Η ευρωπαϊκή διάσκεψη της Αθήνας αναβαθμίζει την Ελλάδα. Ο κομβικός ρόλος Τσίπρα στην δημοκρατική επανίδρυση της ΕΕ

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΖΕΡΒΑ

Η Σύνοδος των ευρωπαϊκών χωρών του Νότου στην Αθήνα, που θα πραγματοποιηθεί στις 9 Σεπτεμβρίου, μετά από πρωτοβουλία του Ελληνα πρωθυπουργού που απηύθυνε προσκλήσεις στους ομολόγους του, έχει ιδιαίτερη πολιτική σημασία για τη χώρα αλλά και τον Αλέξη Τσίπρα προσωπικά. Είναι μια πρωτοβουλία που αναβαθμίζει το ρόλο της χώρας στην ασταθή ευρωπαϊκή και διεθνή σκηνή και επισφραγίζει τον κεντρικό πολιτικό ρόλο του Ελληνα πρωθυπουργού στη διαμόρφωση της νέας ευρωπαϊκής ατζέντας. 

Και αυτό ισχύει ανεξάρτητα από τα όποια αποτελέσματα, συμπεράσματα και κοινές προτάσεις αυτής της διάσκεψης. Για πολλούς λόγους.

Η συνάντηση-διάσκεψη των 7 χωρών μελών του ευρωπαϊκού νότου, γίνεται ενόψει της συνόδου Κορυφής της Μπρατισλάβας όπου θα συζητηθεί το θέμα της πορείας της ΕΕ μετά το Brexit και θα ληφθούν αποφάσεις. Το γεγονός και μόνο ότι η Ελλάδα, παίζει έναν ρόλο στο συντονισμό των χωρών που έχουν εκδηλώσει διάθεση για σημαντικές αλλαγές και περισσότερη δημοκρατία στην ΕΕ, είναι ιδιαίτερα σημαντικό.

Η εξέλιξη αυτή αναβαθμίζει τη χώρα και φέρνει την Ελλάδα στη πρωτοπορία της ευρωπαικής προσπάθειας για αναγέννηση της ΕΕ, με βάση τις ευρωπαϊκές αξίες, της αλληλεγγύης, της ανάπτυξης και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Αποτελεί το καλύτερο πολιτικό διαπιστευτήριο για την Ελλάδα αλλά και την κυβέρνηση, που τόσο άδικα λοιδωρήθηκαν το προηγούμενο διάστημα.

Αλλά και  προσωπικά ο  έλληνας πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, επικυρώνει με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο, την ευρωπαική του ταυτότητα και την ανησυχία για την συνοχή και το μέλλον της ΕΕ.

Ο Αλέξης Τσίπρας με την κίνησή του αυτή, αναδεικνύεται εκ των πραγμάτων, σε ηγετική ευρωπαϊκή προσωπικότητα που αναλαμβάνει πρωτοβουλίες πέραν των εθνικών συνόρων, με στόχο την δημοκρατική επανίδρυση της ΕΕ.

Προφανώς η διάσκεψη της Αθήνας, δεν αποτελεί παρασυναγωγή της συνόδου, ούτε επιδιώκει να υποκαταστήσει άλλα ευρωπαϊκά όργανα και θεσμούς. Είναι μια ενέργεια έκφρασης της αγωνίας όσων βλέπουν την Ευρώπη να συνθλίβεται πάνω στα βράχια του νεοφιλελευθερισμού, της μονόπλευρης λιτότητας και της συνεχούς ύφεσης.

Και είναι γεγονός ότι η πραγματοποίηση της τελικά ξαναβάζει την Αθήνα, στο κέντρο του ευρωπαικού πολιτικού παιγνιδιού, απ όπου είχαν προσπαθήσει να την αποβαλουν βιαίως τα τελευταία χρόνια.

Η Ελλάδα επανέρχεται δριμύτερη λοιπόν στην κεντρική ευρωπαική σκηνή, παίρνει ιδιαίτερα σημαντικές πρωτοβουλίες, προτείνει λύσεις, χαράσσει πολιτική. Αυτή η ολική επναφορά της Ελλάδος στον ευρωπαικό πυρήνα, όχι μόνο ξορκίζει οριστικά την απειλή του Grexit αλλά αλλάζει πλέον δραματικά τα δεδομένα του παιγνιδιού σε όλα τα επίπεδα. Η τουλάχιστον, έτσι θα επιθυμούσαμε.

Οι κινήσεις αυτές, όπως η διάσκεψη της Αθήνας, ακόμη κι αν δεν έχει το επιθυμητό αποτέλεσμα, αμφισβητεί εμπράκτως και με τον πιο ηχηρό τρόπο την γερμανική ηγεμονία στην ΕΕ, που πολλοί πιστεύουν και όχι άδικα, ότι ευθύνεται για τα δεινά της Ευρώπης και την πορεία της μετά την κρίση του 2008.

