Είναι τα 2/5 μεγαλύτερα του 1/3; Ένα ερώτημα – μη ερώτημα, εν αναμονή μιας κανονικής δημοκρατικής απάντησης που θα το υπερβαίνει…

 

Του ΑΝΤΩΝΗ ΣΚΟΡΔΙΛΗ

Είναι τα 2/5 μεγαλύτερα του 1/3; Θεωρώντας εύλογη την υπόθεση εργασίας ότι δεν χρειάζεται κάποιος να έχει μεταπτυχιακό δίπλωμα στα μαθηματικά για να δώσει την προφανή/ σωστή απάντηση, οφείλουμε καταρχάς – μέχρις αποδείξεως του αντιθέτου, μέχρις δηλαδή να αποδειχτεί εσφαλμένο το ερώτημα – να αξιολογήσουμε ως σκαστό σκάνδαλο την απόρριψη της αίτησης αποφυλάκισης του καταδικασθέντος ως ηθικού αυτουργού για το σύνολο των εγκληματικών πράξεων που έχουν καταλογιστεί στην τρομοκρατική οργάνωση 17 Νοέμβρη κυρίου Αλέξανδρου Γιωτόπουλου.

Το αναλυτικότερα αιτιολογημένο “γιατί” – πρόκειται μέχρι δημόσιας αποδείξεως του αντιθέτου περί σκαστού σκανδάλου – ας το αναζητήσει ο όποιος ενδιαφερόμενος αναγνώστης στην επιστολή – καταγγελία Γιωτόπουλου που δημοσιεύτηκε στον ελληνικό τύπο (15 Μαρτίου 2016). Νιώθουμε χρέος έναντι των ενδιαφερομένων να προειδοποιήσουμε ρητά ότι δεν θα μπορέσουν να το “πιάσουν” όλοι, παρά μόνον αυτοί που μπορούν έστω με τη δεύτερη ή άντε με την τρίτη να “αναγνωρίσουν” ότι τα 2/5 (6/15) είναι μεγαλύτερα του 1/3 (5/15). Οι υπόλοιποι (ενδιαφερόμενοι) που νιώθουν ότι αδυνατούν να κάνουν αυτή την αναγνώριση ας αποφύγουν τον περιττό αναγνωστικό κόπο, ας αρκεστούν στη σχετική επί του θέματος ρητή γνωμοδότηση του Αρείου Πάγου. Την υπενθυμίζουμε δοσμένη δια στόματος του δικηγόρου Ιπποκράτη Μυλωνά σε σχετική του δήλωση μετά την απόρριψη της αίτησης αποφυλάκισης Γιωτόπουλου: “Το θέμα έχει κριθεί από τον Άρειο Πάγο το 2009.” Ιδού και το (ένα και μοναδικό) αποτέλεσμα αυτής της (λογικής) κρίσης σε ότι αφορά τον εντολέα του δικηγόρου Μυλωνά: “Σύμφωνα με την ορθή εφαρμογή του άρθρου 105 του Π.Κ., ο εντολέας μου, ο οποίος έχει υπερβεί το 70ό έτος της ηλικίας του, πληροί τις προϋποθέσεις για την αποφυλάκισή του”.

Πόσοι άραγε στην Ελλάδα αδυνατούν να αναγνωρίσουν ότι τα 2/5 είναι πάντα και στα σίγουρα μεγαλύτερα του 1/3; Ένας στους είκοσι, ένας στους δέκα, ένας στους πέντε, ένας στους τρείς, ακόμα πιο πολλοί, δυο στους πέντε; Όσοι και να είναι, πολύ θερμά παρακαλούμε όπως μας επιτραπεί το δικαίωμα να αντιλαμβανόμαστε ως ικανή και αναγκαία συνθήκη άσκησης του δημοσιογραφικού ρόλου, την υποχρεωτική για όσους τον ασκούν υποταγή στα επιβεβλημένα της στοιχειώδους εκπαίδευσης. Γιατί; Διότι η στοιχειώδης εκπαίδευση διάολε είναι εκ του δημοκρατικού μας συντάγματος υποχρεωτική. Για όλους!

