Βασ. Γεωργιάδου: Δεν ξέρουμε όλα τα πρόσωπα και σπόνσορες της Χ.Α

Συνέντευξη στον Χρήστο Ζέρβα

Υπάρχουν ακόμη πολλά, ονόματα και πράξεις, που δεν ξέρουμε για την Χρυσή Αυγή, επισημαίνει στη συνέντευξή της στο Press Publica, η αναπληρώτρια καθηγήτρια Πολιτική Επιστήμης στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, Βασιλική Γεωργιάδου.

 

Βασιλική Γεωργιάδου

Μιλά για ανοιχτά αντιδημοκρατικό μόρφωμα που με υπό τον ψευδομανδύα πολιτικού κόμματος ενεργεί ως οργάνωση-πολιτοφυλακή και υπογραμμίζει ότι δεν έχει αποκαλυφθεί πλήρως η εγκληματική δράσης της, τα πρόσωπα που συμμετείχαν σε πράξεις βίας, οι άμεσοι ή έμμεσοι σπόνσορές της.

Ασκεί επίσης κριτική στο πολιτικό προσωπικό της χώρας και στα ΜΜΕ για αδράνεια ή ανοχή στην αντιμετώπιση του νεοναζιστικού φαινομένου, το οποίο όπως χαρακτηριστικά τονίζει «ας μην περιμένουμε να νικηθεί πολιτικά και εκλογικά σε κάποια αίθουσα δικαστηρίου».

Αναλυτικά η συνέντευξη:

Μετά από μεγάλη δικαστική έρευνα και αφού είχε προηγηθεί πολυετής αδράνεια των μηχανισμών της Πολιτείας απέναντι στις δράσεις του νεοναζιστικού μορφώματος, φτάνουμε πλέον στην έναρξη της δίκης της ηγεσίας και στελεχών της Χ.Α. Είναι η αρχή του τέλους της οργάνωσης; Τι περιμένετε εσείς από την δίκη;

H δίκη αποτελεί έναν σταθμό στην αντιμετώπιση του βίαιου δεξιού εξτρεμισμού στη χώρα μας. Η έναρξη μιας τέτοιας διαδικασίας δικαστικής διερεύνησης που ξεκίνησε το φθινόπωρο του 2013 και οδήγησε στην αμετάκλητη απαγγελία κατηγοριών εναντίον του αρχηγού, στελεχών και μελών της Χ.Α. και τελικώς στη δίκη τους συνιστά μια διαδικασία-τομή και θέτει σε μια νέα βάση τη σχέση της ελληνικής πολιτείας με ένα ανοιχτά αντιδημοκρατικό μόρφωμα, το οποίο υπό τον ψευδομανδύα πολιτικού κόμματος ενεργεί ανοικτά ως μια οργάνωση-πολιτοφυλακή.

Ούτε η ελληνική πολιτεία έχει ξεκαθαρίσει τις θέσεις της όσον αφορά το συγκεκριμένο μόρφωμα (αυτό εξακολουθεί να μετέχει σε εκλογές καθώς και στη λήψη κοινοβουλευτικών αποφάσεων), αλλά ούτε και το εκλογικό σώμα –εκείνο τουλάχιστον που ψηφίζει τη Χ.Α.– έχει τοποθετήσει τη δική του «κόκκινη γραμμή» απέναντι  στη συγκεκριμένη οργάνωση.

Η έναρξη της δικαστικής διερεύνησης και οι αποκαλύψεις που επακολούθησαν τόσο όσον αφορά την παράνομη δράση όσο και το όλο φιλοναζιστικό ιδεολογικό υπόβαθρο της Χ.Α. οπωσδήποτε ανέκοψαν την εκλογική της ορμή, δεν περιόρισαν όμως την εκλογική της επιρροή, όπως αυτή καταγράφηκε για πρώτη φορά σε επίπεδο επικράτειας κατά τις διπλές βουλευτικές εκλογές του 2012. Η δίκη, ως η θεσμική απόληξη των διεργασιών που εκκίνησαν το 2013, αναμένεται να περιορίσει τη δυνητική εκλογική επιρροή του συγκεκριμένου μορφώματος και να συρρικνώσει έτι περαιτέρω τις δεξαμενές από όπου αυτό αντλεί ψηφοφόρους, αλλά μην περιμένουμε η Χ.Α. να νικηθεί πολιτικά και εκλογικά σε κάποια αίθουσα δικαστηρίου.

