Αμαλία Αρσένη: Το θέατρο πλάθει συνειδήσεις, συμπεριφορές και ανθρώπους

Συνέντευξη: ΜΑΡΙΑ ΛΥΜΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Φωτο:ΕΦΗ ΓΟΥΣΗ

Η παροιμία που θέλει το μήλο να πέφτει κάτω από τη μηλιά , στην περίπτωση της 25χρονης Αμαλίας Αρσένη, έχει και δεύτερη ανάγνωση. Τη λατρεία της για το θέατρο. Μια λατρεία που την ένιωσε από τη στιγμή που άρχισε να διαβάζει αφού ό,τι διάβαζε  το έκανε εικόνα.  Μεγαλώνοντας, συνειδητοποίησε ότι στο θέατρο, την έσπρωξε η αγάπη της για την λογοτεχνία αλλά και η αγάπη της για τον άνθρωπο. Η παρθενική της εμφάνιση το 2012, σε ένα δύσκολο ρόλο στο «Στάλερχοφ” του Κρετς όπου υποδύεται ένα καθυστερημένο κορίτσι, απέσπασε θετικές κριτικές  και της άνοιξε τη πόρτα στο επάγγελμα πριν ακόμα ολοκληρώσει τις σπουδές της. Η πορεία της είχε μπει ήδη στο σωστό δρόμο. Κι αυτός δεν ήταν άλλος από το θέατρο που τίμησαν πολλά χρόνια πριν, ο παππούς της Πέλος Κατσέλης και η γιαγιά της Αλέκα Κατσέλη.

Αυτή την περίοδο, συμμετέχει σε δύο θεατρικές παραστάσεις: «Δεσποινίς Τζούλια” του Στρίντμπεργκ  και «Ορλάντο” που είναι βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο της Βιρτζίνια Γουλφ.

Προέρχεσαι από μια οικογένεια που παντρεύει την τέχνη με την πολιτική. Πόσο σε έχει επηρεάσει στις επιλογές σου;

Με έχει επηρεάσει η οικογένεια μου αλλά το ότι αποφάσισα να γίνω ηθοποιός ήταν κάτι ανεξάρτητο. Είχα παραβλέψει μικρή το γεγονός ότι είχα οικογένεια με ηθοποιούς. Πρώτη φορά είπα ότι θέλω να γίνω ηθοποιός 8 χρονών και ουσιαστικά άρχισα να παίζω θέατρο 12 ετών. Σε θεατρικές ομάδες, σε διαγωνισμούς. Είχα μια εκπληκτική δασκάλα θεάτρου στο γυμνάσιο και στο λύκειο που με ενέπνευσε και με στήριξε. Μετά πήραν τα πράγματα το δρόμο τους. Πιστεύω ότι ήταν περισσότερο προσωπική ανάγκη παρά οικογενειακή. Η αγάπη μου για την λογοτεχνία με οδήγησε στο θέατρο. Μ΄αρέσει παρα πολύ η λογοτεχνία, ότι διάβαζα το έκανα εικόνα και έτσι ακολούθησα το θέατρο. Η οικογενειά μου με βοήθησε σε αυτό τον δρόμο επειδή διάβαζαν πάρα πολύ.

Μίλησέ  μας για τις σπουδές σου στο εξωτερικό

Όταν έκλεισα τα 17 πήγα στην Αμερική όπου η σχολή είναι 4 χρόνια όμως εγώ την έκανα σε 3,5 γιατί όταν ήμουν στο δεύτερο έτος ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος μου πρότεινε να έρθω να κάνω μια ακρόαση. Όταν πήρα το ρόλο έπρεπε να διακόψω τη σχολή και μετά είχα κι άλλες προτάσεις οπότε ήθελα να τελειώσω τη σχολή όσο πιο γρήγορα γινόταν. Στην Αμερική έκανα θεατρικές σπουδές με έμφαση στην υποκριτική. Δεν ήταν Δραματική Σχολή. Αυτή την επιλογή την είχα συζητήσει και με τους δικούς μου και αποφάσισα να το κάνω για να έχω ευρύτερες γνώσεις γύρω από το θέατρο. Οπότε έκανα από λογοτεχνία, φιλοσοφία, πολιτική μέχρι και θέατρο. Όσο μεγαλώνω, συνειδητοποιώ ότι έπρεπε να κάνω περισσότερα από αυτά και λιγότερο θέατρο για να γίνω καλύτερη ηθοποιός.

