Γεωργία Λαλέ: «Έκλαψα για τον Aylan και ανέλαβα δράση»

 

Συνέντευξη στον ΓΙΩΡΓΟ ΚΙΟΥΣΗ

 

Όταν στο Αιγαίο χιλιάδες πρόσφυγες θαλασσοδέρνονται  με όνειρο να περάσουν  στα ελληνικά νησιά προς αναζήτηση ασφάλειας και μιας καλύτερης ζωής για αυτούς και τις οικογένειές τους, μια Ελληνίδα καλλιτέχνης στην Νέα Υόρκη προσπαθεί να στρέψει όσα περισσότερα βλέμματα μπορεί στο προσφυγικό δράμα που λαμβάνει χώρα στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού -αλλά αφορά κάθε πολίτη αυτού του κόσμου.  Η εικοσιεξάχρονη Γεωργία Λαλέ,  απόφοιτος της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών, πριν από ένα χρόνο έλαβε υποτροφία από το Ίδρυμα Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή ώστε να πραγματοποιήσει το μεταπτυχιακό της πάνω στις εικαστικές τέχνες στη σχολή School of Visual Arts στην Νέα Υόρκη, και έκτοτε ζει και εργάζεται εκεί.

Παρακολουθώντας την εξέλιξη της προσφυγικής κρίσης στην Ελλάδα από μακριά, ένιωσε την ανάγκη να κάνει κάτι ώστε να αφυπνίσει και να ευαισθητοποιήσει τον κόσμο της Αμερικής με όπλο την Τέχνη. Το website της Γεωργίας είναι http://lalegeorgia.net/

 -Από πότε ζείτε στη Νέα Υόρκη;

 Έφτασα στην Νέα Υόρκη ένα ηλιόλουστο απόγευμα του Αυγούστου του 2014.

-Μεταπτυχιακή φοιτήτρια;

Αποφοίτησα την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας το 2013, με ειδικότητα στην γλυπτική. Μετά την αποφοίτησή, μου δημιουργήθηκε η επιθυμία να πραγματοποιήσω ένα μεταπτυχιακό πάνω στην εικαστικές τέχνες, με σκοπό να διευρύνω τις γνώσεις μου, να αντιμετωπίσω νέες προκλήσεις και να εξελίξω την τέχνη μου. Έγινα δεκτή από το Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα των Εικαστικών Τεχνών του School of Visual Arts που έχει την βάση του στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης. Το Μεταπτυχιακό ήταν πρόκληση για μένα. Καθώς είμαι δυσλεκτική αντιμετώπισα πολλά προβλήματα με την γλώσσα, όταν πρωτοήρθα. Πολλές φορές απελπίστηκα επειδή δεν καταλάβαινα τι λέγαν οι καθηγητές μου και δεν δυσκολευόμουν να ακολουθήσω την ροή των μαθημάτων. Όμως μετά από πολύ μελέτη και με σύμμαχο το ισχυρό μου θέλω κατάφερα να προσπεράσω αυτές τις πρώτες δυσκολίες.

-Με υποτροφία; 

Τα δίδακτρα στις Αμερικάνικες σχολές είναι υψηλά, και η οικογένεια μου δεν θα μπορούσε να καλύψει όλα τα έξοδα. Αυτό όμως δεν με εμπόδισε από το να πραγματοποιήσω το όνειρο μου. Έτσι με βάση την δουλειά μου και την ακαδημαϊκή μου πορεία στην Καλών Τεχνών, έλαβα την υποτροφία γλυπτικής από το Ίδρυμα Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή. Στην συνέχεια και με βάση την επίδοσή μου στο Μεταπτυχιακό πρόγραμμα των Εικαστικών του School of Visual Arts, έλαβα υποτροφία από την σχολή μου και από το Ίδρυμα Γεροντέλη που έχει την βάση του στην Βοστόνη.

-Τι είναι η καμπάνια #OrangeVest;

Το #OrangeVest είναι μία περφόρμανς, μία εικαστική δράση που λαμβάνει χώρα στους δημόσιους χώρους της Νέας Υόρκης. Ο σκοπός αυτού του εικαστικού έργου είναι η ενημέρωση και η ευαισθητοποίηση της παγκόσμιας κοινής γνώμης απέναντι στην προσφυγική κρίση στην Ελλάδα και την Ευρώπη.

