Αρης Ταστάνης: Σημείωμα τιμής σε έναν αληθώς ασυμβίβαστο λογοτέχνη και άνθρωπο

 

Του ΑΝΤΩΝΗ ΣΚΟΡΔΙΛΗ

 

*Το κείμενο που θα διαβάσετε λίγο παρακάτω είναι εξαιρετικά αφιερωμένο στον πολύ σπουδαίο λογοτέχνη Άρη Ταστάνη που έφυγε από τη ζωή σαν σήμερα  πριν τρία ακριβώς χρόνια. Είχε πρώτο-δημοσιευτεί στο www.egomiocy.blogspot.se τον Ιανουάριο του 2014 από το οποίο και το αναδημοσιεύουμε έχοντας βαθιά την πεποίθηση ότι οι άνθρωποι σαν τον Άρη ανήκουν στους μα την αλήθεια ελάχιστους που οφείλουν να παραμένουν στο διηνεκές ζωντανοί εντός μας. Γιατί; Για τους λόγους που ακολούθως θα διαβάσετε:

arisprokopis2

Ο Άρης Ταστάνης ανήκει στην κατηγορία εκείνη των ανθρώπων του πνεύματος που χαίρουν πολύ μικρότερης αναγνώρισης αυτής που δικαιούνται. Για δύο κυρίως λόγους: Πρώτον, διότι υπήρξε σε όλες τις εκφάνσεις της δημόσιας παρουσίας του ασυμβίβαστος. Δεύτερον, διότι ήταν άνθρωπος με βαριά (λεγόμενη) κινητική αναπηρία. Οι δύο λόγοι συνυπάρχουν και αλληλοτροφοδοτούνται υπό μια πολύ συγκεκριμένη έννοια. Ο Ταστάνης ήταν στην διάρκεια της ζωής του προικισμένος με την ιδιότητα του “ασυμβίβαστου” διότι ήταν άνθρωπος με βαριά κινητική αναπηρία. Η ελληνική κοινωνία ακόμα και στις πλέον προχωρημένες εκδοχές της αντιλαμβάνεται την αναπηρία και τα δικαιώματα των αναπήρων ως έναν διαρκή συμβιβασμό της κυρίαρχης (θεωρούμενης ως) κανονικότητας και της ανάγκης να “μπορούν να υπάρχουν” και οι (θεωρούμενοι ως) … αποκλίνοντες. “Ασυμβίβαστα ανάπηρος” λοιπόν και ο Ταστάνης κινήθηκε εκτός των συμβιβασμένων ορίων της κυρίαρχης νεοελληνικής λογικής. Εξ’ ου και η αναγνώρισή του ήταν οριοθετημένη. Μπόλικα μεγάλα λόγια και επιδοκιμασίες για τον ίδιον, αλλά προσεκτική αποσιώπηση της ουσίας του λογοτεχνικού έργου του.

Το “ασυμβίβαστο” του Άρη Ταστάνη είναι με όλη την σημασία του προσδιορισμού “ειδικό” – μοναδικό. Ο εξαιρετικός λογοτέχνης καθ’ όλη την διάρκεια του βίου του δεν συμβιβάζεται καν με την προσδοκία ή έστω με την προοπτική μιας απελευθερωμένης κοινωνίας, δεν αναζητά καν την ανακούφιση από το … όραμα ενός καλύτερου κόσμου. Περιγράφει επίμονα και αποκλειστικά την βάναυση πραγματικότητα των αποκλεισμών του υπάρχοντα κόσμου αρνούμενος ακόμα και να υποθέσει ότι δεν αποκλείεται κάποια στιγμή να αλλάξει. Αυτοπροσδιορίζεται με ιδιαίτερη πεποίθηση ως αριστερός, ορίζει δε την απαλλαγή του από οράματα και προσδοκίες ως αληθινή “εσωτερική συνταγή” για την αριστερή στάση και σκέψη. Οτιδήποτε προσβάλλει αυτήν την “εσωτερική συνταγή” εγκαλείται διαρκώς από τον Άρη Ταστάνη ως μη αριστερό. Δεν πρόκειται περί ανέξοδης – τεχνητής συνταγής κυνισμού στον δημόσιο λόγο του, αλλά περί της βιωμένης αλήθειας του. Καθολική αμφισβήτηση, αυτό είναι και σημαίνει για τον Ταστάνη “αριστερά”, αμφισβήτηση ακόμα και του είδους εκείνου της αμφισβήτησης που αναζητά νομιμοποίηση σε οράματα και προσδοκίες. Διότι παύει να είναι καθολική…

