Γαλλία-Μ. Βρετανία: Ανοδος του κεντροδεξιού ευρωσκεπτικισμού

Του ΣΤΕΡΓΙΟΥ ΚΟΤΣΙΡΑ

Η αποτίμηση των πρόσφατων γαλλικών περιφερειακών εκλογών, και οι σφυγμομετρήσεις για τις επικείμενες βρετανικές βουλευτικές εκλογές, αποδυναμώνουν τα ακροδεξιά σκιάχτρα της ΕΕ, δίνοντας ωστόσο πάσα στα κόμματα της κεντροδεξιάς, ως προς την υιοθεσία της ευρωσκεπτικιστικής ατζέντας.

Γαλλία και Ηνωμένο Βασίλειο. Δύο χώρες που τις χωρίζει το θαλάσσιο στενό της Μάγχης. Δύο χώρες που υπήρξαν κραταιές αυτοκρατορίες, μέχρι και τις αρχές του περασμένου αιώνα. Δύο χώρες που παραδοσιακά βρίσκονταν αντιμέτωπες στα πεδία των μαχών, μέχρι και τους δύο παγκόσμιους πολέμους, όπου συμμάχησαν απέναντι στον κοινό εχθρό, δηλαδή την Γερμανία. Δύο χώρες τόσο διαφορετικές, αλλά και τόσο όμοιες.

Μιλάμε για δύο από τα ισχυρότερα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, χωρίς ωστόσο να έχουν παίξει τον ίδιο ρόλο σε ό,τι αφορά το όραμα της ενωμένης Ευρώπης. Από τη μία μεριά, η Γαλλία πρωτοστάτησε στην συγκρότηση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα, την δεκαετία του ’50, ενώ η Βρετανία, αν και εν τέλει εντάχθηκε στην ΕΟΚ το 1973, ποτέ δεν συμμερίστηκε επί της ουσίας την κοινή ευρωπαϊκή προοπτική.

Με την συνθήκη του Μάαστριχτ το 1992, η οικονομική κοινότητα μετατράπηκε πλέον σε μία πολιτική ένωση, όπου τέθηκαν και οι βάσεις για μία κοινή ευρωπαϊκή πολιτική, αλλά και για ένα ενιαίο νόμισμα.

Τη στιγμή που η Γαλλία θα γινόταν μία από τις πρώτες χώρες που θα υιοθετούσαν το ευρώ ως εθνικό της νόμισμα, το Ηνωμένο Βασίλειο δεν είχε ποτέ καμία διάθεση να αποχωριστεί την στερλίνα.

Αυτή είναι και μια ειδοποιός διαφορά μεταξύ των δύο χωρών, σε ό,τι έχει να κάνει με την στάση τους απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Βέβαια, παρ’ όλο που η Βρετανία έχει διατυπώσει κατά καιρούς, επικριτικές απόψεις πάνω στο κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα, ούτε η ίδια θα ήθελε την διάλυση της Ευρωζώνης, διότι μια τέτοια εξέλιξη θα είχε σφοδρότατες επιπτώσεις και στο εσωτερικό της.

Ο ευρωσκεπτικισμός στο προσκήνιο

Μία ομοιότητα των δύο χωρών ανέκυψε στις ευρωεκλογές του 2014, και η οποία «ταρακούνησε» τους συσχετισμούς του Ευρωκοινοβουλίου. Η ομοιότητα αυτή έγκειται στην ανάδειξη δύο ακραιφνώς συντηρητικών δυνάμεων όσον αφορά την πλειοψηφική εκπροσώπηση των δύο αυτών λαών στην Ευρώπη. Μάλιστα, δεν μιλάμε απλώς για δύο υπέρ του δέοντος συντηρητικές δυνάμεις, αλλά για δύο κόμματα με ξεκάθαρες ευρωσκεπτικιστικές θέσεις.

lepenm

Και στην περίπτωση του Εθνικού Μετώπου της Μαρίν Λεπέν, αλλά και στην περίπτωση του UKIP του Νάιτζελ Φάρατζ, γίνεται λόγος για ενίσχυση των κρατών-εθνών, η οποία θα προκύψει μόνο από την απεμπλοκή των δύο συγκεκριμένων χωρών από την ΕΕ.

Η επικράτηση των δύο αυτών κομμάτων στις περσινές ευρωεκλογές, δεν ήχησε απλά ως «καμπανάκι», σε ό,τι αφορά την συνοχή της ενωμένης Ευρώπης, αλλά έθεσε και μια νέα ατζέντα στο εσωτερικό των δύο χωρών.

Στην Γαλλία, ο Νικολά Σαρκοζί επανήλθε στην ηγεσία της κεντροδεξιάς παράταξης, προσδοκώντας και την επάνοδό του στον προεδρικό θώκο, στις επερχόμενες προεδρικές εκλογές του 2017.

Ο Νικολά Σαρκοζί, αφουγκραζόμενος το κλίμα της εποχής, έχει υιοθετήσει βασικούς πυλώνες της ακροδεξιάς ρητορικής, έχοντας κάνει λόγο μάλιστα για μείωση των αρμοδιοτήτων της ΕΕ στο 50% κι εκχώρηση τους προς τα κράτη-μέλη. Επιπλέον, ο τέως πρόεδρος της Γαλλίας, έχει εκφράσει συντηρητικότατες αντιλήψεις και σε θέματα που άπτονται σε ζητήματα κοινωνικής πολιτικής και ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Πιο συγκεκριμένα, έχει μιλήσει για κατάργηση του νόμου που επιτρέπει τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών, ενώ επίσης έχει σχολιάσει ότι «η Γαλλία δεν θα πρέπει να εντάξει, αλλά να αφομοιώσει τους μετανάστες», σχόλιο που η εφημερίδα Le Monde καυτηρίασε ως ρωγμή στην δημοκρατική μεταναστευτική πολιτική, η οποία μάλιστα παραπέμπει στην αποικιοκρατική αντίληψη της Γαλλίας.

