Διεθνές μέτωπο των αναπηρικών οργανώσεων κατά των περικοπών: η ελληνική παρουσία

 

Του ΑΝΤΩΝΗ ΣΚΟΡΔΙΛΗ

Η δέσμευση για την δημιουργία και ανάπτυξη σχεδίου διαρκής συνεργασίας μεταξύ των αναπηρικών οργανώσεων ανά την Ευρώπη που αυτό-προσδιορίζονται ως μη θεσμικές και ακηδεμόνευτες με στόχο την αποτελεσματική αντίσταση ενάντια στις διαρκείς και διαρκώς εντεινόμενες περικοπές δικαιωμάτων – αυτό είναι που πρακτικά αποφασίστηκε στην εβδομάδα “ενάντια στις περικοπές” που οργανώθηκε από 4 ως 10 Σεπτεμβρίου στο Λονδίνο – αποτελεί αδιαμφισβήτητα “είδηση”. Είναι η πρώτη φορά που κάτι τέτοιο και σε τόσο μεγάλη κλίμακα (μετείχαν οργανώσεις από όλη την Ευρώπη και όχι μόνο) συνέβη.

Πρωταγωνιστικό ρόλο στην ενδιαφέρουσα αυτή “υπόθεση” – που καλείται πλέον να επιβεβαιωθεί σε πράξη – διαδραμάτισε η Ελληνική συμμετοχή (Κίνηση χειραφέτησης ατόμων με αναπηρία), η παρέμβαση της οποίας επιλέχτηκε ανάμεσα σε αυτές που έδωσαν τον τόνο της κορύφωσης – την προτελευταία μέρα – των εργασιών της εβδομάδας. Υπό αυτή την έννοια, εκτιμώντας ότι πολλοί και πολλές εντός ελληνικών τειχών θα θέλουν μέσα στους καιρούς που έρχονται να παρακολουθήσουν την εξέλιξη της “υπόθεσης” ή και να μετάσχουν σε αυτήν, δημοσιεύουμε την παρέμβαση της ελληνικής συμμετοχής όπως ακριβώς μοιράστηκε στους παρευρισκόμενους:

«Μηδενική ανοχή μέσα στα χρόνια των μνημονίων και των περικοπών»

Η οριστική διάλυση του κράτους πρόνοιας, τα στοιχεία/ συμπτώματα εκφασισμού της ελληνικής κοινωνίας και η άνοδος της ναζιστικής οργάνωσης «Χρυσή Αυγή» , η δημιουργία κοινωνικών αυτοματισμών και η αποδοχή ότι υπάρχουν ανάπηροι που αξίζουν να ζουν και άλλοι που περισσεύουν, μέσα στα χρόνια των αντιλαϊκών πολιτικών και την δράση των ανάπηρων ακτιβιστών.

dpac-%ce%b7-%ce%b5%ce%bb%ce%bb%ce%b7%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%ad%ce%bc%ce%b2%ce%b1%cf%83%ce%b7-3

1977 – Οίκος Τυφλών

Το 1977, με το σύνθημα “ψωμί, παιδεία και όχι επαιτεία”, 300 περίπου άνθρωποι με

προβλήματα όρασης καταλαμβάνουν τον «Οίκο Τυφλών» και με σειρά δυναμικών και οργανωμένων κινητοποιήσεων αξιώνουν την αλλαγή του καθεστώτος διοίκησης και διαχείρισης, του οποίου τον αποκλειστικό έλεγχο είχε έως τότε η Αρχιεπισκοπή Αθηνών. Οι οικότροφοι του ιδρύματος και οι συμπαραστάτες τους καταγγέλλουν δημόσια τη διοίκηση για κακοδιαχείριση και ανάλγητη συμπεριφορά και (υπερβαίνοντας για πρώτη φορά στην Ελλάδα την περιθωριοποίηση των αναπήρων) διεκδικούν με συγκεντρώσεις, καταλήψεις και δικαστικούς αγώνες την παρέμβαση του κράτους, αλλά και την ενεργοποίηση των υπολοίπων πολιτών, σχετικά με τα αδιέξοδα της καθημερινής τους διαβίωσης.

