Δημήτρης Κωστόπουλος: «Δύσκολο μελόδραμα η ζωή»

 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ

Γεννήθηκε στο Περιστέρι όπου και εργάστηκε για χρόνια ως καθηγητής .Έκανε θετικές σπουδές , Φυσικομαθηματική Σχολή στην Αθήνα , μεταπτυχιακό στην Ωκεανογραφία και διδακτορικό στη Χωροταξία (Ε.Μ.Π). Συνεργάστηκε με εφημερίδες (Πρώτη , Καθημερινή , Ελευθεροτυπία) και περιοδικά (Νέα Οικολογία, Ιστορικά Θέματα). Γράφει για το περιοδικό Book’s Journal. Βιβλία του είναι η ποιητική συλλογή «Τα Δίπροκα» εκδ Δίπτυχο 1991 και τα δοκίμια «Βαλκάνια: Η Οικογεωγραφία της Οργής» εκδ Στοχαστής 1993, «Ο Νταβέλης στο Σικάγο: Το γουέστερν ης ανάπτυξης» εκδ Ευώνυμος 2007. Μόλις κυκλοφόρησε η συλλογή διηγημάτων του «Ο Φονέας και ο φονιάς» από τις εκδόσεις Κέδρος.

Μιλάμε με τον Δημήτρη Κωστόπουλο για το νέο του βιβλίο.

  • Ποιος είναι ο Φονέας και ποιος ο φονιάς;

Ο Φονέας είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα ο Φωστήρας του Ταύρου , ο οποίος την δεκαετία του 60 επειδή κέρδισε όλες τις μεγάλες ομάδες ονομάστηκε «Φονέας των Γιγάντων» , ενώ ο φονιάς  είναι ένας οπαδός του που γυρνώντας σπίτι του ξαφνικά την ημέρα που ο Φωστήρας κέρδισε τον Ολυμπιακό, σκότωσε την γυναίκα του και τον εραστή της. Είναι το πρώτο διήγημα που έδωσε τον τίτλο και στο βιβλίο.

  • Δέκα ποδοσφαιρικές ιστορίες για το μελόδραμα της ζωής συμπληρώνεις στον τίτλο του βιβλίου.

Ναι γιατί θεωρώ πιο δόκιμο τον όρο ιστορίες, ουσιαστικά πρόκειται για μεγάλες αφηγήσεις σε μικρή φόρμα . Όσο για το μελόδραμα νομίζω ότι περιγράφει την πραγματική ζωή. Αλλά να μην ξεχνάμε και ότι το μελόδραμα είναι το πιο δύσκολο κινηματογραφικό είδος. Βαδίζεις συνέχεια πάνω σε ένα τεντωμένο σχοινί.

  • Ποιος είναι ο συνδετικός ιστός των διηγημάτων σου;

Όλα εξελίσσονται με αφορμή ένα ποδοσφαιρικό γεγονός, γύρω από το οποίο ξεδιπλώνονται οι ζωές των ηρώων, (έρωτες πάθη, δράματα) αλλά και η ιστορία της χώρας από την Μικρασιατική Καταστροφή μέχρι σήμερα. Γιατί στην ιστορία  των ελληνικών ποδοσφαιρικών ομάδων  είναι αποτυπωμένη και η ιστορική εξέλιξη του ελλαδικού χώρου και τα γεγονότα που τον δημιούργησαν.

  • Είναι ένα βιβλίο που απευθύνεται σε ποδοσφαιρόφιλους;

Όχι βέβαια, αν και είναι μια πρόκληση και για τους ανθρώπους του ποδοσφαίρου. Ο κόσμος  τους , δηλαδή το ποδόσφαιρο μπορεί να συνυπάρξει με τον κόσμο της λογοτεχνίας. Μάλιστα ίσως να φορά και το γυναικείο κοινό- αυτό είναι και ένα στοίχημα- καθώς ο έρωτας και τα πάθη του είναι διάχυτα σε σχεδόν όλα τα διηγήματα και σε μερικά τα κεντρικά πρόσωπα είναι γυναίκες. Όπως επεσήμανε και ο Μιχάλης Μοδινός στο «Βιβλιοδρόμιο» της εφημερίδας «Τα Νέα» (10-1-2016) παρουσιάζοντας το βιβλίο: «Αναμφίβολα έχουμε εδώ ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα της αναγέννησης του ελληνικού διηγήματος που μπορεί να διαβαστεί άνετα ακόμα και από όσους είναι αδιάφοροι για το ποδόσφαιρο ή ακόμα και από εκείνους που το έχουν μισήσει.»

