Δύση vs. Ισλαμικό κράτος

 

Η Μέση Ανατολή ανέκαθεν αποτελούσε μια εν δυνάμει πυριτιδαποθήκη.

Τα τελευταία χρόνια, η κατάρρευση των στυγνών απολυταρχικών καθεστώτων στο Ιράκ και τη Συρία, δημιούργησε κενό εξουσίας, με αποτέλεσμα την εμφάνιση του Ισλαμικού κράτους.

Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία, το Ισλαμικό κράτος κατέχει το 50% των εδαφών της Συρίας και το 25% του Ιράκ. Επίσης, στις χώρες του Αφρικανικού Βορρά, υπάρχουν αρκετοί θύλακες, ικανοί να απειλήσουν τις κυβερνήσεις των αντιστοίχων χωρών.

Αναμφισβήτητα λοιπόν, το Ισλαμικό κράτος εξελίσσεται σε απειλή. Εκ των πραγμάτων, κανείς δεν θα ήθελε να έχει ένα Ισλαμικό κράτος στις όχθες της Μεσογείου, κάτι το οποίο δεν φαντάζει πλέον καθόλου απίθανο!

Ο σκοταδισμός και ο φανατισμός που χαρακτηρίζουν  το Ισλαμικό κράτος είναι σε κάθε περίπτωση απόλυτα καταδικαστέα.

Η Ελευθερία του ατόμου και η δυνατότητα να εκφράζεις τη γνώμη σου (δικαίωμα το οποίο ο Βολταίρος υπερασπιζόταν με τη ζωή του) είναι μεταξύ των αδιαπραγμάτευτων Αρχών του Πολιτισμού μας.

Παρατηρώντας όμως την εξάπλωσή και ερμηνεύοντας την υπό το πρίσμα της Realpolitik, το Ισλαμικό κράτος δεν αποτελεί παρά ένα ακόμα Αντίπαλο Δέος για την Δύση.

Ανέκαθεν, η παρουσία του Αντιπάλου Δέους, εξυπηρετούσε τη Δύση: δικαιολογούσε αύξηση των αμυντικών δαπανών, νόμους που περιόριζαν τις ατομικές ελευθερίες και γενικότερα, ροπή προς αστυνομικό κράτος.

Τα διεθνή ΜΜΕ προλειαίνουν το έδαφος για τα παραπάνω, σε καθημερινή βάση, μέσω της προβολής των εκτελέσεων και βασανισμών του Ισλαμικού κράτους.

Ο μέσος Ευρωπαίος Πολίτης φοβάται πλέον ότι  επιθέσεις όπως του Παρισιού και των Βρυξελλών μπορούν να συμβούν στη γειτονιά του.

Θυμάμαι προ αρκετών δεκαετιών, πως φοβόμασταν ότι οι Σοβιετικοί θα επιτεθούν στη Δύση. Υπήρχε και τότε μια συνεχής απειλή που γιγαντωνόταν μέσω των ΜΜΕ αλλά και της Κινηματογραφικής Βιομηχανίας.

Ο διαμελισμός της ΕΣΣΔ, δημιούργησε ένα τεράστιο κενό: Ποιος θα ήταν πλέον ο «εχθρός»; Πως θα δικαιολογούσαν οι κυβερνήσεις τις υψηλές αμυντικές δαπάνες;

Πως θα απέτρεπαν την μεταφορά πόρων στην Παιδεία και τις υπηρεσίες ενός Κοινωνικού κράτους;

Προσωρινά, το εν λόγω κενό κάλυψε ο Σαντάμ Χουσείν και εν συνεχεία ο Οσάμα Μπιν Λάντεν. Κατά καιρούς, αλλά ανεπιτυχώς, το κενό καλύπτει και η Βόρειος Κορέα…

Αυτό που αξίζει να αναρωτηθεί κανείς, είναι ποια θα είναι η απάντηση της Δύσης στο προσεχές διάστημα:

Θα συνεχιστούν οι κατά τόπους βομβαρδισμοί των θέσεων του Ισλαμικού κράτους από τις δυνάμεις του Ιράκ;

Θα υπάρξει λύση αντίστοιχη με την εισβολή προ ετών στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν;

Ή θα βρεθεί «διπλωματική» λύση, όπου το Ισλαμικό κράτος θα περιορισθεί σε μέρος των εδαφών που κατέχει;

Αν και θα μπορούσα να αναλύω τις πιθανές λύσεις σε σελίδες επί σελίδων, έχω μια υποψία ότι θα βρεθεί μια διπλωματική λύση, με περιορισμό ή/και απομάκρυνση των ακραίων στοιχείων και την δημιουργία ενός «μη-απειλητικού» κρατιδίου.

Δεν θα μου έκανε εντύπωση και η σύναψη συμφωνιών όσων αφορά τις πλουτοπαραγωγικές πηγές του «κρατιδίου»…

Ρόμπερτ Πεφάνης

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here