Άρα; Άρα η κάθετη άρνηση ή η παραγνώριση των της στοιχειώδους εκπαίδευσης (των πρώτων, μάλιστα, σταδίων της) επιβεβλημένων από πλευράς των ταγών της ενημέρωσης μεταφράζεται (στο δικό μας μόνο νου;) σε ευθεία/ μετωπική άρνηση ή παραγνώριση του δημοκρατικού χαρακτήρα τον οποίο υποχρεούται να φέρει και να υπηρετεί το δικαίωμα στην ενημέρωση. Το οποίο σημαίνει (για τον δικό μας μόνο νου;) ευθεία/ μετωπική προσβολή των δημοκρατικών υποκειμένων του δικαιώματος στην ενημέρωση Ελλήνων πολιτών. Όλων! Ισότιμα! Είτε δύνανται να αναγνωρίσουν είτε όχι ότι το αριθμητικό κλάσμα 2/5 (6/15) είναι πάντα και στα σίγουρα μεγαλύτερο του αριθμητικού κλάσματος 1/3 (5/15). Ευθεία/ μετωπική προσβολή στρεφόμενη ενάντια τόσο σε αυτούς (τους πιο πολλούς θέλουμε να πιστεύουμε) που μπορούν να αναγνωρίσουν τη “σχέση” μεταξύ 2/5 και 1/3 όσο και σε αυτούς που δεν μπορούν να την αναγνωρίσουν, διότι τόσο οι μεν όσο και οι δε αντιμετωπίζονται “εκπαιδευτικά” με τον πλέον αντί-δημοκρατικό τρόπο: Ως δημοκρατικά αστοιχείωτοι.

Τα 2/5 είναι μεγαλύτερα του 1/3. Βάσει αυτής της στοιχειώδους γνώσεως (την οποία δεν την θέτουμε καν υπό συζήτηση) και συνυπολογίζοντας ως δεδομένο ότι αυτοί που απέρριψαν την αίτηση αποφυλάκισης Γιωτόπουλου επίσης (δεν μπορεί παρά να) την διαθέτουν, κρίνουμε ορθά- κοφτά την απόρριψη ως σκαστό σκάνδαλο. Όμως δεν μπορούμε παρά να αναρωτιόμαστε, ταυτόχρονα, αν υπάρχει άραγε κάτι επιπρόσθετο που μας διέφυγε, κάποια άγνωστα σε εμάς δεδομένα των οποίων ο συνυπολογισμός θα άλλαζε την κρίση μας.

Μελετώντας κάμποσες φορές την επιστολή – καταγγελία Γιωτόπουλου, με απόλυτη βεβαιότητα πιστοποιούμε ότι δεν διακρίναμε κάποιο τέτοιο (πρόσθετο δεδομένο), έστω ως τεκμαρτό/ συνεπαγόμενο/ ορατά πιθανό. Πλην όμως πιθανώς και να υπάρχει και να μην ήταν δυνατή η αλίευσή του εκ του περιεχομένου της καταγγελίας. Γιατί; Διότι – προφανώς – ο καθένας σε τούτη τη ζωή μπορεί να καταγγέλλει και να αιτείται αυτά που ο ίδιος θέλει και όπως ο ίδιος τα θέλει, εξαιρώντας σκόπιμα την ορατότητα προς τα δεδομένα εκείνα η γνώση των οποίων υπονομεύει ή και παντελώς ακυρώνει το “εύλογο”  των καταγγελιών/ αιτημάτων του. Εξ ου και άπαντες οι δημοσιογράφοι οι οποίοι είναι καθημερινοί  αποδέκτες δεκάδων καταγγελιών και των αιτημάτων που από αυτές πηγάζουν – πρόκειται για στοιχειωδέστατο κανόνα δημοκρατικής άσκησης του δημοσιογραφικού ρόλου – σε κάθε περίπτωση καταγγελίας απευθύνονται σε αυτούς που καταγγέλλονται ώστε να πάρουν την γνώμη/ θέση τους: “Τι έχετε να απαντήσετε σε αυτή την εναντίον σας καταγγελία, τι αντιτείνετε σε αυτό που σας προσάπτεται;”.