 -Έχετε συνοδοιπόρους στην προσπάθεια;

Στην #OrangeVest δράση συμμετέχουν κάτοικοι και καλλιτέχνες της πόλης οι όποιοι κατάγονται από διαφορετικές χώρες, όπως την Κίνα, την Βραζιλία, την Αργεντινή, την Ταϊλάνδη, το Ισραήλ, την Κορέα καθώς και Αμερικάνοι. Η ομάδα μου και εγώ, φορώντας μαύρα ρούχα (στην μνήμη των ανθρώπων που χάνουν καθημερινά την ζωή τους στο Αιγαίο) και πορτοκαλί σωσίβια, διασχίζουμε την πόλη, υπενθυμίζοντας τι συμβαίνει στην άλλη άκρη του Ωκεανού. Η διεθνής συμμετοχικότητα της #OrangeVest περφόρμανς έχει ως σκοπό να περάσει την ιδέα ότι η προσφυγική κρίση στην Ελλάδα και στην Ευρώπη είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο και ως τέτοιο πρέπει να αντιμετώπιστει με την σωστή συνεργασία όλης της διεθνής κοινότητας.

-Πως τη βλέπουν οι κάτοικοι της πόλης;

Όσο η δράση εξελίσσεται και γίνεται γνωστή μέσα στην πόλη, οι πολίτες φαίνονται να είναι πιο ενημερωμένοι σε σχέση με το αντικείμενο της δράσης μας. Δεν είναι λίγοι αυτοί που στέκονται και μας κοιτάνε, ενδιαφέρονται να μάθουν περισσότερες λεπτομέρειες και μια παίρνουν φωτογραφίες. Εν τω μεταξύ έχουν ήδη εμφανιστεί διάφορες ομάδες ανά τον κόσμο που επηρεάζονται από την #OrangeVest περφόρμανς και την αναπαράγουν με σκοπό την ευαισθητοποίηση του κόσμου απέναντι στο προσφυγικό. Τρανό παράδειγμα, η ομάδα δημοσιογράφων που εμφανίστηκαν στην απονομή των Χρυσών Σφαιρών φορώντας πορτοκαλί σωσίβια και καλώντας τον κόσμο να ακολουθήσει την #OrangeVest δράση μέσω των Διαδικτυακών Μέσων Δικτύωσης (Social Media).

 -Τι σας ευαισθητοποίησε τόσο πολύ;

Ήρθα πρώτη φορά σε επαφή με την σκληρή πραγματικότητα που διαδραματίζεται στα νησιά μας μέσω της Αμερικάνικης τηλεόρασης. Με σοκάραν τα τρομαγμένα βλέμματα των προσφύγων όταν βγαίναν στις παραλίες μας και την αυτοθυσία των κατοίκων των νησιών, να τους βοηθήσουν και να τους σώσουν από τον πνιγμό. Μετά είδα στο ίντερνετ την φωτογραφία του Aylan, του μικρού Κούρδου, ο σωρός του οποίου κείτονταν σε παραλία της Τουρκίας. Έκλαψα πολύ για αυτό το παιδί, αλλά μετά συνειδητοποίησα ότι τα δάκρυα δεν βοηθούν κανέναν, ότι πρέπει να λάβω δράση και να προσφέρω μέσω της τέχνης μου.

-Εξίσου μοναχική και στη Νέα Υόρκη η ζωή του καλλιτέχνη; 

Η πιο μεγάλη δυσκολία στην ζωή του καλλιτέχνη,  δεν είναι ούτε η μοναξιά, ούτε οι συνήθως λιγοστοί πόροι με τους οποίους καλούμαστε να ζήσουμε και να δημιουργήσουμε. Η μεγαλύτερη δυσκολία είναι ότι κάθε μέρα πρέπει να ερχόμαστε αντιμέτωποι με τον εαυτό μας. Να προσπαθούμε να μάθουμε από αυτόν και να τον ξεπερνάμε κάθε μέρα. Να παίρνουμε ρίσκα. Η σιγουριά και η ασφάλεια είναι οι εχθροί κάθε δημιουργού.

-Θα επιστρέψετε στην Ελλάδα; 

Σκοπεύω να επισκεφτώ την Ελλάδα μόλις μου το επιτρέψουν οι επαγγελματικές και ακαδημαϊκές μου υποχρεώσεις. Θα επιθυμούσα να επιστρέψω με αφορμή την παρουσίαση του έργου μου σε συνεργασία με κάποιον καλλιτεχνικό φορέα. Ο στόχος μου είναι η δουλεία μου να λειτουργήσει ως γέφυρα μεταξύ της Ελλάδας και της διεθνής καλλιτεχνικής σκηνής.

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here