  • Νομίζω ότι σε κάποια διηγήματα ταξιδεύεις εκτός Ελλάδος;

Αλήθεια είναι. «Η Πόλη με τους 96 τερματοφύλακες» είναι το Λίβερπουλ. Όταν στην δεκαετία του 70 ο Οργανισμός Λιμένος  κατέρρευσε και μαζί του όλη η οικονομική ζωή της πόλης , τότε όπως γράφω «την χαμένη περηφάνια της πόλης υπερασπίστηκαν τέσσερεις νεαροί με μακριά μαλλιά , οι Beatles που ξεκίνησαν από ένα μικρό βρώμικο στενό κοντά στο λιμάνι , από ένα υπόγειο της οδού Μάθιους και μια ποδοσφαιρική ομάδα , η Λίβερπουλ που έγινε πρωταθλήτρια Ευρώπης.»

Επίσης το διήγημα «Όταν η μπάλα δεν είναι στρογγυλή» μας μεταφέρει από την Ελλάδα του μεσοπολέμου στη Νότια Αφρική και στο Γιοχάνεσμπουργκ. Είναι η ιστορία ενός μετανάστη του Κρις Ανάστος και πως ένα άλλο είδος ποδοσφαίρου το ράγκμπυ, έγινε το μέσο συμφιλίωσης των μαύρων και των λευκών από τον Μαντέλα.

  • Ποια μπορεί να είναι η σχέση του ποδοσφαίρου με τη λογοτεχνία;

Όπως έχει επισημάνει ο Δημοσθένης Κούρτοβικ η σχέση του ποδοσφαίρου με το μυθιστόρημα  είναι στενή, γιατί και στα δυο κυριαρχεί η μάχη ανάμεσα στην τύχη και τη νομοτέλεια. Έχει δίκιο ο Καμύ: «η μπάλα δεν πάει ποτέ εκεί που περιμένεις» Μ ε την σειρά μου θα επισημάνω ότι η αστική ανασυγκρότηση του χώρου σε όλη την Ελλάδα έγινε με βασικά σημεία αναφοράς μια εκκλησία και κάποιο γήπεδο. Αυτό η λογοτεχνία όφειλε να το αποτυπώσει.

Με το βιβλίο σου το ποδόσφαιρο αλλά και με τα διηγήματα «Βιομηχανίες Σεντονιών» και «Το Πέναλτι» που αναφέρονται στο Περιστέρι ο τόπος που γεννήθηκες , εισβάλλουν με τρόπο εμφατικό στην ελληνική λογοτεχνία;

Έχουν προηγηθεί για το ποδόσφαιρο ο Μένης Κουμανταρέας με το ‘Η φανέλα με το νούμερο εννιά», ο Δημήτρης Μίγγας με το «Στα ψέματα παίζαμε» αλλά και ο Βιντιάδης  με το «Δεξί πόδι του θεού». Τώρα όσον αφορά  το Περιστέρι έχει προηγηθεί ο Βαγγέλης Ραπτόπουλος  με τα «Τζιτζίκια», ενώ υπάρχουν αναφορές  και από τους Θεοτοκά και Κουμανταρέα σε ένα διήγημα του. Πρόσθεσε αν θέλεις και εμένα.

  • Το ποδόσφαιρο είναι ο μόνος πόλεμος χωρίς νεκρούς , όπως αναφέρεις κάπου;

Ο Κωστής Παπαγιώργης το είχε γράψει αλλά δεν είναι πάντα έτσι. Δυο από τις ιστορίες μου , «Το ένα γελαστό απόγευμα» και «Η πόλη με τους 96 τερματοφύλακες» είναι η λογοτεχνική εκδοχή  δυο μεγάλων τραγωδιών στο Καραϊσκάκης και στο Λίβερπουλ. Βλέπεις είναι πολύ δύσκολο μελόδραμα η ζωή.

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here