Ιδρύματα Πρόνοιας σε καθεστώς “κινούμενης άμμου”

 

Του ΑΝΤΩΝΗ ΣΚΟΡΔΙΛΗ

Τα αποτελέσματα της σημερινής προγραμματισμένης συνάντησης (11.30 το πρωί) μεταξύ της αντί-περιφερειάρχη Αττικής Κ. Θανοπούλου, του Γενικού Γραμματέα Πρόνοιας Δ. Καρέλλα και των εκπροσώπων διοικητικών συμβουλίων των Ιδρυμάτων Πρόνοιας περιφέρειας Αττικής δεν τα γνωρίζουμε. Αυτό που γνωρίζουμε, είναι ότι το πεδίο επί του οποίου γίνεται η συζήτηση, τον χρόνο που μας πέρασε έχει εξελιχτεί σε πιο ολισθηρό από ότι ποτέ ήταν στο κοντινό παρελθόν.

Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι καμιά συνάντηση ή συζήτηση δεν μπορεί να δώσει τελεσίδικη λύση, σημαίνει ότι η κάθε λύση στοιχειώδους δικαίου (υπέρ των πλέον ευάλωτων ανάμεσα στους ευάλωτους που είναι οι “φυσικοί” αποδέκτες των όποιων υπηρεσιών τα Ιδρύματα Πρόνοιας προσφέρουν) είναι υπό τις υπάρχουσες συνθήκες υπό αμφισβήτηση, υπό διεκδίκηση. Το οποίον και εξηγεί τη πρόσκληση συμμετοχής στη σημερινή συνάντηση/συζήτηση – από πλευράς Κ. Θανοπούλου – εκπροσώπων των εργαζομένων και των γονέων. Διότι οι διεκδικήσεις απαιτούν “μέτωπα”.

Ολισθηρό πεδίο, ή αλλιώς συνθήκη κινούμενη άμμου. Ορθά κοφτά, επί της ουσίας, άνευ κουραστικών λεπτομερειών, ορίζεται ως ακολούθως:

Για την λειτουργία των Ιδρυμάτων Πρόνοιας απαιτούνται χρήματα. Ήδη κάθε χρόνο μειώνονται, ενδεικτικά για τα της Αττικής η τάξη μεγέθους έχει διολισθήσει από τα περίπου 5 (το 2014) στα κάτι λιγότερο από 3,5 (το τρέχον 2016) εκατομμύρια. Από τα χρήματα αυτά, τα Ι.Π. λαμβάνουν το ποσό που τους αντιστοιχεί (ώστε να μπορούν αν μη τι άλλο στοιχειωδώς να λειτουργούν) αφού ολοκληρώσουν τη δια νόμου αναγκαία ανά τετραετία διαδικασία πιστοποίησης (από το ΕΚΚΑ) των λειτουργιών και υπηρεσιών τους.

Η διαδικασία πιστοποίησης έχει την έννοια του “τυπικού” για τα Ι.Π. που τηρούν τις προδιαγραφές, δηλαδή πρόκειται για μια διαδικασία που πρώτα τα Ι.Π. θέλουν να γίνεται και ολοκληρώνεται ώστε να λαμβάνουν τα (λίγα σε σχέση με τις ανάγκες που εξυπηρετούν) χρήματα και να μπορούν αν μη τι άλλο να συνεχίζουν να υπάρχουν. Η διαδικασία αυτή διολισθαίνει σε ουσιαστική – ζωτική για την επιβίωσή τους αν και όταν καθυστερεί/ παρατείνεται επ’ αόριστον. Τα Ι.Π. ασφυκτιούν, οι λειτουργίες τους μπαίνουν στον αναπνευστήρα, τα χρέη τρέχουν, οι εργαζόμενοι δεν πληρώνονται, ζουν όλοι με την αναμονή που διαρκώς παρατείνεται, οδηγούνται σε αργό θάνατο. Ο χρόνος ζωής σε καθεστώς ασφυξίας – με μόνο οξυγόνο την ελπίδα – είναι πεπερασμένος.

Αυτό ακριβώς συμβαίνει σήμερα. Οι διαδικασίες καθυστερούν με πρόσχημα – μεταξύ άλλων – το οικονομικό κόστος τους (!), για να μη σας ταλαιπωρούμε με λεπτομέρειες κάθε δυνατό πρόσχημα έχει εφευρεθεί (ακόμα και αυτό του πολύ “χρονοβόρου” των γραφειοκρατικών – από αρμόδιο φορέα σε αρμόδιο φορέα – μεταβιβάσεων), χωρίς λύση καμιά σε όλα αυτά τα “τυπικά” να δίνεται (καίτοι έχουν κάμποσες προταθεί) και όλα τους να “αναβαθμίζονται” σε ουσιώδη/ υπαρξιακά! Ο χρόνος βαίνει προς το τέλος του, χρήμα μόνο “στα λόγια” έχει κατανεμηθεί, επί του πρακτέου δώδεκα μόλις από τα 25 της Αττικής Ι.Π. έχουν πιστοποιηθεί και τοποθετηθεί στον “χώρο αναμονής”, τα δε υπόλοιπα ακόμα αναμένουν να τοποθετηθούν στης αναμονής τον χώρο!

Προοπτικές; Η όποια επένδυση στο φιλότιμο των αρμοδίων συγκρούεται μετωπικά με τη κοινή λογική αλλά και την εμπειρία από τις μέχρι σήμερα στρατηγικές επιλογές τους. Τι μένει; Ήδη το γράψαμε, ας το επαναλάβουμε. Μένει – κοινή λογική – το μέτωπο διεκδίκησης. Το οποίο στον δικό μας κοινό νου σημαίνει ότι η σημερινή συνάντηση στην “περιφέρεια” δεν μπορεί αλλιώς να αξιολογηθεί παρά ως η απαρχή του.

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here