Ζέτα Κουντούρη: «Λίγο πριν βρέξει»

 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ

 

Τελευταία τις νύχτες αργεί πολύ να με πάρει ο ύπνος…
Η υποψία είναι ένα ύπουλο σαρκοβόρο σαράκι…
Άνθρωποι στα όρια της αντοχής τους που παραπαίουν βασανιστικά ανάμεσα σε εφιάλτες και φοβίες.
Πόρτες κλειστές που κρύβουν σκοτεινά μυστικά, θανάτους ύποπτους, πάθη αδιέξοδα, έρωτες αδιευκρίνιστους. Τοπία θολά, όπου το νερό της βροχής δρα καταλυτικά και χαρίζει ένα είδος λύτρωσης.
Η Ζέτα Κουντούρη για μία ακόμη φορά περιβάλλει τους ήρωές της με αγάπη και χιούμορ, διεισδύει με τρυφερότητα στις ψυχές τους, και αφήνει τον αναγνώστη να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα
για το τι είναι αλήθεια και τι ψέμα, ερώτημα το οποίο λανθάνει στις περισσότερες ιστορίες της.

– Τι είναι το «λίγο πριν βρέξει;»

Είναι μια συλλογή δέκα διηγημάτων. Στα περισσότερα από αυτά η ιστορία εξελίσσεται σε μια ατμόσφαιρα ελαφρώς μουντή, όπου το νερό της βροχής δρα  καταλυτικά, προσφέροντας μια μορφή  κάθαρσης σε ανθρώπινα πάθη.

-Πότε γράφτηκαν τα διηγήματα αυτά;

Είναι γραμμένα στο διάστημα των τελευταίων τριών ετών εκτός από τις ΤΡΙΤΟΚΟΣΜΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ και  το  ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΒΡΕΞΕΙ  που γράφτηκαν δύο-τρία χρόνια νωρίτερα.

-Αποτελούν κάποιο θεματικό κύκλο;

Αν κάποιος που γράφει συστηματικά αναζητήσει εκ των υστέρων στα κείμενά του ένα κοινό θεματικό άξονα θα ανακαλύψει σχεδόν πάντα ότι υπάρχει, έστω και αν δεν συμπεριλαμβανόταν, τουλάχιστον συνειδητά, μέσα στις αρχικές προθέσεις του. Δεν έχουν ίσως άδικο όσοι ισχυρίζονται ότι κατά βάθος, γράφουμε όλοι στη ζωή μας ένα, το ίδιο έργο, που διανθίζεται κατά καιρούς από τις ψυχικές μας μεταβολές που κι αυτές αντίστοιχα επηρεάζουν το βλέμμα με το οποίο αντικρύζουμε την διαρκώς εναλλασσόμενη πραγματικότητά μας.

Κοινός θεματικός άξονας στα περισσότερα από τα διηγήματα της συλλογής «Λίγο πριν βρέξει», είναι η υπαρξιακή αγωνιώδης αναζήτηση του τι είναι αλήθεια και τι ψέμα, ερώτημα στο  οποίο ο αναγνώστης καλείται συχνά να δώσει την δική του προσωπική  απάντηση. Επίσης υπάρχει και μια διαδρομή ενηλικίωσης που συμβαδίζει σε ορισμένους από τους ήρωες με έναν υπόγειο φόβο  θανάτου.

-Αληθινές ιστορίες;

Αληθινές ιστορίες σίγουρα όχι, όλες όμως περιέχουν ψήγματα αληθείας και μνήμες, που ζητούν επιτακτικτά αφορμή για να αποτυπωθούν στο χαρτί και να πάρουν σάρκα και οστά.