Στις περισσότερες των περιπτώσεων, υπάρχει η εύλογη απαίτηση από πλευράς των καταγγελλόμενων, η απάντησή τους να περιλαμβάνεται στο ίδιο δημοσίευμα που έχει ως θέμα την εναντίον τους καταγγελία, απαίτηση η οποία υποχρεωτικά (στο όνομα των αρχών της δημοκρατικής ενημέρωσης) ικανοποιείται. Είναι αυταπόδεικτο ότι στην περίπτωση της  καταγγελίας Γιωτόπουλου αυτό δεν συνέβη, αν συνέβαινε θα το “βλέπαμε με τα μάτια μας” στα σχετικά με αυτήν δημοσιεύματα. Σε κάποιες άλλες περιπτώσεις οι καταγγελλόμενοι επιλέγουν ως δικαιούνται σε αμέσως ύστερο χρόνο να απαντήσουν αιτούμενοι την αντίστοιχη προβολή της απάντησής τους με αυτήν της εναντίον τους καταγγελίας. Όταν αυτό συμβεί, όταν δηλαδή αυτό ως τακτική από τους καταγγελλόμενους δικαιωματικά υιοθετηθεί, είθισται στο πρώτο που έχει ως θέμα την καταγγελία δημοσίευμα να αναφέρεται ότι “ρωτήθηκαν και επιφυλάχτηκαν κατόπιν του δημοσιεύματος να απαντήσουν”. Ούτε αυτό το “είδαμε”. Υπάρχει, τέλος, η περίπτωση, οι καταγγελλόμενοι να θεωρούν τόσο παράλογη/ συκοφαντική την εναντίον τους καταγγελία, ώστε, αφού πρώτα ενημερώσουν τον απευθυνόμενο σε αυτούς δημοσιογράφο για τα δεδομένα που κατ’ αυτούς αγνοεί και συνακόλουθα τον προειδοποιήσουν ότι η επιλογή δημοσιοποίησης της εναντίον τους καταγγελίας συνιστά δυσφήμισή τους με ότι αυτό εναντίον του και του μέσου στο οποίο εργάζεται μπορεί να συνεπάγεται, να αρνηθούν να τοποθετηθούν δημόσια. Στην περίπτωση αυτή, κατόπιν του δημοσιεύματος οι καταγγελλόμενοι “προχωρούν” στα ευλόγως συνεπαγόμενα της κατ’ αυτούς εναντίον τους δυσφήμισης. H τελευταία περίπτωση –  επιβάλλεται να σας διευκρινίσουμε – ουδέποτε συναντάται σε κανονικές συνθήκες δημοκρατίας όταν ενυπόγραφα καταγγελλόμενοι είναι φορείς άσκησης εξουσίας για το σύνηθες που φορείς άσκησης εξουσίας σε συνθήκες δημοκρατίας καταγγέλλονται, δηλαδή για παραβίαση των νόμων.

