Θοδωρής Παπαθεοδώρου: Ιστορικά κουλουβάχατα

 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ

Φαντάσου να σε λένε Οδυσσέα και να είσαι και ξερόλας. Να μπλέξεις με μια χαριτωμένη τσιγγάνα ονόματι Βέρα Φοβέρα που κινδυνεύεις να την ερωτευτείς τρελά• με έναν τοσοδούλη πρόσφυγα που τον φωνάζουν Οσμάν• και τον Αζόφ απ’ την Αζοφική, έναν εκατοντάχρονο μικρό καλικάντζαρο που ταξιδεύει στον χρόνο με μια τεράστια βελανιδιά, αραχτός στην κουφάλα της. Δεν υπάρχει! Κι όμως υπάρχει. Όταν μπουρδουκλώνονται στην Αρχαία Αθήνα, κινδυνεύουν να καούν ζωντανοί στα θυσιαστήρια, τους πουλάνε για σκλάβους, το σκάνε καβάλα σε μια κατσίκα, σκαρφαλώνουν στην Ακρόπολη, πέφτουν στο κενό, χάνουν τη Βέρα Φοβέρα και βρίσκουν τη βέρα τη χρυσή. Μήπως αυτή που χάρισε ο Περικλής στην Ασπασία του όταν της έκανε πρόταση γάμου; Ε τώρα, όντως δεν υπάρχει! Καλού κακού, όμως, κάντε τον σταυρό σας κι ας είμαστε προ Χριστού. Γιατί σ’ αυτή την κορυφαία περιπέτεια, τα τέσσερα ζιζάνια κοντεύουν να κάνουν τον Περικλή έξαλλο, τον Χρυσό Αιώνα σαν τενεκέ ξεγάνωτο, και την αρχαία ιστορία… “Τα κουλουβάχατα της ιστορίας 2: ποιος έκλεψε τον χρυσό αιώνα απ τον Περικλή;», του Θοδωρή Παπαθεοδώρου, εκδόσεις Ψυχογιός.

ΚΟΥΛΟΥΒΑΧΑΤΑ!

-Πως προέκυψαν τα κουλουβάχατα;

Από την αδυναμία του σχολείου και του μαθήματος της Ιστορίας έτσι όπως αναγκάζονται οι συνάδελφοι να την διδάξουν από τα βιβλία και το αναλυτικό πρόγραμμα. Επί της ουσίας τη διδάσκουμε με έναν τρόπο «μικρομέγαλο» κι απολύτως «σοβαροφανή», με αποτέλεσμα να βγάζουμε ανθρώπους και πολίτες ανιστόρητους επί της ουσίας. Χρόνια πάλευα να το αλλάξω αυτό μέσα από το σχολειό, τώρα που έχω τη δυνατότητα πασχίζω να το κάνω μέσα από τα βιβλία μου, και για τους μικρούς και για τους μεγάλους αναγνώστες.

-Μετά τη χαμένη σφραγίδα ήρθε το «Ποιός έκλεψε τον χρυσό αιώνα από τον Περικλή;»

Ναι, είναι δύο βασικές ιστορικοί περίοδοι της πατρίδας μας, η χιλιόχρονη Αυτοκρατορία και η γέννηση της Δημοκρατίας, δυο κομβικά ιστορικά σημεία για τα οποία πρέπει να είμαστε περήφανοι ως λαός# και δυστυχώς δεν έχουμε και πολλά περιθώρια περηφάνιας, ειδικά τα τελευταία χρόνια. Αυτό που έχει σημασία είναι να απολαμβάνουν τα παιδιά και το διάβασμα και την ιστορία. Εάν αυτός ο παράγοντας λείπει και μαθαίνουν καταναγκαστικά τι ύψος είχε η Αγία Σοφία και πόσο βάρος είχε η περικεφαλαία του Περικλή, τα παιδιά θα νιώσουν μόνο δυσφορία και απέχθεια και τότε θα έχουμε αποτύχει και ως δάσκαλοι και ως συγγραφείς, τολμώ να πως και ως γονείς.

-Τι επιδιώκεται να προσφέρετε στο κοινό με αυτά τα δυο βιβλία σας;

Απόλαυση και γνώση. Για εμένα αρκούν.

-Πως είναι για ένα δάσκαλο να ξαναγράφει την ιστορία με ήρωες ζιζάνια μαθητές;

Το ίδιο απολαυστικό όσο και να τη διαβάζει, όπως ελπίζω να συμβαίνει μ’ αυτά τα αστεία, θεότρελα βιβλία. Τουλάχιστον για το πρώτο που έχει κάνει ήδη 8 εκδόσεις έχω πλέον βεβαιωθεί και για τούτο αισθάνομαι βαθιά και ουσιαστική ικανοποίηση.

-Εκπαιδευτικός και συγγραφέας, συγκοινωνούντα δοχεία;

Εννοείται. Σάμπως κάθε δάσκαλος δεν «γράφει» ξανά και ξανά λογοτεχνία, Ιστορία ακόμη και Αγωγή, για χάρη τον μαθητών του; Με πόσες παραλλαγές έχουμε αναγκαστεί να διδάξουμε την Ιστορία ή τα Κείμενα ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία και τον χαρακτήρα των μαθητών μας χρονιά τη χρονιά; Υπάρχει όμως ένα κοινό μυστικό το οποίο πάντοτε εφάρμοζα στο σχολειό και τώρα στα βιβλία. Τα παιδιά αγαπούν το χιούμορ, λατρεύουν να γελάνε, το απολαμβάνουν απεριόριστα. Όλα τα παιδιά. Αν κάποιος το καταφέρνει, θα βρίσκει πάντα τις πόρτες της παιδικής ψυχής ορθάνοιχτες.

-Πως θα κάνει ο δάσκαλος ελκυστική τη διδασκαλία της Ιστορίας στα παιδιά;

Νομίζω είναι απλό. Να την κάνει ενδιαφέρουσα, ευχάριστη και απολαυστική. Έστω κι αν ο ίδιος τσαλακωθεί κάνοντας τον παραμυθά, τον θεατρίνο, ακόμη και τον κλόουν. Σχεδόν τριάντα χρόνια στα σχολειά και δεκαπέντε στη συγγραφή, είμαι απολύτως βέβαιος. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος.

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here