Γιατί;

Συνειδητοποιώ ότι σε αυτή τη δουλειά κατά τη γνώμη μου γίνεσαι καλός στην πράξη. Το να πας τελικά σε μια δραματική σχολή είναι υποχρεωτικό για να βγεις στην αγορά αλλά τελικά δεν έιναι τόσο αναγκαίο γιατί μαθαίνεις μέσα από τη ζωή. Όταν εξελίσσεσαι ως άνθρωπος, όταν σκέφτεσαι, προβληματίζεσαι, όταν σε ενδιαφέρει τι συμβαίνει γύρω σου, παρατηρείς και έχεις ευρύ πεδίο γνώσεων. Και είναι σημαντικές βέβαια οι συνεργασίες που θα έρθουν μετά.

Τις περαιτέρω σπουδές θα τις έκανα για μένα, άσχετα από το τι θα έκανα μετά. Θεωρώ ότι είναι πάρα πολύ σημαντικό για τους νέους ανθρώπους να μορφώνονται ουσιαστικά. Μετά όσο δούλευα εδώ στην Ελλάδα, αποφάσισα ότι πρέπει να πάω και σε μια δραματική σχολή. Και έτσι πήγα στο Λονδίνο. Εκεί έκανα ένα χρόνο μόνο κλασικό θέατρο και μετά έδωσα εξετάσεις και πήγα στη σχολή Rada, που ήταν και το όνειρο της ζωής μου. Δεν μου ταίριαζε τελικά η σχολή, ήταν κάτι πάρα πολύ συγκεκριμένο. Πιστεύω ότι το μεγάλου ατού της Αγγλίας στο θέατρο είναι η γραφή και όχι η υποκριτική. Παίζουν όλοι οι ηθοποιοί με ένα πολύ εσωτερικό τρόπο, το συναίσθημα έρχεται πολύ μετά και αν προκύψει. Έχουν μια εξαιρετική βάση, απλά περίμενα να το πάνε ένα βήμα πιο πέρα. Εγώ βέβαια ποτέ δεν ακολούθησα αυτή την τεχνική, μου έλεγαν ότι φαίνομαι ότι δεν είμαι Αγγλίδα ηθοποιός. Η διαδικασία που επιλέγω είναι να κάνω αρχικά τα πράγματα στην υπερβολή τους και έπειτα να αφαιρώ. Μ’ αρέσει στις πρόβες να δοκιμάζω τα πάντα και να πηγαίνω τα πράγματα στα άκρα.

Αυτή την περίοδο εμφανίζεσαι σε  δύο θεατρικές παραστάσεις . Πως είναι η συνεργασία με  την σκηνοθέτιδα Λίλλυ Μελεμέ;

Η Λίλυ Μελεμέ είναι για μένα η καλύτερη δασκάλα, σκηνοθέτιδα που θα μπορούσε ένας ηθοποιός να ζητήσει. Σε παίρνει από το χέρι και σε καθοδηγεί. Κάθε συνεργασία την βλέπω σαν σχολείο. Η Λίλυ μου έμαθε πόσο σημαντικό είναι το διάβασμα, το λεγόμενο «τραπέζι». Ξεκινάς από το να διαβάσεις το έργο αλλά μέσα σε αυτό κάνεις αναλύσεις φαινομενικά φιλολογικές αλλά στην ουσία σε βοηθάνε πολύ να παίξεις μετά, σε βοηθάνε υποκριτικά. Συζητάμε, αναλύουμε, φέρνουμε παράλληλα κείμενα, έργα τέχνης, ποιήματα, ιστορικά στοιχεία. Έχοντας κάνει αυτή τη διαδικασία για 2 μήνες, μετά στήθηκε η παράσταση αμέσως. Δουλεύεται όλο εσωτερικά με αποτέλεσμα να μπούμε βαθιά στη ψυχοσύνθεση του χαρακτήρα. Απλά ανεβήκαμε στην σκηνή και είχε ήδη σκιαγραφηθεί ο χαρακτήρας. Αυτό είναι πολύ απελευθερωτικό.


