Γεράσιμος Ρηγάτος: «…Η Ζωή, μέγα καλό και πρώτο»

 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ

«Είχα πρόσφατα την ευκαιρία στα πλαίσια ενός ιατρικού συνεδρίου να παρακολουθήσω το ντοκιμαντέρ «Ολυμπία» του Σταύρου Ψυλλάκη. Δεν αναφέρεται στην ιστορική περιοχή, αλλά σε φυσικό πρόσωπο, σε μια νέα γυναίκα. Η Ολυμπία, 33 ετών, νιόπαντρη και τριών μηνών έγκυος, διαγνώστηκε να πάσχει από επιθετικό τύπο καρκίνου του πνεύμονα. Η πρώτη επιβεβλημένη σκέψη, της διακοπής της εγκυμοσύνης, δεν ήταν δυνατό να εφαρμοσθεί καθώς η άρρωστη δεν μπορούσε ούτε καν να ξαπλώσει. Έτσι το ιατρικό συμβούλιο αποφάσισε να αρχίσει η αναγκαία χημειοθεραπεία και η τύχη του εμβρύου να αποφασισθεί σε μεταγενέστερο χρόνο. Η Ολυμπία ανταποκρίθηκε στη φαρμακευτική αγωγή και μετά δύο ή τρεις μήνες η κατάστασή της βελτιώθηκε. Έτσι μπόρεσε να πραγματοποιηθεί καισαρική και να υποστηριχθεί το βρέφος στη θερμοκοιτίδα. Και, πράγμα απίθανο στα παγκόσμια χρονικά, να επιβιώσει υγιές: Η πέμπτη περίπτωση παγκοσμίως, όπως μας εξηγεί ο θεράπων ιατρός της». Μιλάμε με τον Γεράσιμο Α. Ρηγάτο, Αμ. Επικ. Καθηγητή Ογκολογίας – Συγγραφέα

  -Το ντοκιμαντέρ;

Ο σκηνοθέτης παρακολουθεί την Ολυμπία στο σπίτι, στη θεραπευτική μονάδα και στις μετακινήσεις της από το ένα σημείο στο άλλο. Κι όχι μόνο την Ολυμπία, αλλά και το βρέφος καθώς και την οικογένειά της. Γιατί η Ολυμπία διαθέτει μεγάλη οικογένεια: σύζυγο, γονείς, αδέλφια, ανίψια και φίλους. Διαθέτει δηλαδή αυτό που στην ιατρική κοινωνιολογία αποκαλούν «υποστηρικτικά συστήματα». Μια τεράστια αγκαλιά που τη στηρίζει όταν κλονίζεται, την ψυχαγωγεί  όταν καταθλίβεται, τη φροντίζει στις επιπτώσεις της θεραπείας της, ανατρέφει το παιδί της. Αυτή η τεράστια αγκαλιά, η οικογένεια, είναι ακόμα παρούσα στη χώρα μας στην αρρώστια και στην ανάγκη των μελών της. Πολύ περισσότερο από ότι σε άλλες χώρες, για πολύ περισσότερα από όσα προχείρως θα μπορούσε κάποιος να αναφέρει. Η οικογένεια της Ολυμπίας είναι μια συνηθισμένη οικογένεια απλών ανθρώπων, με καθημερινά επαγγέλματα, με πεζές έως απλοϊκές κάποτε αντιλήψεις που όμως «τα δίνει όλα». Για τις φυσικές ανάγκες ως τις μεταφυσικές ανησυχίες.   Πρόκειται για μια σπαρακτική ιστορία – έβλεπα πολλούς που δάκρυζαν κατά την προβολή και βεβαίως όχι από «μελό» διάθεση. Όμως εγώ θα ήθελα να δω την «Ολυμπία» από μια διαφορετική οπτική γωνία. Όχι από την πλευρά της αναπόδραστης τελικής έκβασης. Αλλά, παρά το αναμφισβήτητο αυτό γεγονός, από την πλευρά της νίκης της ζωής.

-Η ζωή, που είναι κατά τον Σολωμό «μέγα καλό και πρώτο».

Έχουμε λοιπόν εδώ, πρώτα τη νέα ζωή του βρέφους. Αλλά έχουμε και την αξιολόγηση τής ζωής που στερεύει, από την ίδια την άρρωστη γυναίκα. Έβλεπα την Ολυμπία στο σπίτι μετά τη θεραπεία της: με το πρόσωπο στρογγυλεμένο από την κορτιζόνη, με το κεφάλι χωρίς μαλλιά, με σημάδι από φλεβοκαθετήρα στη σφαγίτιδα, με εκχυμώσεις στα χέρια της, να δηλώνει με δυσπνοϊκή φωνή «Η ζωή είναι ωραία». Έβλεπα την προσπάθειά της να αποφύγει τον εμετό για να ζητήσει από τη μητέρα της να της δώσει στην αγκαλιά το μωρό. Έχω δει θαυμαστά επιτεύγματα ανθρώπων που αποτελούν ύμνους στη ζωή. Αθλητικές επιδόσεις, αναρριχήσεις σε βουνά, κατάκτηση περιοχών υπό ακραίες συνθήκες, θαύματα επιβίωσης. Νομίζω πως αυτή η συχνά επαναλαμβανόμενη από την Ολυμπία φράση της για την ωραιότητα της ζωής, για τη διεκδίκηση λίγου ακόμα χρόνου με τους δικούς της, για μια ακόμα αγκαλιά του παιδιού της αποτελεί έναν, ακόμα πιο ισχυρό, ύμνο προς τη ζωή.