Η εμπειρία του αγώνα των τυφλών του ’77 λειτούργησε ως έμπνευση και οδηγός για τον επαναπροσδιορισμό της χειραφέτησης και της διεκδίκησης των αναπήρων.

37 χρόνια αργότερα, σε καιρούς ΔΥΣΚΟΛΟΥΣ μια μικρή αρχικά ομάδα ανάπηρων

χειραφετημένων επιχειρεί να αμφισβητήσει ανοικτά αλλά δημιουργικά το θεσμικό εθνικό αναπηρικό κίνημα και να επιτύχει μέσα από τις δράσεις της το αυτονόητο. Να

διεκδικήσει για τους ανάπηρους μέσα από την πολιτική λογική της ΜΗΔΕΝΙΚΗΣ

ΑΝΟΧΗΣ.

Ιούνιος του 2011 – Η εγκύκλιος 37 προχωρά σε μνημονιακές οριζόντιες περικοπές στα βοηθήματα των κινητικά αναπήρων.

Η πρωτοεμφανιζόμενη ΚΙΝΗΣΗ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗΣ ΑμεΑ ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΑΝΟΧΗ

προχωρά σε κατάληψη του 8όροφου κτηρίου των κεντρικού  γραφείων του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ στο κέντρο της Αθήνας, λόγω της εγκυκλίου 37 που όριζε περικοπές της τάξης του 50% στα βοηθήματα των κινητικά αναπήρων.

Αποδείχτηκε ότι η δύναμη της αλήθειας, όταν αυτή εκφράζεται απενοχοποιημένα, ξεκάθαρα και χειραφετημένα, δεν έχει αντίπαλο. Αυτή είναι και η μόνη αληθινή διαδικασία χειραφέτησης. Όταν το “προσωπικό” είναι τόσο συνειδητοποιημένο που γίνεται αυτονόητα “κοινωνικό”. Κατά τη διάρκεια της κατάληψης γίναμε αποδέκτες κινήσεων συμπαράστασης από δεκάδες συλλογικότητες, κινήσεις και κινήματα, καθώς και οριζόντια πολιτική συμπαράσταση στο αίτημά μας για απόσυρση της εγκυκλίου 37. Με ανακοινώσεις και επερωτήσεις στήριξαν το αίτημά μας όλα τα κόμματα της Αριστεράς κάνοντας πράξη, έστω άτυπα, την ανάγκη ενιαίας δράσης σε περιπτώσεις όπου αν μη τι άλλο παραβιάζονται τα στοιχειωδώς “αυτονόητα”.

Από την άλλη, η διοίκηση του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ στις πρώτες δημόσιες δηλώσεις της αμέσως μετά την κατάληψη, επιχείρησε να μας στιγματίσει με συκοφαντίες ότι δήθεν

ήμασταν “εκπρόσωποι” των εταιριών που εμπορεύονται τεχνητά βοηθήματα για

ανάπηρους. Ακολούθησε αναδίπλωση που δεν μας εξέπληξε από τον διοικητή του Ιδρύματος, που, αντιλαμβανόμενος ότι είμαστε ανυποχώρητοι στο δίκαιο αίτημα μας, δεσμεύτηκε ενώπιον μας ότι η εγκύκλιος 37 θα τεθεί σε διαβούλευση από μηδενική βάση με ορίζοντα την 1η Ιουλίου και ότι εκπρόσωπος της “Κίνησης Χειραφέτησης ΑμεΑ” θα συμμετέχει στη διαβουλεύση. Η 3ήμερη κατάληψη του κεντρικού κτηρίου του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ τερματίστηκε στις 21:15 την Τρίτη 7 Ιουνίου 2011. Το κτήριο επιθεωρήθηκε και παραδόθηκε στους εργαζομένους του παρουσία εκπροσώπου της αστυνομίας.

