Ευθύνη για τη χαμένη γενιά

 

 

Tης ΕΛΕΝΗΣ ΠΡΙΟΒΟΛΟΥ*

Ήμουν στο μετρό. Δεν είχε πολύ κόσμο.

Στην επόμενη στάση εισέβαλαν, γελώντας-ανερυθρίαστα θα έλεγε ο δικός μου παππούς- δυο νεαρές. Έφεραν πάνω τους όση δροσιά και ευωδία μπορεί να κουβαλούν τα κορίτσια στην ηλικία των 20 και κάτι Μαίων. Και δες εκεί! όσο ασκημίζει ο κόσμος γύρω μας, τόσο οι νέες γενιές ομορφαίνουν! Κουβέντιαζαν ζωηρά τους μελλοντικούς σχεδιασμούς τους.

Από όσα ανοικτά μιλούσαν, συμπέρανα, ότι ετοιμάζονταν να φύγουν για τη Γερμανία. Και αυτοί!

Είχαν τελειώσει στην Αθήνα τις βασικές τους σπουδές και όπως έλεγαν θα έριχναν μαύρη πέτρα πίσω τους.

«Ας φέρουν εδώ τους Αφγανοπακιστανούς», είπε η μια και ανατρίχιασα.

«Τουλάχιστον ο καπιταλισμός σου δίνει ευκαιρίες», ήταν η απάντηση της άλλης και η ανατριχίλα  μου επεκτάθηκε.

«Γιατί ρε συ. Και εδώ στην τριτοκοσμάρα τι έχουμε;» Αναρωτήθηκε η πρώτη.

«Σοσιαλισμό. Λένε! Απάντησε η ετέρα.

Τότε πρόσεξαν πως τις κοίταζα με θλίψη στα μάτια και σώπασαν. Αντί άλλων περιττών νουθεσιών έβγαλα από την τσάντα μου μια κάρτα-από το διαδίκτυο την είχα εκτυπώσει- τους την πρόσφερα και τους σύστησα να την μελετήσουν επιμελώς! Έπειτα, αφού τους ευχήθηκα καλή τύχη κατέβηκα για να συνεχίσω το υπόλοιπο της διαδρομής μου λυπημένη και πεζή, με αίσθημα προσωπικής ευθύνης για τη γενιά που χάνουμε βρε γαμώτο!

 

*Συγγραφέα

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here