Βαρβάρα Νταλιάνη: Τανιζάκι στο «Μ.Κακογιάννης»

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ

Την Δευτέρα 9 Μαΐου στις 9.00 μ.μ., θα είναι η πρεμιέρα της παράστασης Manji σε σκηνοθεσία Βαρβάρας Νταλιάνη. Σε συμπαραγωγή με το Θέατρο Μπιπ. Στο Ίδρυμα «ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗΣ» στο Blackbox, από τις 9 έως 31 Μαΐου, Δευτέρα και Τρίτη στις 9.00 μ.μ

Ποια είναι η θεατρική ομάδα;

Στο Manji συνεργάζεται μια μαγιά νέων καλλιτεχνών-πλην εξαίρετων επαγγελματιών- αλλά και ανθρώπων που μετράνε πάνω από 15ετία στο χώρο του θεάτρου, όπως ο Ανδρέας Φλουράκης, που επιμελείται της διασκευής, και η Μαρία Σαββίδου, που μοιράστηκε την πλούσια εμπειρία της στις μεθόδους του αφηγηματικού θεάτρου. Τους ευχαριστώ όλους και όλες. Εντούτοις, ιδιαίτερη μνεία θέλω να κάνω στους ηθοποιούς και στενότερους συνεργάτες μου σε αυτή τη δουλειά. Στην Αθηνά Αλεξοπούλου, τη Μαρία Θρασυβουλίδη, τον Κωστή Μακριδάκη και τον Πάνο Νάτση. Αυτό το κουαρτέτο επωμίστηκε το σημαντικότερο βάρος. Χωρίς τη συμβολή τους, η παράσταση θα ήταν ένα αδιανόητο σχέδιο.

Τι και που παρουσιάζεται το έργο;

Το έργο διαπραγματεύεται το θέμα της αμφιβολίας εκκινώντας από μία ερωτική γνωριμία δύο γυναικών. Το πραγματικό αντικείμενο του πόθου, όπως και η ταυτότητα των προσώπων «θολώνει», ενώ προχωρά η ιστορία. Το ενδιαφέρον προκύπτει ακριβώς από αυτό. Όσες περισσότερες πληροφορίες παίρνουμε για τα γεγονότα, τόσο πιο δύσκολο γίνεται να φτάσουμε στην αλήθεια και στην ενδεχόμενη κάθαρση. Η παράστασή μας φιλοξενείται στο Blackbox του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, για 8
παραστάσεις από τις 9 έως τις 31 Μαΐου.

Πώς επιλέξατε έργο του Junichiro Tanizaki;

Μόνο αυτός μπορούσε να γράψει αυτό που έγραψε με τον τρόπο που το έγραψε. Στο θέατρο μας αφορά κυρίως το «πώς» και ο Τανιζάκι είναι εξαίρετος ψυχογνώστης. Θαυμάζω την έλλειψη σεμνοτυφίας των έργων του και την αντιμετώπισή του πάνω στο θέμα της ερωτικής επιθυμίας. Το Manji μου φάνηκε ένα πρωτοποριακό έργο ακόμα και για την εποχή μας. Για τον Τανιζάκι ο -τόσο δεμένος με την ανθρώπινη ψυχή-πόθος είναι κάτι ιερό και ανόσιο ταυτόχρονα. Αυτή η οπτική ταιριάζει απόλυτα σε έναν θεατρικό κώδικα. Αν και το έργο μετράει ήδη 5-απ’ όσο γνωρίζω- κινηματογραφικές διασκευές, θεωρώ πως μέσω του θεάτρου μπορούν να εκφραστούν βαθύτερα θα θέματα που αντιμετωπίζει.
Γνωρίζω πως δεν έχουν γίνει ιδιαίτερες απόπειρες να ανέβουν έργα Ιαπώνων συγγραφέων στο ελληνικό θέατρο. Ίσως φταίει ο εξωτισμός που συνοδεύει όλη την Ανατολή στην κυρίαρχη δυτική αντίληψη. Εμένα δεν με συγκινεί ο εξωτισμός. Μου αρέσουν τα κοινά πράγματα που μας καθιστούν ανθρώπους. Η επέτειος συμπλήρωσης των 130 χρόνων από τη γέννησή του, μας έδωσε μια εξαίρετη αφορμή να παρουσιαστεί ο Τανιζάκι στο ελληνικό θεατρικό κοινό.

Ταξιδεύετε τον θεατή στα μονοπάτια της γυναικείας ψυχοσύνθεσης;

Ως γυναίκα δεν διαχωρίζω την γυναικεία ψυχοσύνθεση από την ανθρώπινη. Η κεντρική ηρωίδα και αφηγήτρια της ιστορίας, η Σόνοκο, είναι γυναίκα. Επομένως ναι, ακολουθούμε το δικό της πρίσμα. Δεν πιστεύω όμως πως υπάρχει κάτι πολύπλοκο ή ανεξήγητο στην γυναικεία ψυχοσύνθεση, όχι παραπάνω από την αντρική, όπως θέλει η κυρίαρχη αφήγηση. Οι γυναίκες είναι άνθρωποι με συγκεκριμένες οριοθετήσεις και εμπόδια στην κοινωνική τους ταυτότητα. Έχουμε μάθει τόσο πολύ να συμπάσχουμε με την «αντρική» ψυχοσύνθεση, που ένα έργο που αναφέρεται σε γυναίκα ηρωίδα, γίνεται ξαφνικά «γυναικεία υπόθεση». Δεν αντιμετώπισα έτσι το έργο. Ο γυναικείος λόγος είναι πανανθρώπινος, όπως και ο αντρικός. Βασικός άξονας της δουλειάς μου ήταν να αναδειχθεί αυτό, όχι να επαληθευτεί κάποια αφήγηση περί μεταφυσικά ξεχωριστής «γυναικείας ψυχοσύνθεσης». Με απασχόλησε, εντούτοις, η γυναικεία επιθυμία, που είναι ακόμα λιγότερο ορατή και περισσότερο κολάσιμη. Αυτός είναι ένας ακόμα λόγος που ασχολήθηκα με τον Τανιζάκι. Τοποθετεί στην ίδια κλίμακα τις επιθυμίες από όποιο υποκείμενο κι αν προέρχονται.

Τι ετοιμάζετε για το καλοκαίρι;

Τα σχέδιά μου για τη νέα σεζόν. Το αν και που θα ξανανέβει το «Manji», αλλά και η «Σπηλιά του Μινώταυρου», το θεατροεκπαιδευτικό δράμα που σκηνοθέτησα επίσης φέτος. Δεν θέλω να έχω μεγάλες προσδοκίες. Είναι μια δύσκολη περίοδος για τις τέχνες συνολικά. Στα δικά μου μάτια το θέατρο είναι κοινωνική υπηρεσία, όχι απλώς μία τέχνη. Θα ήθελα να ζω σε μια χώρα που θα έπαιρνε αυτή τη σκέψη στα σοβαρά. Όμως ως γνωστόν, όταν οι καλλιτέχνες κάνουν σχέδια ο «θεός» γελά.

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here