Αυτό που δεν έγινε γνωστό είναι το γεγονός πως οι εκπρόσωποι του επίσημου

αναπηρικού κινήματος ΔΕΝ αποδέχτηκαν τη συμμετοχή των ακτιβιστών στην

διαβούλευση, που ακολούθησε 2 βδομάδες μετά, με το πρόσχημα ότι δεν ήμασταν

εκλεγμένοι…

Οι εκπρόσωποι όμως του επίσημου αναπηρικού κινήματος δεν είναι άλλοι από τους

ακτιβιστές του χθες, του Οίκου Τυφλών, οι οποίοι κατέχουν πλέον ανώτερες

κυβερνητικές θέσεις ή/και εκπροσωπούν θεσμικά τους ανάπηρους μέσω των επίσημων αναπηρικών οργανώσεων.

Δεδομένου ότι ο αγώνας τους του ‘77 αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για την κατάληψη

των κεντρικών του ΙΚΑ τον Ιούνιο του 2011 από την «Μηδενική Ανοχή», αποτελεί μεγάλη αντίφαση η στάση και οι θέσεις τους απέναντι στους σύγχρονους διεκδικητές και ανάπηρους ακτιβιστές.

3/12/2012 – Κατάθεση «μερίσματος» στον Άγνωστο Στρατιώτη

Ένα χρόνο μετά την κατάληψη του ΙΚΑ και ενώ οι περικοπές λόγω οικονομικής κρίσης συνεχίζονταν, η πολιτική εξουσία με πρόσχημα την “Σωτηρία της Πατρίδας”, αξίωνε τη συναίνεση των αναπήρων στις αλόγιστες περικοπές, ορίζοντας εμμέσως πλην σαφώς την αποποίηση της κοινωνικής μας αξιοπρέπειας ως εθνική υποχρέωση και προσπαθώντας να αφαιρέσουν από τους ανάπηρους κάθε δυνατότητα διεκδίκησης όρων κοινωνικής ισοτιμίας.

Η ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΑΝΟΧΗ ανήμερα της εθνικής ημέρας ΑμεΑ (3 Δεκεμβρίου του 2012) οργάνωσε κατάθεση «μερίσματος» στην υπόθεση “Εθνικής Σωτηρίας”.

ΑΠΑΝΤΗΣΑΜΕ καταθέτοντας στο μνημείο του “Αγνωστου Στρατιώτη”, μπροστά από τη Βουλή των Ελλήνων, τα βοηθήματα μας (τεχνητά μέλη, αμαξίδια και λευκά μπαστούνια) που είναι άμεσα συνδεδεμένα με το δικαίωμά μας στην αξιοπρέπεια. Απαντήσαμε “ως εδώ η απάτη!”. Καμιά συναίνεση στο όνομα της κοινωνικής αξιοπρέπειας των χιλιάδων αναπήρων! Κανένα κατασκευασμένο άλλοθι δήθεν δημοκρατικών διαβουλεύσεων και δήθεν κατακτήσεων! Στο απύθμενο θράσος τους ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΑΜΕ συμβολικά την βαθύτερη χλεύη μας και τη ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΑΝΟΧΗ μας. Δεσμευόμενοι παράλληλα ότι θα υπάρξει συνέχεια.

Τονίζεται ότι καμία δημόσια συζήτηση για τις επιπτώσεις της κρίσης στην καθημερινότητα των αναπήρων δεν είχε πραγματοποιηθεί μέχρι εκείνη την εποχή.

►18/9/2013 Δολοφονία αντιφασίστα από τάγμα εφόδου της εγκληματικής ναζιστικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή

Ο Παύλος Φύσσας ήταν ράπερ (καλλιτεχνικό όνομα Killah P) με δράση αντιφασιστική που δολοφονήθηκε στο Κερατσίνι στις 18/9/2013 από το μέλος της Χρυσής Αυγής, Γιώργο Ρουπακιά. Η δολοφονία του αποδόθηκε σε πολιτικά κίνητρα. Η ανάκριση που ακολούθησε ενέπλεξε και άλλα μέλη της Χρυσής Αυγής, με αποτέλεσμα περαιτέρω έρευνες για ποινικά αδικήματα και για την ύπαρξη εγκληματικής οργάνωσης στην οποία εμπλέκονται μέλη και ηγετικά στελέχη του κόμματος. Στην εξέλιξη των ερευνών ασκήθηκαν διώξεις για τη σύσταση εγκληματικής οργάνωσης και μεταξύ των προφυλακισμένων συμπεριλήφθησαν τόσο ο αρχηγός όσο και άλλοι βουλευτές της Χρυσής Αυγής.