Ποιούς χαρακτήρες υποδύεσαι;

Στο «Νέο Θέατρο Κατερίνας Βασιλάκου” συμμετέχω στο έργο «Δεσποινίς Τζούλια” του Αύγουστου Στρίντμπεργκ. Η Κριστίν, που υποδύομαι, είναι κατά τη γνώμη μου από τους πιο καλογραμμένους δεύτερους ρόλους στην παγκόσμια δραματουργία. Είναι μια γυναίκα παλιάς κοπής, που έχει όνειρα, φιλοδοξίες και που δεν είναι όσα περιμένει συνήθως κάποιος. Αυτή η γυναίκα είναι η φωνή της συνείδησης, της κανονικότητας, θέλει να γίνει καλή σύζυγος, να φροντίζει το σπίτι της. Επιλέγει αυτό τον δρόμο και έχει πλάνο ζωής. Είναι μια γυναίκα γεμάτη κουτάκια και κανείς δεν μπορεί να απειλήσει αυτό που έχει. Είναι ζευγάρι με τον Ζαν που της δείχνει ότι συμφωνεί με το σχέδιο ζωής της όμως κατά τη διάρκεια του έργου, αποκαλύπτεται ότι δεν είναι αυτός που νόμιζε.

Όταν την απατά με την Τζούλια, τον συγχωρεί. Όμως όταν πάει να φύγει, δεν τον συγχωρεί γιατί τότε χάνεται και το δικό της σχέδιο ζωής. Είναι πολύ εγωιστικό αλλά από την άλλη είναι τόσο τίμιο. Εκεί γίνεται μια άλλη γυναίκα. Αυτό μ΄αρέσει σ΄αυτό τον ρόλο, ό,τι  είναι τόσο κομβικός γιατί μέσα στους δύο αντίθετους πόλους είναι η φωνή της λογικής, του μέσου όρου. Έχει διαδρομή. Αυτό είναι και το κριτήριο μου σε αυτή την ηλικία, να επιλέγω τους ρόλους. Η Κριστίν ξεκινάει την διαδρομή της με μια καλοσύνη, με μια εξυπηρετικότητα και μετά γίνεται ένας κέρβερος.


Η δεύτερη παράσταση είναι ο «Ορλάντο», που βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο της Βιτρζίνια Γούλφ, το οποίο στην Αμερική το διδάσκονται ακόμα και στις πολυτεχνικές σχολές. Είναι must. Είναι ένα καταπληκτικό βιβλίο. Περιγράφει την υπαρξιακή αγωνία ενός καλλιτέχνη. Ουσιαστικά μιλά για τον άνθρωπο, τον καλλιτέχνη που θέλει να δημιουργήσει και δεν ξέρει πώς. Καταλήγει να πει ότι για να υπάρξω ως καλλιτέχνης πρέπει πρώτα να υπάρξω ως άνθρωπος και να κοιτάξω κατάματα και με αλήθεια αυτό το οποίο είμαι.

Γιατί επέλεξες να επιστρέψεις στην Ελλάδα μετά από τις σπουδές σου στην Αμερική και στην Αγγλία;

Δεν περίμενα ποτέ να κάνω το επάγγελμα του ηθοποιού και να ζω από αυτό. Μου φαινόταν άπιαστο όνειρο. Στην Ελλάδα επέστρεψα επειδή μου προτάθηκε η πρώτη μου δουλειά στο θέατρο. Δεν το πίστευα για τουλάχιστον ένα χρόνο. Όταν ξεκίνησε η παράσταση ήταν από τις ωραιότερες χρονιές της ζωής μου και συνειδητοποίησα ότι με νύχια και με δόντια αυτό θα κάνω. Μετά το ένα έφερε το άλλο και ξεκίνησα να δουλεύω στην Ελλάδα. Υπήρχε η σκέψη να μείνω στο εξωτερικό γιατί με τους συμφοιτητές μου είχαμε δημιουργήσει ομάδες.

