Xριστίνα Φραγκεσκάκη: «Αμπερ φάμπερ βγε»

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον ΓΙΩΡΓΟ ΚΙΟΥΣΗ

Γιατί οι άνθρωποι στις τρεις πολιτείες δεν ακούνε ιστορίες; Το αγόρι γιατί φορά τα σιδερένια του παπούτσια; Ο κύριος Παύλος, παραπέρα, τι πουλά; Οι αγοραστές γιατί κάνουν ουρές µες στην αυλή του; Kαι η άνοιξη γιατί φέτος δε φάνηκε στην άκρη του χειµώνα; Τι είναι αυτό που δεν το έχουν και το βρίσκουν, το ’χουν, το χάνουν και το ξαναβρίσκουν; Αυτό που όλα τα γυρίζει, τα κάνει αλλιώς; «Άµπερ φάµπερ βγε!» της Χριστίνας Φραγκεσκάκη, εκδόσεις Πατάκη. Tρεις ιστορίες για τις λέξεις που λιώνουν τους πάγους για να συναντηθούµε µε την άνοιξη.

-Από τη Νομική στις ιστορίες προφορικής παράδοσης απ` όλο τον κόσμο;

Τίποτα δεν είναι ασύμβατο. Μεγάλωσα στη Νίσυρο έναν τόπο που άνθιζε η προφορική παράδοση. Λαϊκά παραμύθια, βιωματικές αφηγήσεις , ανέκδοτα, τρομαχτικές ιστορίες , παροιμίες, τραγούδια, παραδοσιακά πανηγύρια, παραδοσιακές μουσικές, όλες οι μορφές της, ολοζώντανες. Αλλά και η γλώσσα, οι τρόποι και οι τροπισμοί της ,έρχονταν από πολύ παλιά κρατώντας όλους τους χυμούς τους και μας συναντούσαν.

-Από τα παραμύθια της Ρόδου στις πολιτείες των ονείρων;

Κατάγομαι από τη Ρόδο  και πέρασα εκεί την εφηβεία μου. Παρά τον τουρισμό και την πολυκοσμία που θα περίμενε κανείς να αλλοιώσουν τα τοπικά χαρακτηριστικά, αυτά εξακολουθούν να παραμένουν καλά φυλαγμένα σε τόπους μυστικούς για τον καθένα και όχι μόνο βέβαια. Αν έχεις μάτια κι αυτιά ανοιχτά τα βλέπεις κι έξω από τις κρυψώνες τους. Πολυπολιτισμική κοινωνία , πολυθρησκευτική, ανοιχτή προς τη ζωή , σου προσφέρει σημαντικά ερεθίσματα για να νιώσεις, να σκεφτείς, να στοχαστείς. Οι γονείς μου φυσικοί αφηγητές, μας μεγάλωσαν εμένα και τον αδελφό μου, με βιωματικές ιστορίες ,κυρίως από την Ιταλοκρατία, με Οδύσσεια και ιστορίες του Χότζα ταυτόχρονα. Παράλληλα η βιβλιοθήκη του σπιτιού είχε βιβλία της Δυτικής παράδοσης πιο πολύ. Από τα πρώτα που βρήκα και διάβασα σ` αυτή τη βιβλιοθήκη, σε μικρή σχετικά ηλικία, ήταν το «Δεύτερο φύλο» της Σιμόν Ντε Μποβουάρ.

-‘Υψιστη διάκριση το Βραβείο Παιδικού Λογοτεχνικού Βιβλίου 2012, και τώρα το Βραβείο Πηνελόπη Μαξίμου από τον Κύκλο Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου.

Πιστεύω ότι πάνω από τα βραβεία είναι η δημιουργία. Η λυτρωτική , θεραπευτική της δύναμη. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι από ένα βραβείο δεν παίρνεις χαρά, θα ήταν υποκρισία να ισχυριστούμε κάτι τέτοιο. Και χαρά σου δίνει και σε βοηθά ενίοτε να καθρεφτιστείς και να πάρεις δύναμη για να συνεχίσεις.

-Πώς θα περιέγραφες το «Άμπερ φάμπερ βγε!»;

Τρεις ιστορίες κι ένα κοινό νήμα που τις συνδέει. Αυτό το νήμα είναι οι λέξεις, το τραγούδι τους, η ηχώ τους, η απελευθερωτική τους δύναμη. Με τις λέξεις μπορείς να φτάσεις πολύ μακριά, να κάνεις δύσκολα ταξίδια και να γυρίσεις. Με τις λέξεις μπορείς να πεις μια ιστορία και μια ιστορία έχει τη δύναμη ακόμα και να σώσει κάποιον, με τις λέξεις μπορείς να διώξεις τα μποφόρ, ακόμα κι αν είναι 13, με τις λέξεις μπορείς ακόμα να φέρεις και την Άνοιξη, που κάποια φορά δεν έρχεται, πεισμωμένη. Αλήθεια σας λέω, με τις λέξεις μπορείς όλα να τα γυρίσεις κι αλλιώς να ζήσεις.

-Αρκεί ένα παιδικό τραγούδι για να επιστρέψει η Άνοιξη;

Αν το τραγούδι είναι απελευθερωμένο από γραμματικοσυντακτικούς κανόνες, αν έρχεται ζεστό και σπαρταριστό μέσα από το παιχνίδι, εκεί που η δομημένη σκέψη κάνει χώρο στο ελεύθερο συναίσθημα , στην ψυχική γιορτή, στον οίστρο, αν το τραγούδι είναι δηλαδή πράξη, έχει σώμα,  τότε ναι, μπορεί.

-Θα ξαναγεμίσει η πολιτεία λιακάδες;

Το καλό είναι η Άνοιξη να ρχεται κάθε χρόνο στον καιρό της. Κι όταν έρχεται να γεμίζει η πολιτεία λιακάδες , κι ο αέρας ανθάκια και πουλιά.

-Σε ποιους απευθύνεται το «Άμπερ φάμπερ βγε!»

Σε όλους. Μικρούς και μεγάλους. Σε όσους αγαπούν τις λέξεις , σε όσους αγαπούν τις ιστορίες.

-Πότε και πού παρουσιάζεται;

Την Τετάρτη 29 Απριλίου 2015, στις 7 το απόγευμα στο βιβλιοπωλείο Πατάκη, Ακαδημίας 65.

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here