Την περίοδο εκείνη και με την συμμετοχή μας στην δημιουργία του Αντιφασιστικού

Φεστιβάλ των Παραστατικών Τεχνών στην κατάληψη του θεάτρου ΕΜΠΡΟΣ επιχειρήσαμε να αναδείξουμε το ναζιστικό έγκλημα στην σύγχρονη Ελλάδα εστιάζοντας και στους ανάπηρους.

 

Σχετικά με την Χρυσή Αυγή

Το “οικολογικό” blog της Χρυσής Αυγής «ΠΡΑΣΙΝΗ ΠΤΕΡΥΓΑ» φιλοξένησε από το Μάιο του 2007 ένα άρθρο με τίτλο “Βιοπολιτική και Ευγονική”, όπου οι εκ γενετής ΑμεΑ χαρακτηρίζονται ελαττωματικά πλάσματα και προϊόντα (!!!) κληρονομικών παθήσεων, που σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση η φύση θα τα είχε καταδικάσει σε θάνατο, όμως εξαιτίας μιας ομάδας “μανιακών υποχονδρίων” δεν θανατώνονται, αποτελώντας έτσι ένα βαρύτατο συναισθηματικό και οικονομικό φορτίο για την οικογένειά τους και την κοινωνία.

Η δικαστική εξιχνίαση της εγκληματικής δράσης της ναζιστικής οργάνωσης ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ θα ενεργοποιήσει μια δημόσια συζήτηση σχετικά με τον χαρακτήρα των δράσεων του περί ου ο λόγος ναζιστικού μορφώματος στην “Ελλάδα της κρίσης”. Είναι κάτι παραπάνω από αναγκαίο η συζήτηση αυτή να μην εξαντληθεί στα περιορισμένα όρια ενός νομικού κατηγορητηρίου αλλά να επεκταθεί σε ευρύτερα πεδία. Είναι πάμπολλες τα τελευταία χρόνια οι διαπραχθείσες από την Χρυσή Αυγή και ανθρώπους “της επιρροής της” εγκληματικές πράξεις σε βάρος αναπήρων, πλην όμως ουδέποτε δημοσιοποιήθηκαν μιας και σε όλες τις περιπτώσεις επιβλήθηκε ο “νόμος της σιωπής”.

Σπάζοντας τον νόμο της σιωπής συμμετέχουμε με ανάπηρο μάρτυρα της πολιτικής

αγωγής στην πολύκροτη δίκη της Χρυσής Αυγής που διεξάγεται στην Αθήνα.

Ιούλιος 2014 – Δημοσιοποιήθηκε στον Τύπο η παρεμπόδιση της δωρεάν

εγκατάστασης του συστήματος «SEATRAC», που επιτρέπει στους κινητικά

ανάπηρους να έχουν αυτόνομη πρόσβαση στη θάλασσα.

Συγκεκριμένα, στις 16 Ιουλίου 2014 στην παραλία της Ν. Μάκρης ομάδα τριών ανδρών του Λιμενικού παρεμπόδισε τη δωρεάν εγκατάσταση του συστήματος “SEATRAC” μετά από καταγγελία αγανακτισμένων πολιτών. H καταγγελία βασίστηκε στα καινοφανή “επιχειρήματα” περί αχρησίας της εγκατάστασης, περί ενόχλησής τους και ακολούθως μη χρησιμότητας της ύπαρξής της στη συγκεκριμένη παραλία. Αυτά προήλθαν τόσο από περιοίκους όσο και από ιδιοκτήτες επιχειρήσεων της περιοχής που θεωρούσαν ότι η περιοχή τους υποβαθμίζεται οικονομικά από την παρουσία του SEATRAC και η χρήση του από ανάπηρους εγκυμονεί υγειονομικούς κινδύνους.