Η προσπάθεια να εναρμονισθούν οι ευρωπαικές πολιτικές σε ότι συνέφερε οικονομικά αποκλειστικά και μόνο τη Γερμανία, έφεραν ήδη την ΕΕ στα όρια του κατακερματισμού και της διάλυσης. Είναι καιρός πλέον να οδηγηθούμε και άμεσα, σε ολική επαναφορά του κοινωνικού ευρωπαικού μοντέλου που οι πολιτικές Σόιμπλε, καταχώνιασαν στα συρτάρια της ιστορίας, δίνοντας τον πρώτο λόγο στους τεχνοκράτες.

Η εξέλιξη αυτή, ότι κι αν αποφασισθεί στη Μπρατισλάβα, δίνει στην Ελλάδα έναν άλλον αέρα, ενόψει των κρίσιμων διαπραγματεύσεων στα εργασιακά. Μετά από τόση συζήτηση για το μέλλον της Ευρώπης στο ανώτατο πολιτικό, διακυβερνητικό επίπεδο, φαντάζει πολύ δύσκολο πλέον,  τα ευρωπαικά όργανα των θεσμών, να συνταχθούν πλήρως με τις ακραίες θέσεις του ΔΝΤ στα θέματα των ομαδικών απολύσεων και των αλλαγών του συνδικαλιστικού νόμου.

Η Ελλάδα και η ελληνική κυβέρνηση, με την ενέργεια τη αυτή, κερδίζει πολύτιμο έδαφος και στον κρίσιμο και εκκρεμή αυτό τομέα, Αυτό ωστόσο επ’ ουδενί δεν σημαίνει ότι δεν θα υπάρξουν αξιώσεις για μεταρρυθμίσεις στο τομέα αυτόν, που πιθανότατα θα πλήττουν την κήρυξη της απεργίας, επιβάλλοντας περισσότερες προυποθέσεις. Ομως μετά τις εξελίξεις αυτές, ο διαπραγματευτικός αέρας της κυβέρνησης έχει εκ των πραγμάτων, ενισχυθεί.

Για να είμαστε πάντως ρεαλιστές, η κεντρική ευρωπαική πολιτική των νεοφιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων δεν πρόκειται να αλλάξει ριζικά. Οτι κι αν αποφασίσει η διάσκεψη της Αθήνας, η κατεύθυνση της ευρωπαικής γραφειοκρατίας, όπως την καθορίζει ο ισχυρός γερμανικός παράγοντας, θα παραμείνει σε γενικές γραμμές η ίδια. Θα αλλάξουν όμως, αναγκαστικά, κάποιες επιμέρους πτυχές της. Δεν γίνεται αλλιώς.

Ο Ιταλός πρωθυπουργός Ματέο Ρέντσι, ετοιμάζεται ήδη να αναλάβει πρωτοβουλία προς αυτή την κατεύθυνση, επιμένοντας στη δημιουργία ευρωπαικού ΔΝΤ και υπουργού Οικονομικών της Ευρωζώνης. Τη στιγμή που οι Γερμανοί δια του Β. Σόιμπλε, προτείνουν απλώς καλύτερη διακυβερνητική συνεργασία  και μεταφορά ελεγκτικών αρμοδιοτήτων από την Κομισιόν και την ΕΚΤ σε νέα, δήθεν ανεξάρτητα τεχνοκρατικά όργανα.

Με δεδομένη την πολιτική αναποφασιστικότητα του Ολάντ, οι δύο Ιταλοί, ο Ρέντσι και ο Μάριο Ντράγκι της ΕΚΤ, καλούνται να κλείσουν την πόρτα στη γερμανική Ευρώπη, πριν είναι αργά. Στην σοβαρή αυτή ευρωπαική μάχη, που θα κρίνει εν πολλοίς και το μέλλον όχι μόνο της Ελλάδας αλλά και της Ευρώπης συνολικά, η Ελλάδα παίζει, όπως όλα δείχνουν, ένα ιδιαιτερα καθοριστικό ρόλο.

Απλά, η πολιτική ανικανότητα και μικροψυχία, είναι τόσο υπέρμετρα διωγκωμένες στη χώρα, που για άλλη μια φορά θα επιχειρήσουν να συσκοτίσουν την πραγματικότητα, με επικοινωνικά τερτίπια και μικροπολιτικές ανοησίες.  Ας μην επιτρέψουμε στον επικίνδυνο πολιτικό λαικισμό να κάνει πάλι το άσπρο-μαύρο.

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here