Στο Ηνωμένο Βασίλειο, ο πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον θέλοντας να περιορίσει τις διαρροές ψηφοφόρων προς το UKIP, προσπαθεί και αυτός με τη σειρά του, να υιοθετήσει μια πιο «αντιευρωπαϊκή» ατζέντα.

Σε περίπτωση που ο Βρετανός πρωθυπουργός επανεκλεγεί στις προσεχείς εκλογές του Μαΐου, έχει δεσμευτεί να διεξάγει δημοψήφισμα με θέμα την παραμονή ή όχι της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, και αναμένεται να πραγματοποιηθεί μέχρι το τέλος του 2017. Σε έναν «πυροσβεστικό ρόλο» ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ντόναλντ Τουσκ, διαβεβαιώνει την βρετανική ηγεσία, ως προς την αναζήτηση μιας κοινούς επωφελούς λύσης, που θα αναθεωρήσει τις σχέσεις Βρυξελλών και Λονδίνου.

Γαλλία: Οι περιφερειακές εκλογές διαμόρφωσαν νέους συσχετισμούς

Οι πρόσφατες περιφερειακές εκλογές στην Γαλλία, ανέδειξαν τον Νικολά Σαρκοζί, ως τον μεγάλο νικητή, τον Φρανσουά Ολάντ ως τον μεγάλο χαμένο, και ταυτόχρονα έβαλαν φρένο και στις όποιες βλέψεις της Μαρίν Λεπέν για την προεδρία.

Η ετυμηγορία του γαλλικού λαού στις περιφερειακές εκλογές, δείχνει και την τάση των ψηφοφόρων ενόψει των προεδρικών εκλογών του 2017. Παρ’ όλο που μέσα σε δύο χρόνια, οι συσχετισμοί που διαμορφώθηκαν, μπορεί να αποδειχθούν εύθραυστοι, αυτό που προκύπτει με τα σημερινά δεδομένα είναι ότι ο Νικολά Σαρκοζί είναι το φαβορί για να επανέλθει στην εξουσία. Η Μαρίν Λεπέν από την άλλη, φαίνεται να διατηρεί έναν πυρήνα ψηφοφόρων, (γύρω στο 20 plus τοις εκατό του εκλογικού σώματος), ο οποίος ενδεχομένως να την οδηγήσει στον β’ γύρο, όπου θα αναμετρηθεί σώμα με σώμα απέναντι στον Σαρκοζί, με φόντο το ύπατο αξίωμα της Γαλλικής Δημοκρατίας. Τέλος, η μόνη ελπίδα του Φρανσουά Ολάντ για διατηρηθεί ζωντανός σ’ αυτήν την κούρσα, θα ήταν ένας ευρύς συνασπισμός των δυνάμεων της κεντροαριστεράς, της αριστεράς και των πρασίνων.

Ηνωμένο Βασίλειο: Στα ύψη ο εκλογικός πυρετός

Στις 7 του Μάη (ημέρα Πέμπτη), ο βρετανικός λαός καλείται να αναδείξει τον επόμενο κάτοικο του αριθμού 10, στην οδό Ντάουνινγκ Στριτ.

Οι δημοσκοπήσεις μαρτυρούν ότι πρόκειται για μία αναμέτρηση για «γερά στομάχια», από τη στιγμή που οι Τόρις υπό τον Ντέιβιντ Κάμερον και οι Εργατικοί υπό τον Εντ Μίλιμπαντ, φαίνονται να έρχονται σχεδόν ισόπαλοι στην πρόθεση ψήφου. Το UKIP του Νάιτζελ Φάρατζ έρχεται τρίτο με ποσοστά περί του 10 με 12%.

nigel-farage

Όποιος κι αν είναι ο τελικός νικητής, η αυτοδυναμία θα προκύψει δύσκολα, επομένως ο Φάρατζ μπορεί να αναδειχθεί ως ο ρυθμιστής ενός κυβερνητικού σχήματος. Μάλιστα, ο ίδιος έχει δηλώσει ότι είναι διατεθειμένος να συνεργαστεί με τον Κάμερον, σε περίπτωση που επισπεύσει το δημοψήφισμα, και το διεξάγει εντός του 2015. Ωστόσο, το συγκεκριμένο σενάριο δεν φαίνεται ρεαλιστικό για την ώρα.

Σε ότι αφορά την τελική επικράτηση, οι Τόρις ευελπιστούν στην άντληση ψηφοφόρων από την δεξαμενή του UKIP, ενώ το Εργατικό Κόμμα έχει επιτύχει μία εντυπωσιακή εισροή ψηφοφόρων που προέρχονται από το κόμμα των Φιλελεύθερων Δημοκρατών του Νικ Κλεγκ, κόμμα το οποίο αποτέλεσε τον κυβερνητικό εταίρο του Ντέιβιντ Κάμερον. Ωστόσο, υπάρχει και μια νέα πολιτική δύναμη, η οποία είναι σε θέση να πλήξει τα ποσοστά των εργατικών. Το Εθνικό Κόμμα της Σκωτίας δείχνει να αυξάνει την επιρροή του, έπειτα και από το περσινό δημοψήφισμα που αφορούσε την απόσχιση της Σκωτίας από το Ηνωμένο Βασίλειο. Το Εθνικό Κόμμα της Σκωτίας τοποθετείται στην κεντροαριστερά, και ενδέχεται να στερήσει ψήφους, που σε διαφορετική περίπτωση θα πήγαιναν στο Εργατικό Κόμμα.

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here