Η Κίνηση Χειραφέτησης ΑμεΑ: Μηδενική Ανοχή προέβη σε μια σειρά από ενέργειες. Αναγνωρίσαμε τη σημαντικότητα και την αναγκαιότητα αξιοποίησης ενός μηχανισμού, όπως το “SEATRAC”, εφόσον μέσω αυτού ενισχύεται στο μέγιστο δυνατό βαθμό η ανεξαρτησία των αναπήρων στην απόλαυση του δικαιώματός τους κατά τρόπο ισότιμο στην πρόσβαση στο θαλάσσιο περιβάλλον. Αναδείξαμε ως κεντρικούς αδιαπραγμάτευτους άξονες των παρεμβάσεων μας τη μη ανοχή των πάσης φύσεως ρατσιστικών συμπεριφορών και τη δραστηριοποίησή μας με σκοπό την εξάλειψή τους. Και, με απώτερο στόχο την αφύπνιση της κοινωνίας και την αποδοχή της αναπηρίας ως μέρους της ανθρώπινης ποικιλομορφίας, απευθύναμε δημόσια πρόσκληση σε διαμαρτυρία προς αναπηρους και μη, για τη μη εφαρμογή των διεθνών συμβάσεων και για τη μη στέρηση των δικαιωμάτων στην ισότιμη πρόσβαση στις παραλίες.

 

Στις 21/7/2014, πέντε ημέρες μετά τη ματαίωση της εγκατάστασης του “SEATRAC”, μεταβήκαμε στο Λιμεναρχείο Ραφήνας, συνομιλήσαμε με τον κεντρικό Λιμενάρχη Κ. Λεοντάρα ζητώντας εξηγήσεις για τα γεγονότα, υποβάλαμε αίτημα για την αποκατάσταση της τοποθέτησης του μηχανισμού και απαιτήσαμε να ενημερωθούμε πλήρως για την εξέλιξη της υπόθεσης. Κατόπιν μοιράσαμε φυλλάδια ενημέρωσης για τη διαμαρτυρία μας στην εν λόγω παραλία και δημοσιοποιήσαμε την παρεμπόδιση εγκατάστασης σε social media, τηλεοπτικούς σταθμούς και άλλα ΜΜΕ, με το θέμα να λαμβάνει μεγάλη δημοσιότητα. Αξίζει να σημειωθεί ότι όλη αυτή την παρεμβατική ενέργεια μας κάποιοι/ες θεσμικοί εκπρόσωποι του φερόμενου ως επίσημου αναπηρικού κινήματος (παρόντες μέχρι εκείνη τη στιγμή ΜΟΝΟ πίσω από γραφεία και με δηλώσεις στον Τύπο) την εκμεταλλεύτηκαν για να δημιουργήσουν στρεβλές εντυπώσεις ενός «δήθεν αδιαπραγμάτευτου ακτιβισμού» τους, ο οποίος ποτέ δεν υπήρξε εκ μέρους τους.

Στις 29/7/2014 μέλη της Κίνησης Χειραφέτησης ΑμεΑ συναντήθηκαν με τον Γενικό Γραμματέα Λιμένων. Καρπός της συνάντησής μας υπήρξε η  εγκύκλιος Γ.Γ. Λιμένων: «Παροχή διευκολύνσεων σε ΑμεΑ από τους φορείς διοίκησης,

χρήσης και εκμετάλλευσης των λιμένων και τις Λιμενικές Αρχές της χώρας», στην οποία περιγράφεται με σαφήνεια το νομοθετικό καθεστώς του δικαιωματικού κεκτημένου υπέρ της πρόσβασης των αναπήρων στις εγκαταστάσεις και τους χώρους που άπτονται της αρμοδιότητας των Λιμενικών Αρχών

Στις 30/7/2014, και αφού είχαν παρέλθει τα 2/3 των θερινών διακοπών, το “SEATRAC” επανατοποθετήθηκε, με την Κίνηση μας να δίνει το παρών στην παραλία της Ν. Μάκρης και να υποδέχεται καταλλήλως ορισμένους/ες εκπροσώπους του «επίσημου αναπηρικού κινήματος που εμφανίστηκαν προκειμένου να προβούν σε διακηρυκτικές δηλώσεις στα Μ.Μ.Ε.