aristastfriendly2

Η καθολική αμφισβήτηση του σημαντικότατου νεοέλληνα λογοτέχνη Αρη Ταστάνη, αποτυπώνεται με τον πλέον συμπυκνωμένο τρόπο στο 13ο κατά σειρά βιβλίο του υπό τον τίτλο “Τα ταξίδια μου” (εκδόσεις ΚΨΜ). Το συνιστούμε επιτακτικά σε όλους όσους αντέχουν να δοκιμάζουν συνταγές εσωτερικής αλήθειας. Όσοι, μεταξύ αυτών, έχουν την δυνατότητα να συνεισφέρουν στην μετά θάνατον ανάδειξη του έργου του, οφείλουν να γνωρίζουν προκαταβολικά ότι ο Αρης Ταστάνης δεν θα ανεχόταν επ’ ουδενί περιττές τιμές όπως οι πλείστοι “ενταγμένοι στο νόμο της κυρίαρχης αντίληψης” διακεκριμένοι άνθρωποι με αναπηρία. Υπό αυτή την έννοια η  καταχρηστική παρουσίαση της συνθήκης της αναπηρίας αντί της a – priori προσήλωσης στο περιεχόμενο του έργου του για την περίπτωση του Άρη Ταστάνη θα συνιστούσε Ύβριν. Διότι όπως εισαγωγικά προδιαγράψαμε η σχέση του με την κοινωνική αλήθεια της αναπηρίας ήταν διαχρονικά ασυμβίβαστη.

ΥΓ: Όσοι ανταποκριθούν στην επιτακτική μας σύσταση και προμηθευτούν το τελευταίο βιβλίο του Άρη Ταστάνη (μπορούν και μέσω της ηλεκτρονικής σελίδας των εκδόσεων ΚΨΜ), προτείνεται όπως ρίξουν μια σοβαρή ματιά στο οπισθόφυλλο πριν ξεκινήσουν την επιμελή και συμβατική (ξεκινώντας από την πρώτη σελίδα) ανάγνωση. Μεταξύ άλλων θα διαβάσουν την ακόλουθη φράση από συνέντευξη του με μυϊκή δυστροφία λογοτέχνη στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία, 4 χρόνια πριν: “Ζω χωρίς αυταπάτες. Γνωρίζω καλά πως δεν θα έχω τις ίδιες ευκαιρίες και τα ίδια δικαιώματα, ούτε θα μπορώ να συνυπάρχω δημιουργικά σε μία κοινωνία, σε μία πολιτεία, που το διαφορετικό το φοβάται. Το αγνοεί”. Αν κατανοήσουν – αυτή και η πρόθεση του παρόντος κειμένου – ότι ο Ταστάνης “δεν το γράφει απλώς αλλά και το εννοεί” θα έχουν ήδη εννοήσει τι εννοεί ο λογοτέχνης στις 300 περίπου σελίδες του βιβλίου του. Έτσι και μόνο έτσι θα βιώσουν την απόλαυση της ανάγνωσής του, έτσι και μόνο έτσι θα αναγνώσουν την αλήθεια του. Αυτό το “έτσι και μόνο έτσι” δεν είναι τίποτε περισσότερο από την καθολική αμφισβήτηση του “αλλιώς” όπως την έχουν μέσα τους, αλλά και όπως για (και από) τον σπουδαίο αυτό Έλληνα λογοτέχνη μια ζωή ολόκληρη βιώθηκε ως κυρίαρχη συνταγή του αποκλεισμού. Με άλλα λόγια : Οι αποδεχόμενοι την “εσωτερική συνταγή” για την αριστερή στάση και σκέψη του Ταστάνη, έχουν ήδη ξεκινήσει την διαδρομή για την συνάντηση με την καθολική αμφισβήτηση. Την έχουν ξεκινήσει … εντός τους.

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here