Ανάμεσα στην ανάγκη της επιβίωσης και στο χρέος των ίσων ευκαιριών…

 

Tου ΑΝΩΝΗ ΣΚΟΡΔΙΛΗ

Απόδραση από τα αδιέξοδα του λεκανοπεδίου; Από τις οριακές δυσκολίες επιβίωσης και την έλλειψη έστω και της ελάχιστης προοπτικής; Επιστροφή στα “πάτρια”, στους τόπους καταγωγής, όπου οι συνθήκες ζωής είναι αν μη τι άλλο λιγότερο απάνθρωπες; Πράξη αυτογνωσίας, πόσο μάλλον όταν οι ρίζες είναι ακόμα ζωντανές, άρα και η νέα εκκίνηση δεν γίνεται από μηδενική βάση;

BASTA! Τίποτε δεν είναι τόσο απλό όσο η πρώτη ανάγνωση το θέλει, τίποτε δεν είναι αυτονόητο στην επί χρόνια υδροκέφαλη χώρα για μια οικογένεια που έχει στους κόλπους της παιδί – μαθήτρια (ή και μαθητή) με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες. Όχι μόνο δεν είναι αυτονόητο, αλλά ενίοτε το τίμημα της οικογενειακής επιβίωσης μπορεί να είναι και το ίδιο το μέλλον του παιδιού. Η στέρηση από το παιδί αυτό όλων όσων για όλα τα παιδιά λογίζονται ως αυτονόητα, όλων όσων εμπλουτίζουν με περιεχόμενο το λεγόμενο δικαίωμα των ίσων ευκαιριών.

Καλή ώρα όπως συμβαίνει με την περίπτωση μαθήτριας της Α! Γυμνασίου με ολική απώλεια όρασης (την αλιεύσαμε από ρεπορτάζ εφημερίδας της Μυτιλήνης), οι γονείς της οποίας πήραν την μεγάλη απόφαση με τι αρχές της τρέχουσας σχολικής χρονιάς να μετά-εγκαταστήσουν τη ζωή τους στο ακριτικό νησί. Η “μικρούλα” μέχρι πέρυσι φοιτούσε στο ειδικό δημοτικό σχολείο του ΚΕΑΤ Καλλιθέας, όπου όλα τα αυτονόητα για την σχολική της ζωή δεν ήταν ποτέ “υπό συζήτηση”. Ακολουθώντας υποχρεωτικά τις ειδικές οικογενειακές ανάγκες επιβίωσης, μυήθηκε με το πλέον σκληρό τρόπο στο μάθημα που “λέει” ότι στη χώρα των νεοελλήνων τα αυτονόητα δεν είναι παντού και πάντα αυτονόητα.

Με μισή κουβέντα, εκπαιδευτικός με γνώσεις του συστήματος γραφής Braille στο 3ο Γυμνάσιο Μυτιλήνης όπου η μαθήτρια γράφτηκε για να συνεχίσει την σχολική της πορεία ΔΕΝ υπήρχε, το οποίον πρακτικά σημαίνει ότι ήταν υποχρεωμένη απλώς να “παρίσταται στη τάξη” μη μπορώντας να παρακολουθήσει την πορεία εξέλιξής της. Επιστρατεύτηκε ο γνωστός “ηρωισμός των Ελλήνων” για να δώσει κάποιες λύσεις, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από διαμένοντα στη Μυτιλήνη μαθηματικό Ειδικής Αγωγής που προσέφερε από τον ήδη πολύ γεμάτο χρόνο του πέντε ώρες εβδομαδιαίως στη μαθήτρια για να καλύψει κάποια από τα κενά της. Κινητοποιήθηκαν, συνάμα, και οι εμπλεκόμενοι τοπικοί φορείς στον χώρο της εκπαίδευσης, δια της γνωστής μεθόδου – δεν υπάρχει, άλλωστε, καμιά άλλη – αποστολής σειράς επιστολών προς το αρμόδιο υπουργείο παιδείας για κάλυψη του κενού.

Όμως: Ανάθεμα την η μαθήτρια με ολική απώλεια όρασης ήταν μια ζωή πολύ καλή μαθήτρια, το οποίο σημαίνει ότι νιώθοντας ότι ο χρόνος που σε βάρος της χάνεται δεν επιστρέφει, ούτε κατά διάνοια δεν το ανέχεται. Κάτι ήταν οι πέντε ώρες προσφοράς από πλευράς του μαθηματικού, αλλά στα σίγουρα κάτι πολύ λίγο σε σχέση με τις μια ζωή υψηλές δυνατότητες και προσδοκίες της. Σε ότι δε αφορά τις επιστολές, εντός της ίσχυσε το “ζήσε Μάη μου”, ο δε Μάης με όρους εκπαίδευσης μεταφράζεται σε απώλεια μιας ολόκληρης σχολικής χρονιάς.

Συνεπώς; Συνεπώς – τι άλλο; – η μαθήτρια ζητάει επιτακτικά από την οικογένειά της να επιστρέψει στην Αθήνα ώστε να συνεχίζει τη σχολική ζωή της εκεί όπου υπάρχουν τα “αυτονόητα”, η δε οικογένεια που μετακινήθηκε στη Μυτιλήνη είναι υποχρεωμένη να αναμετρηθεί ανάμεσα στην ανάγκη της επιβίωσης και στο χρέος να μη στερήσει το παιδί της από τη δυνατότητα των ίσων ευκαιριών.

Ποια πλευρά θα κερδίσει σε αυτή την αναμέτρηση; Όσο και αν το αναλύουμε, δεν μπορούμε καμιά από τις δυο να προκρίνουμε. Ξέρουμε μόνο αυτήν που θα χάσει…

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here