Δεκέμβριος 2014 – ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΑ

Τα ξημερώματα της Δευτέρας 15/12/2014 δεκάδες Σύριοι πρόσφυγες που είχαν

καταλύσει στην πλατεία Συντάγματος απομακρύνθηκαν με κλούβες από τις ελληνικές

δυνάμεις καταστολής. Ανάμεσα τους είναι δύο παιδιά και έξι γυναίκες, μας ενημέρωσε η Συνέλευση Αλληλεγγύης. Η Κίνηση Χειραφέτησης ΑμεΑ: «Μηδενική Ανοχή» και η Κίνηση Καλλιτεχνών με Αναπηρία όμως ΕΠΕΜΕΙΝΑΝ πως ανάμεσά τους είναι και 11 πρόσφυγες με αναπηρία.

Αναλάβαμε δράση, καταγράψαμε τους ανάπηρους πρόσφυγες, συνεργαστήκαμε με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ, το Ελληνικό Συμβούλιο Προσφύγων, την ΜΚΟ Praksis , το τμήμα αποκατάστασης του Νοσοκομείου Γεννηματά, εθελοντές Σύριους για τις μεταφράσεις αλλά και ιδιώτες, με αποτέλεσμα οι πρόσφυγες να έχουν ανθρώπινη αντιμετώπιση (όπως αυτή ορίζεται στην διεθνή σύμβαση των δικαιωμάτων των ΑμεΑ) και να ταξιδέψουν στις χώρες που δήλωσαν ότι θέλουν να μεταβούν.

Ενδιαφέρουσες διαπιστώσεις:

  • Τα κέντρα υποδοχής προσφύγων ΔΕΝ πληρούν προδιαγραφές προσβασιμότητας

για τους ανθρώπους με αναπηρία, το οποίο αποτελεί κραυγαλέα αντίφαση.

  • Παραβιάζονται κατάφορα τα δικαιώματα των προσφύγων με αναπηρία όπως αυτά

περιγράφονται στις διεθνείς συμβάσεις που η χώρα μας έχει κυρώσει.

  • Οι οργανώσεις κοινωνικής υποστήριξης προσφύγων και μεταναστών διαθέτουν

πλημμελείς γνώσεις/υποδομές για την ουσιαστική αντιμετώπιση/υποδοχή των ανάπηρων προσφύγων.

Βρεθήκαμε επίσης στην πανελλαδική κινητοποίηση ενάντια του φράχτη του Έβρου τον Ιανουάριο του 2016 και στις εκδηλώσεις αλληλεγγύης, διότι ο αποκλεισμός ΔΕΝ γνωρίζει σύνορα και η αλληλεγγύη μας αποδεικνύεται έμπρακτα και όχι διακηρυκτικά, ΔΙΟΤΙ ο σεβασμός στην ανθρώπινη ποικιλομορφία και την ανάδειξη όσων βιώνουν διαχρονικά ρατσιστικές στάσεις και συμπεριφορές αποτελεί για εμάς υπαρξιακή υποχρέωση.

 

Επίσης, τον Απρίλιο του 2016 στο λιμάνι του Πειραιά (Πύλη Ε1) καταγράψαμε 18

Ανάπηρους πρόσφυγες/μετανάστες και καταγγείλαμε δημόσια τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης τους, την έλλειψη προσβάσιμων υποδομών υγιεινής και ιατρικής φροντίδας, την έλλειψη ενημέρωσης των δικαιωμάτων τους από τους αρμόδιους φορείς και την κατάφωρη παραβίαση της διεθνούς προστασίας που οφείλει η πολιτεία να τους αποδίδει λόγω ευαλωτότητας. Η σφοδρή οικονομική κρίση που βιώνει ο ελληνικός λαός δεν μπορεί να λειτουργεί ως άλλοθι απανθρωπιάς και αδιαφορίας.