Ωραία η Ζωή…

Θυμήθηκα αυτά που έγραφε στη «Σπιναλόγκα» του ο Θέμος Κορνάρος που τον είχα διαβάσει στα φοιτητικά μου χρόνια. Ήταν τα λόγια ενός από τους καταδικασμένους λεπρούς στην αποικία της Σπιναλόγκας: «Ωραία είναι [  ] η Ζωή παντού! Φτάνει τα μάτια σου ν’ ανοιγοκλείνουνε και να βλέπουνε λιγάκι, φτάνει τα’ αφτιά σου να αφήνουνε να περνά μια υποψία θόρυβος και η μύτη σου να ξαφνιάζεται ακόμα και από τη βρόμα [  ]. Αμ’ το να θυμάσαι και να σκέβεσαι; Τι είν’ όλα αυτά; Βλέπεις ομορφιές; Βλέπεις Ζωή; …».

-Τι μας άφησε η Ζωή;

Η Ολυμπία πέθανε πέντε ημέρες μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων, μάς πληροφορεί ο σκηνοθέτης. Όμως «δεν άνθισε ματαίως» που λέει και ο ποιητής. Μας άφησε το παιδί της, μας άφησε τα λόγια της. Μας άφησε το παράδειγμά της για την αγάπη στη Ζωή!

Print Friendly, PDF & Email

1 ΣΧΟΛΙΟ

  1. Είχα την τύχη να παρευρίσκομαι σ’ αυτό το ιατρικό συνέδριο στο πλαίσιο του οποίου παρακολούθησα το ντοκιμαντέρ «Ολυμπία».
    Μόλις πριν είχα παρακολουθήσει ένα σεμινάριο με θέμα τη «Διαχείριση της αλλαγής», κάτι που έχει εφαρμογή σε όλες της πτυχές της ζωής, προσωπική, επαγγελματική, κοινωνική, κλπ. Με λίγα λόγια, διδάσκει ότι τα γεγονότα δεν μπορείς να τα αλλάξεις, αλλά μπορείς να αλλάξεις τη δίκη σου στάση και θεώρηση έναντι αυτών, ώστε να αισθάνεσαι καλύτερα, να βελτιώνεσαι και να κερδίζεις τελικά τα αγαθά που επιφέρει στον εαυτό σου και στο περιβάλλον σου η αλλαγή αυτή.
    Όταν παρακολουθούσα την Ολυμπία να μιλά, δεν υπήρχε καλύτερο ζωνανό παράδειγμα της διαχείρισης της αλλαγής. Παρακολουθούσα το ντοκιμαντέρ κι αντλούσα δύναμη από την Ολυμπία κι από το περιβάλλον της. Με δίδαξε έμπρακτα για την αξία και το πραγματικό νόημα της ζωής. Έφυγα αισιόδοξη από την αίθουσα: Η ΖΩΗ ΕΙΧΕ ΝΙΚΗΣΕΙ και η ΟΛΥΜΠΙΑ ΕΙΧΕ ΚΕΡΔΙΣΕΙ ΤΗ ΖΩΗ!!!
    Θέλω να ευχαριστήσω την Ολυμπία, την οικογένειά της, τον θεράποντα ιατρό της, τον σκηνοθέτη με το συνεργείο του, όπως και τους ιατρούς διοργανωτές του ιατρικού συνεδρίου. Όλοι μαζί συνέβαλλαν στο να γνωστοποιηθεί αυτή η ιστορία και να διδάξει όποιον αντέχει να ξεπεράσει το «τέλος», να δει το νόημα και τη δύναμη της ζωής.
    Μη φοβηθείτε να δείτε το ντοκιμαντέρ αυτό αν ποτέ σας δοθεί η ευκαιρία σκεπτόμενοι ότι θα μελαγχολήσετε. Δείτε πέρα από αυτό… Κρατήστε τα θετικά…
    Η ζωή είναι πεπερασμένη, δηλαδή έχει όρια: έχει αρχή και τέλος. Η αρχή έρχεται μάλλον με τη γέννηση ή τη σύλληψη της ζωής, το τέλος όμως είναι άγνωστο…. Ας κάνουμε το καλύτερο για την επίγεια ζωή μας!!!
    Εγώ θα προτρέψω την οικογένεια και τους φίλους μου να δουν την ταινία αν ποτέ προβληθεί δημόσια. Τους έχω ήδη μιλήσει γι αυτήν.
    Α.Μπ.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here