   -Δικηγόρος και συγγραφέας, συγκοινωνούντα δοχεία;

Δεν θα το έλεγα. Πιστεύω ότι είναι διαφορετική η οπτική γωνία με την οποία  ο δικηγόρος και ο συγγραφέας αντιμετωπίζουν το αντικείμενο με το οποίο ασχολούνται. Ο δικηγόρος θα πρέπει περισσότερο πειθαρχημένα να φροντίζει για την εφαρμογή των νόμων για την υπεράσπιση του πελάτη του, κάνοντας περιορισμένη χρήση της φαντασίας του, αν κι εφόσον το κρίνει απαραίτητο, ενώ ο συγγραφέας, ακολουθώντας κι αυτός ενδεχομένως κάποιους κανόνες, είναι απολύτως ελεύθερος να δημουργεί και να πλάθει ήρωες, ακόμη και άκρως παραβατικούς, χωρίς απαραιτήτως να ενδιαφέρεται για τις έννομες συνέπειες των πράξεών τους.

Από την άλλη, όμως, μεριά θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι συγκοινωνούντα δοχεία είναι τελικά τα περισσότερα πράγματα στη ζωή, αφού και στην προκειμένη περίπτωση, δεν είναι μόνον ο συγγραφέας που μπορεί να αφήσει χωρίς  κάθαρση  πράξεις των ηρώων του αλλά ενίοτε και η δικαιοσύνη, για ποικίλους λόγους, στην οποία απευθύνεται με τα κείμενά του ο δικηγόρος. Εξού  που υπάρχουν τρεις βαθμοί απονομής της δικαστικής εξουσίας, και  συχνά παρατηρούμε οι αποφάσεις των δικαστών να τροποποιούν ή και να αναιρούν η μία την άλλη μέχρι να καταστούν τελεσίδικες.

-Ασχοληθήκατε με την «δημιουργική γραφή». Διδάσκεται;

Εξαιρετικά δύσκολο ερώτημα, όταν σήμερα υπάρχουν διεθνώς αναγνωρισμένες και  συχνά μάλιστα πανεπιστημιακές σχολές δημιουργικής γραφής, έχουν γραφεί ένα σωρό βιβλία από επώνυμους συγγραφείς κάθε λογοτεχνικού είδους σχετικά μ’ αυτήν, κι όταν κι εγώ «δίδαξα» για δύο χρόνια δημιουργική γραφή στην Φοιτητική Λέσχη του Οικονομικού Πανεπιστημίου της Αθήνας. Παρ’ όλα αυτά προσωπικά διατηρώ κάποιες επιφυλάξεις. Σίγουρα υπάρχουν  οδηγίες  που μπορεί να δώσει κανείς σ’ έναν επίδοξο συγγραφέα, κυρίως για το τι θα πρέπει να αποφεύγει και πώς να ελέγχει το υλικό του, όμως η ασφαλέστερη συμβουλή προς όλους είναι να διαβάζουν, όσο περισσότερο μπορούν να διαβάζουν τόσο κλασική και όσο και σύγχρονη  λογοτεχνία.

Θυμάμαι την δεύτερη χρονιά που λειτούργησε στην Φοιτητική Λέσχη το Εργαστήρι δημιουργικής γραφής είχαμε καλέσει στην αποχαιρετιστήρια βραδιά την Άλκη Ζέη, που όταν  ρωτήθηκε από έναν φοιτητή τι πρέπει να κάνει κανείς για να γίνει   συγγραφέας του απάντησε:

Τρία πράγματα:

Να διαβάζει, να διαβάζει και πάλι να διαβάζει

Συνυπογράφω.

-Η μεγαλύτερη αρετή ενός επίδοξου συγγραφέα;

Νομίζω ότι το μεγαλύτερο μέρος του ερωτήματος έχει ήδη απαντηθεί, χρειάζεται όμως ταυτόχρονα και μία έφεση, ένα ταλέντο που πρέπει να ασκείται με επιμονή, υπομονή, και υψηλούς ποιοτικούς στόχους, απογεύγοντας  συμβιβασμούς που έχουν να κάνουν με το τι θα αρέσει ή τι θα πουλήσει. Αυτό που μετράει, κατά την γνώμη μου πάνω απ’ όλα. είναι να μπορεί και να θέλει αυτός που γράφει να βγάζει χωρίς φόβο στην επιφάνεια τα έγκατα της ψυχής του, χωρίς να ενδιαφέρεται  για το κόστος και κυρίως για την γρήγορη και εφήμερη φήμη.-

 

 

 

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here