας την ιστορία, εξομοιώνοντας τον θύτη με το θύμα, υϊοθετώντας τον πυρήνα της τουρκικής προπαγάνδας. Χάθηκε η Κύπρος, όπως η Μικρασία με δικά μας σφάλματα και με τόν ίδιο τρόπο:
Η ατιμώρητη ελληνική δεξιά αναθεώρησε στην πράξη δύο συνθήκες, Σεβρών και Ζυρίχης, που παρά τα προβλήματα ήταν υπέρ μας. Οι δεξιοί τα κάνανε, οι χουντικοί τα κάνανε, αλλά αυτό δεν αλλάζει τίποτα. Καταστραφήκαμε το ’22, και για να το κρύψουμε απ’ τον εαυτό μας, μετρέψαμε το βασιλικοί-βενιζελικοί, που είχε αντίκτυπο στην πραγματικότητα, σε υποτιθέμενους καπιταλιστές – κομμουνιστές, που δεν είχε σχεδόν κανένα αντίκρυσμα στην πραγματικότητα.
Για να κρύψουμε την ενοχή μας, τις ανυπολόγιστες συνέπειες απ’ την Μικρασία και την απόφασή μας να ασχοληθούμε μόνο με την Παλιά Ελλάδα, το κάναμε. Κλειστήκαμε ηττημένοι, γαντζωθήκαμε στο μαγαζάκι μας και συνεχίζουμε απτόητοι μέχρι σήμερα την δήθεν διαμάχη καπιταλισμού-κομμουνισμού. Δήθεν, γιατί η κοσμοθεωρία και των δύο είναι πανομοιότυπη: μονοθεϊστικός καπιταλισμός η μεν, μονοθεϊστικός κομματοκαπιταλισμός η δε.

Αλλά ευτυχώς η Κύπρος έχει αναπτύξει έναν ιστορικό μιθριδατισμό, με ψυχικές αντανακλάσεις, για να αντέξει τους ανά αιώνες κατακτητές της. Ο Κίμωνας, ο Αθηναίος, που «και νεκρός ενίκα», είχε πάει να ελευθερώσει την Κύπρο απ’ τους Πέρσες. Τι θα γίνει λοιπόν, τι κάνουμε;
Πρώτον, να πηγαίνουμε όλοι στα κατεχόμενα και στην Μικρασία. Επισκέπτες στην ιστορία μας, στην Μίλητο και στην Έφεσο, στην Σμύρνη και στ’ Αϊβαλί, στην Μόρφου, στην Αγιά-Τριάδα, παντού. Να μην τα εγκαταλείψουμε στους συνεργάτες των Ναζί Τούρκους. Δεύτερον, ξέρουμε ότι άλλο αυτός που ζει μια ανάσα από τον ναζί, κι άλλο αυτός που ζει μακρυά και κρίνει, χωρίς να κινδυνεύει αμέσως. Οι Ελλαδίτες, δεν είμαστε όμως έξω απ’ τον κυπριακό χορό, είμαστε μέσα -και το αποποιούμαστε. Κι όλοι ξέρουμε δυο πράγματα: α) ότι, δυστυχώς, ούτε κοινή ούτε στρατηγική Ελλάδας-Κύπρου πρόκειται ποτέ να υπάρξει και β) ότι η όποια λύση θα δίνει ξεροκόμματα και θα νομιμοποιεί την κατοχή. Άτυπα είναι νομιμοποιημένη από όλους. Σε κάθε περίπτωση είμαστε χαμένοι.
Αν είχαμε σχέδιο, αν είχαμε προοπτική, θα λέγαμε συμφωνία με ελεγχόμενο τίμημα, ώστε στο μέλλον… αλλά το μέλλον θα είναι πάλι ίδιο. Τι κάνουμε; Η ιστορία έχει τους δικούς της μηχανισμούς που στα γρανάζια τους μπλέκονται οι άνθρωποι. Τουλάχιστον να τα έχουμε όλ’ αυτά υπ’ όψιν, πριν υπογράψουμε ό,τι υπογράψουμε. Να σκεφτούμε τις συνέπειες θα έχει η υπογραφή μας 200 χρόνια μετά, όχι τον ενθουσιασμό του χειροπιαστού αύριο και την επίπλαστη θαλπωρή μιας εξ ορισμού ετεροβαρούς λύσης.

