Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΑΡΔΑΒΑΝΗ

Απομεσήμερο και ακόμα στο στενό ιατρείο.
Με κοροϊδεύει.
Είμαι σίγουρος ή σχεδόν.
Ένα χρόνο ολόκληρο παίρνει θεραπεία με οδηγίες μου και δε μπόρεσε, λέει, να με συναντήσει.
Ποιον; Το «ορθάνοιχτο σπίτι» σε φίλους ή καταπατητές.
Μαντεύω πως, καθοδηγημένη από τα στερεότυπα του πελάτη στο δημόσιο νοσοκομείο, έχει μεθοδικά αποφύγει το ραντεβού· φοβάται την κατά μόνας επαφή που μπορεί να συνεπάγεται άλλου είδους συναλλαγή, πέραν αυτής του γιατρού-ασθενούς. Θα έχει ακούσει πολλά για τη «διαφθορά στην Υγεία»· μπορεί και τα «διαθέσιμα» για την κακιά στιγμή να τέλειωσαν στο ιδιωτικό που προηγήθηκε.
Έχει ανέβει ξανά η στάθμη του θυμού· με κοροϊδεύει κατάμουτρα.
Αλλά έχει συνεχώς το κεφάλι κάτω. Και δευτερόλεπτα πριν βγει, μου φαίνεται πως βουρκώνει.
Μου λέει ψέματα, με παραπλανά.
Το ξέρω ή σχεδόν.
Όμως ξέρω και πως άνθρωπος που βουρκώνει, βουρκώνει αλήθεια.
Απατώμαι; Μπορεί· τη χρειάζομαι όμως αυτήν την αυταπάτη, αλλιώς θα πέτρωνα αναίσθητος.
Είναι τα ψέματα της ανάγκης.
Τι με νοιάζει ποια ακριβώς ανάγκη παίζει, αρκεί που αυτή η γυναίκα την έχει κι εγώ μπορώ προσποιηθώ πως δεν καταλαβαίνω.
Φταίω; Φταίω! Ένοχος πάλι, δεν έχω διορθωμό…

Έφυγα ανακουφισμένος πάντως· η καλή νοσηλεύτρια, μάρτυρας της σκηνής …εεε! Ξύπνα! Μου άρεσε που με είπε «μαλάκα» ή σχεδόν…

Το απόγευμα στην αίθουσα της επιστημονικής συνάντησης.
Ο γελοίος με το κινητό να χτυπάει συνεχώς. Υπέροχη μουσική σε αυτί απαίδευτο.
Αναρωτιέμαι ποιοι τον εμπιστεύονται και τον συμβουλεύονται.
Η απογευματινή απέχθεια εξισορροπεί τις μεσημεριανές ενοχές μου.
Πάλι μπλεγμένος.
Στο τέλος γελάμε με τον Γιώργο.
Τον ευγνωμονώ -τον γελοίο.
Καθείς κι ενας ρόλος, συχνά απρόσμενος.

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here