Νοέμβριος 2015 – ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΣΤΑ ΛΕΧΑΙΝΑ

«Σπάμε τους φράχτες της ντροπής, απαιτούμε άμεση λύση για την αξιοπρέπεια και την ζωή των παιδιών με αναπηρία»

Στις 4/11/2015 το «εθνικό αναπηρικό κίνημα» καλούσε τις ανάπηρες και τους ανάπηρους να ενώσουν την φωνή τους σε συλλαλητήριο στο κέντρο της Αθήνας. Ο

κοινωνικός εταίρος (Ε.Σ.Α.μεΑ.) αυτοϊκανοποιείται από την καθολική αποδοχή του

διεκδικητικού πλαισίου (ΤΙΠΟΤΑ ΓΙΑ ΕΜΑΣ ΧΩΡΙΣ ΕΜΑΣ) και παριστάνει ότι δεν

πτοείται από τις ματαιώσεις και την ΤΡΑΓΙΚΗ κατάσταση που βιώνουν οι ανάπηρες/οι στην χώρα. ΟΥΔΕΠΟΤΕ κατήγγειλαν επί της ουσίας τις ματαιώσεις των αναπήρων και ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΑΠΑΙΤΗΣΑΝ την τιμωρία των υπευθύνων, διότι το εθνικό αναπηρικό κίνημα αποτελεί μέρος του προβλήματος.

 

Την ίδια ώρα η Κίνηση Χειραφέτησης ΑμεΑ: «Μηδενική Ανοχή», πραγματοποίησε

ΚΑΤΑΛΗΨΗ στα πρώην ΚΕΠΕΠ (ΘΧΠ) Λεχαινών [Νοτιοδυτική Ελλάδα] απαιτώντας από την κυβέρνηση να αναλάβει τις ευθύνες της για τις απαράδεκτες συνθήκες διαβίωσης των παιδιών και ενηλίκων με αναπηρία που κρατούνται σε κλουβιά και δεμένοι/ες στα κρεβάτιά τους. Το κολαστήριο των Λεχαινών κρατά κλειδωμένα περισσότερα από 50 ανάπηρα άτομα σε απάνθρωπες συνθήκες. Ενώσαμε την ακηδεμόνευτη φωνή μας ΜΑΖΙ τους και απαιτήσαμε ΑΜΕΣΗ λύση.

Το μήνυμα μας στη αρμόδια υφυπουργό και στον Πρωθυπουργό της χώρας

ήταν και είναι ότι δεν υπάρχουν καλά ή κακά ιδρύματα. Η λειτουργία δεκάδων

αντίστοιχων ιδρυμάτων σε όλη την επικράτεια παραβιάζει όλες τις βασικές αρχές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των αναπήρων καθώς λειτουργούν ως αποθήκες για εκείνους/ες που απορρίπτει η κανονιστική κοινωνία μας. Το διαχρονικό έγκλημα ΠΡΕΠΕΙ να σταματήσει.

 

Διεκδικήσαμε το κλείσιμο αυτής της απαράδεκτης δομής, η οποία με την ευλογία της

Εκκλησίας λειτουργεί εδώ και 27 χρόνια σε απόσταση αναπνοής από τον υποσταθμό

υψηλής τάσης της ΔΕΗ πολλαπλασιάζοντας τον κίνδυνο για τους/τις ανάπηρους/ες

που «φιλοξενούνται» εκεί. Πιέσαμε στο να ξεκινήσει άμεσα η μεταβατική περίοδος

μεταφοράς των ανάπηρων σε ένα αποιδρυματοποιημένο πλαίσιο, με εξατομικευμένη και σφαιρική αξιολόγηση των αναγκών τους από διεπιστημονική ομάδα χωρίς ιατρικοκεντρικό χαρακτήρα. Επίσης, προσπαθήσαμε να αναδείξουμε τις διαχρονικές ευθύνες που φέρουν οι ψυχίατροι/παιδοψυχίατροι, οι οποίοι/ες τα τελευταία

χρόνια συνταγογραφούν αλόγιστα ψυχοφάρμακα και νομιμοποιούν -κατά παράβαση της ιατρικής δεοντολογίας- πρακτικές καθήλωσης με ιμάντες. Μέχρι σήμερα δεν έχουν ασκηθεί πειθαρχικές διώξεις εις βάρος τους, παρά τις καταγγελίες που καταθέσαμε στις 4/11/2015 στην Εισαγγελία Αμαλιάδας.