Τα 2/5 είναι μεγαλύτερα του 1/3: Όλα τα δεδομένα που περιλαμβάνει η καταγγελία Γιωτόπουλου, συγκλίνουν στην σκαστή παραβίαση αυτού του στοιχειώδους κανόνα της αριθμητικής. Και ενώ τούτο δημοσιοποιείται με καταγγελλόμενους τους ταγούς/ θεματοφύλακες των στοιχειωδών δημοκρατικών κανόνων στη χώρα των νεοελλήνων, ο αντίλογός τους (ακόμα) δεν έχει δημοσιοποιηθεί. Ώστε αν μη τι άλλο αν υπάρχουν κάποια επιπρόσθετα δεδομένα που η καταγγελία σκόπιμα αποκρύπτει να τα μάθουν και οι έχοντες επαφή με τα της στοιχειώδους δημοκρατικής εκπαίδευσης, ώστε αν μη τι άλλο να νιώσουν την ασφάλεια ότι ζουν σε μια κανονική δημοκρατική χώρα, ώστε αν μη τι άλλο να μη νιώθουν με τρόμο ότι σε τούτη την χώρα είναι αντιληπτοί ως δημοκρατικά αστοιχείωτοι.

Μια εβδομάδα και πλέον μετά την δημοσιοποίηση της καταγγελίας ο αντίλογος από πλευράς των καταγγελλόμενων ακόμα αναμένεται. Προς θεού, ως τέτοιον ούτε κατά διάνοια δεν μπορούμε να αποδεχτούμε (αυτό δα μας έλειπε, θα ήταν σα να δεχόμαστε ότι ζούμε σε συνθήκες ζούγκλας και όχι σε συνθήκη δημοκρατίας) τις ύβρεις και τα αναθέματα των δημοκρατικά αστοιχείωτων εναντίον του προσώπου που καταγγέλλει. Εννοούμε, αποκλειστικά και μόνο, τα δεδομένα που η δημοσιοποιημένη καταγγελία Γιωτόπουλου μας αποκρύπτει δοσμένα αναλυτικά και με την πρέπουσα επάρκεια από τους καταγγελλόμενους. Από τους “κανονικούς” αν μας επιτρέπεται ο αδόκιμος όρος (εννοώντας τους εντεταλμένους) ταγούς και θεματοφύλακες της κανονικής – βάσει όλων των συμβάσεων που φέρονται να την ορίζουν – δημοκρατίας μας.

Θερμή παράκληση, από καρδιάς δοσμένη: Επισπεύστε! Θα μας φάει η αγωνία και ο τρόμος να προσπαθούμε να βρούμε μόνοι μας κάποιο τρόπο λογικό/ κανονικό που να αναιρεί ότι τα 2/5 (6/15) είναι πάντα και στα σίγουρα μεγαλύτερα του 1/3 (5/15). Όχι, αδυνατούμε να αποκηρύξουμε τα στοιχειώδη που ξέρουμε, δεν μπορούμε όσο και αν εντός μας το παλεύουμε να αποδεχτούμε ότι αυτό είναι διάολε το ουσιώδες ερώτημα η απάντηση στο οποίο κρίνει το δικαιωματικό ή όχι του αιτήματος Γιωτόπουλου άρα και το δίκαιο της καταγγελίας του. Κάποιο άλλο είναι, κάποιο άλλο δεν μπορεί παρά να είναι, η δυνατότητα αναγνώρισης του οποίου προϋποθέτει και συνεπάγεται την δημοσιοποίηση πρόσθετων δεδομένων, πέρα από τα ενταγμένα εντός του πεδίου της στοιχειώδους μας εκπαίδευσης. Τα οποία (πρόσθετα δεδομένα) μόνο οι πεφωτισμένοι ταγοί και θεματοφύλακες της δημοκρατίας μας είναι σε θέση (και φέρουν το χρέος) να μας δημοσιοποιήσουν ώστε αν μη τι άλλο να μη τρελαθούμε, ώστε αν μη τι άλλο να μπορέσει να επιστρέψει ο στοιχειωδώς εκπαιδευμένος δημοκρατικός νους μας στη κανονικότητά του.

Ποιο διάολο είναι αυτό το ουσιώδες ερώτημα; Ποιος κυβερνάει αυτό τον τόπο (της σκέψης μας) ώστε κάτι να μας διαφεύγει από τα στοιχειώδη που φέρονται να ορίζουν την κανονικότητα του;

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here