 

Πιστεύω ότι συναισθηματικά είναι πολύ σημαντικό να είσαι καλά ως άνθρωπος πριν κοιτάξεις την δουλειά σου και εγώ συναισθηματικά καλά είμαι εδώ. Γιατί έχω τους φίλους μου, την οικογένεια μου, τις παρέες μου. Μου ταιριάζει η αύρα και ο τρόπος ζωής της Ελλάδας. Την Αγγλία δεν την άντεξα γιατί υπάρχει μια φαινομενική ευγένεια και τελικά δεν υπάρχει ανθρώπινη επαφή. Δεν μπορείς να αγκαλιάσεις τον άλλον, υπάρχει ένα κλείσιμο. Στην Αμερική θα μπορούσα να ζήσω, απλά είναι πιο δύσκολα τα πράγματα στο θέατρο.

Στην Ελλάδα δεν είναι δύσκολα;

Στην Ελλάδα όσον αφορά το θέατρο υπάρχουν χρονιές που μπορείς να ζήσεις και χρονιές που δεν μπορείς. Αυτό είναι τραγικό. Εγώ αισθάνομαι τυχερή.

Οι γονείς σου στάθηκαν δίπλα σου σε όλη αυτή την πορεία;

Οι γονείς μου με στήριξαν πολύ και κυρίως στο να πιστέψω ότι όσο είσαι νέος να κάνεις το πάθος σου, να ζήσεις αυτό που ονειρεύεσαι, να ταξιδέψεις. Μετά μεγαλώνοντας, πρέπει να μπείς παραπάνω στη διαδικασία του βιοπορισμού εφόσον έχεις τη δυνατότητα να το κάνεις αυτό. Εγώ είχα τη δυνατότητα να το κάνω. Οι γονείς μου ήταν πολύ κοντά μου. Προσπαθώ να σκεφτώ λύσεις μακροπρόθεσμα, όσο και να ζω στο παρόν, ώστε να είμαι ανεξάρτητη. Γι΄αυτό σκέφτομαι να κάνω ένα διδακτορικό που να συνδυάζει το θέατρο με την λογοτεχνία.

Ποιά είναι η άποψη σου για το προσφυγικό;

Έχω στεναχωρηθεί πάρα πολύ. Το καλοκαίρι ήμουν στην Μυτιλήνη που ήταν στο ξεκίνημά τους οι προσφυγικές ροές. Και τώρα βλέπω να συνεχίζει και θα συνεχίσουν αυτές οι ροές. Είναι ένας φαύλος κύκλος. Προσπαθώ να σκεφτώ και εγώ ως άνθρωπος τί μπορώ να κάνω και συνειδητοποιώ ότι η άκρη του νήματος χάνεται κάπου μέσα στην Ευρώπη και ξαναγυρνάει και ξαναφεύγει. Μόνο σε ανθρώπινο επίπεδο μπορεί να βοηθηθεί η κατάσταση. Με φιλανθρωπίες, με το να εξαλείψουμε συνειδήσεις ότι αυτοί οι άνθρωποι μπορούν να μας κάνουν κακό. Γιατί στο πλαίσιο το μεγάλο, το ουσιαστικό, που θα έπρεπε να παρθεί μια απόφαση δεν υπάρχει συννενόηση. Μάλιστα, υπάρχει η νοοτροπία ότι ναι μεν η Ευρώπη είναι «ένα» και βοηθάει αλλά στην ουσία μας έχουν αφήσει στο έλεος του θεού. Πρέπει να γίνει κάτι σε υψηλότερο επίπεδο.

Η τέχνη πώς συμβάλει;

Πιστεύω ότι η τέχνη μπορεί να βοηθήσει την κρίση και οποιουδήποτε είδους κρίση, αλλιώς δεν θα έκανα και θέατρο. Κυρίως, το θέατρο πλάθει συνειδήσεις, συμπεριφορές και «ανθρώπους» δίνοντας το καλό παράδειγμα μέσα από τις αξίες που προάγει. Το θέατρο είναι το μέσο για να διηγείται ιστορίες και να αναδείξει ότι τελικά η ανθρωπιά είναι αυτό που αξίζει.

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here