 

Από το Νοέμβριο μέχρι και σήμερα η πολιτική ηγεσία του Υπ. Εργασίας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης σε πολύ μικρό βαθμό έχει ανταποκριθεί σε σχέση με τη σοβαρότητα και κρισιμότητα της κατάστασης. Δεσμευόμαστε ότι θα υπάρξει συνέχεια του αγώνα μας μέχρι και ο τελευταίος/α ανάπηρος/η που ζει στο κολαστήριο των Λεχαινών και όχι μόνο των Λεχαινών να μεταφερθεί.

Στις 7/3/2016 υποδεχτήκαμε τα 2 παιδιά με αναπηρία στο ΚΑΑΠ [Κέντρο

Αποθεραπείας και Αποκατάστασης Παίδων] Βούλας, προερχόμενα από το παράρτημα ΑμεΑ Λεχαινών. Μπορεί να μην συναντήσαμε κλουβιά, μηχανική καθήλωση και ανήλιαγα δωμάτια, αλλά είδαμε ελάχιστο προσωπικό να δίνει αγώνα για εκείνους/ες που η κοινωνία των «κανονικών» απορρίπτει και κρύβει, παριστάνοντας πως δεν υπάρχουν.

Η μεταφορά των δύο από το κολαστήριο των Λεχαινών μας γέμισε ελπίδα πως η αποϊδρυματοποίηση στην χώρα μας μπορεί να μην αποτελεί όνειρο θερινής

νυκτός, αρκεί να γίνει κατανοητό πως τα ιδρύματα οφείλουν να σφραγιστούν ως

νοοτροπία αρχικά και έπειτα ως κτήρια, πως οι ανάπηρες/οι είναι μέλη της κοινωνίας μας και πως οφείλουμε ΟΛΕΣ και ΟΛΟΙ να κατανοήσουμε ότι η κοινωνική κατασκευή της αναπηρίας και ο βασανισμός/εγκλεισμός ανθρώπων αποτελεί παραβίαση στοιχειωδών δικαιωμάτων.

Μια συμβολική νίκη για τους/τις ακτιβιστές/τριες, μια απελευθερωτική διαδικασία για τα 2 ανήλικα άτομα.

Συμπέρασμα:

Αφήνοντας στην άκρη το ερώτημα αν το κράτος αντιπροσωπεύει συγκεκριμένα

συμφέροντα και ποια είναι αυτά, το κίνημα της αναπηρίας πρέπει να αποφασίσει πώς

θέλει να αναπτυχθεί η σχέση του με αυτό. Θα συμβιβαστεί με την ενσωμάτωσή του σε κρατικές δραστηριότητες με την προοπτική αποσπασματικών κερδών στην κοινωνική πολιτική και τη νομοθεσία με το ρίσκο ότι η αντιπροσώπευση στους πολιτικούς θεσμούς θα αγνοηθεί ή θα χειραγωγηθεί; Ή θα παραμείνει ξέχωρα από το κράτος και θα επικεντρωθεί σε δράσεις που διεγείρουν συνειδήσεις και οδηγούν σε μακροπρόθεσμες αλλαγές στην πολιτική και την πρακτική για τη χειραφέτηση των αναπήρων αναλαμβάνοντας το ρίσκο να περιθωριοποιηθεί ή να απομονωθεί;

Το παραπάνω ερώτημα δεν το εκφράζουμε εμείς, οι ακτιβιστές με αναπηρία, αλλά ο

πρωτεργάτης της δημιουργίας των σπουδών περί αναπηρίας στην Αγγλία Michael Oliver στο διάσημο βιβλίο του ΑΝΑΠΗΡΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ που έχει κυκλοφορήσει εδώ και ένα τέταρτο του αιώνα (1990). Και επειδή, όπως φαίνεται, τα θεμελιώδη ερωτήματα του Oliver δεν έχουν ακόμα αξιολογηθεί επί της ουσίας τους από τους διεκδικούντες ρόλο εκπροσώπου των αναπήρων στην Χώρα μας…

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ!

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here