Επείγει να ανοίξουμε τον φάκελο της Κύπρου που υποσχόταν ο «δεν διεκδικούμε και δεν παραχωρούμε» και αγωνιζόταν ο αείμνηστος Κώστας Κάππος, υπόδειγμα συνεπούς Έλληνα κομμουνιστή. Να γίνει ανοιχτή συνεδρίαση με τηλεοπτική κάλυψη για τα γεγονότα στην Κύπρο. Να έρθουν σε αντιπαράσταση οι χουντικοί αξιωματικοί Χάντζος, Μανουσάκης κλπ, με τους ελλαδίτες και κύπριους στρατιώτες που κατηγορούν τους αξιωματικούς για ριψάσπιδες και προδότες, όπως στην μάχη της Κλεπίνης, π.χ. Θέλουμε γενναίους στρατηγούς, που ‘γραφε κι ο ρίψασπις Αρχίλοχος. Τι φοβόμαστε; Γιατί δεν αναγνωρίζουμε ως χαμένο πόλεμο την εισβολή παρά κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας;
Αβρόχοις ποσίν να περάσουμε πάντως την ουσιαστική αθώωση των ταγματασφαλιτών και των χουντικών, αποκλείεται. Ο Θεοφιλογιαννάκος πέθανε πέρσι σπίτι του, ο Παττακός είναι σπίτι του. Ως πότε θα τα πληρώνουμε, και ως πότε θα τα ανεχόμαστε όλ’ αυτά;

Βαρεθήκαμε τόσα χρόνια, κουραστήκαμε, κι εν τω μεταξύ γεράσαμε. Γιατί γράφουμε, γιατί κοπιάζουμε; Για να μας ταπεινώνει η πραγματικότητα κάθε μέρα; Ας πούμε τουλάχιστον την αλήθεια, όπως την νοιώθουμε. Ακούω Κύπρος και Τουρκία από παιδί. Πρέπει επιτέλους ν’ αποφασίσουμε για την ύπαρξή μας και την εξέλιξή μας, την ιστορική μας διαδρομή. Τι θέλουμε, τι είμαστε αποφασισμένοι να θυσιάσουμε και να πράξουμε, ώστε να σταθούμε με αξιοπρέπεια στον κόσμο. Πρέπει να αλλάξουμε τον τρόπο που βλέπουμε τον εαυτό μας, ν’ αλλάξουμε καθρέφτη, δηλαδή, όσο επώδυνο κι αν είναι αυτό, να αναθεωρήσουμε τις «αξίες» μας και να αναστοχαστούμε την ατομική και συλλογική θέαση και θέση μας.
Φθείρουμε τις ζωές μας, την ανάπτυξή μας, τις δυνατότητες μας με την συλλογική αυτή ατολμία και αναποφασιστικότητα. Δεν ωφελεί να εκθειάζουμε άλλο την σκιά μας ούτε να τα μεταθέτουμε όλα στις επόμενες γενιές. Ας αναλάβουμε τις ευθύνες μας και κυρίως την Μοίρα μας. Αυτή είναι, να έχουμε (και να δημιουργούμε μόνοι μας) προβλήματα.

Μεταξύ μας, όμως: Δεν είναι σύγχρονα συμπτώματα ολ’ αυτά. Απ’ τους Ρωμαίους ξεκίνησε η κατηφόρα μας, και πάνε χιλιάδες χρόνια. Το ’21 (πλησιάζει η επέτειος και θα ‘μαστε υπόδουλοι) έμεινε ανολοκλήρωτο, ελευθέρωσε το έδαφος (και πολλοί ανέπτυξαν δυστυχώς μια σχέση ιδιοκτησίας με την έννοια Ελλάδα και την κρατική έκφρασή της) αλλά δεν ελευθέρωσε την σκέψη –δεν τα μπορούσε όλα μόνο του, ας κάνουμε κι εμείς κάτι.
Αλλά στον δήμο Λάρνακας, στην συνοικία Μακένζι, τι έκπληξη και τι θαύμα, τι ευφορία! Υπάρχει οδός Γκαίτε και: Και οδός Νίτσε! Οι Έλληνες τιμούν, γι’ αυτό ήταν ειδωλολάτρες. Δεν είναι, δεν ήτανε μικρόψυχοι ψοφοδεείς χαρτογιακάδες καλαμαράδες φαφλατάδες. Εκτός αν (κι έχει δίκιο τότε ο Μαρωνίτης κι η Αρβελέρ) είμαστε Ρωμιοί κι όχι Έλληνες.

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here