«Η έναρξη μιας τέτοιας διαδικασίας δικαστικής διερεύνησης που ξεκίνησε το φθινόπωρο του 2013 και οδήγησε στην αμετάκλητη απαγγελία κατηγοριών εναντίον του αρχηγού, στελεχών και μελών της Χ.Α. και τελικώς στη δίκη τους συνιστά μια διαδικασία-τομή και θέτει σε μια νέα βάση τη σχέση της ελληνικής πολιτείας με ένα ανοιχτά αντιδημοκρατικό μόρφωμα, το οποίο υπό τον ψευδομανδύα πολιτικού κόμματος ενεργεί ανοικτά ως μια οργάνωση-πολιτοφυλακή»

 XRYSH_AYGH

 

Πιστεύετε ότι έχει ερευνηθεί σε βάθος η δράση της Χ.Α; Αναφέρομαι κυρίως στις παρακρατικές της σχέσεις με στελέχη της ΕΛ.ΑΣ και όχι μόνο, που φαίνεται ότι έμειναν στο απυρόβλητο;

Είμαι σίγουρη ότι η δράση της Χ.Α. δεν έχει αποκαλυφθεί πλήρως και επίσης είμαι απολύτως πεπεισμένη ότι δεν είναι μόνο οι σχέσεις της με στελέχη ή και με προσωπικό των κρατικών μηχανισμών καταστολής που εξακολουθεί να μην έχει αποκαλυφθεί. Η Χ.Α. υπάρχει από τις αρχές της δεκαετίας του 1980· δεν γνωρίζουμε ακόμη (με στοιχεία) όλους εκείνους που κινήθηκαν από τότε στο περιβάλλον της, ποιοι θρασύδειλα έβαλαν τα ψευδώνυμά τους κάτω από κείμενα εξύμνησης του ναζισμού που δημοσιεύτηκαν στα –πρώτα κυρίως– τεύχη της Χ.Α., ποιοι ήταν και είναι οι άμεσοι και έμμεσοι σπόνσορές της, ποιοι άλλοι μετείχαν σε πράξεις βίας χώρια από εκείνους που δικάστηκαν και καταδικάστηκαν, κ.λπ. Υπάρχουν ακόμη σκοτεινά σημεία στην πορεία της Χ.Α. Το καταμαρτυρούν και τα μισόλογα ανθρώπων από το παρελθόν του συγκεκριμένου χώρου, που κατά καιρούς ρίχνουν υπαινικτικά τις βολές τους, αποφεύγοντας όμως να μιλήσουν ανοιχτά και καθαρά γι’αυτά που γνωρίζουν.

«Δεν γνωρίζουμε ακόμη (με στοιχεία) όλους εκείνους που κινήθηκαν από τότε στο περιβάλλον της, ποιοι θρασύδειλα έβαλαν τα ψευδώνυμά τους κάτω από κείμενα εξύμνησης του ναζισμού που δημοσιεύτηκαν στα –πρώτα κυρίως– τεύχη της Χ.Α., ποιοι ήταν και είναι οι άμεσοι και έμμεσοι σπόνσορές της, ποιοι άλλοι μετείχαν σε πράξεις βίας χώρια από εκείνους που δικάστηκαν και καταδικάστηκαν, κ.λπ. Υπάρχουν ακόμη σκοτεινά σημεία στην πορεία της Χ.Α.»

 

Τελικά αυτή τη στάση ανοχής των επίσημων αρχών στα τάγματα εφόδου, πόσο ωφέλησε και αποθράσυνε τη δράση τους; Υπάρχει πολιτική ευθύνη γι αυτό; Η διγλωσσία της κυβέρνησης Σαμαρά, η θεωρία των δύο άκρων, τα χάδια και οι προνομιακές σχέσεις Μπαλτάκου με τους χρυσαυγίτες, τι ρόλο έπαιξαν;

Όλα αυτά σαφώς και έπαιξαν ρόλο. Αλλά μην τα ρίχνουμε όλα μόνο στο Σαμαρά και τον Μπαλτάκο. Αρκετές υποθέσεις ήταν στα χέρια και άλλων αρμοδίων από παλιότερα. Επίσης, με εξαίρεση πολύ λίγους πολιτικούς και κοινοβουλευτικούς παράγοντες, οι υπόλοιποι –ανεξαρτήτως τοποθέτησης στον ιδεολογικό-πολιτικό άξονα– δεν είδαμε να πρωτοστάτησαν στην έγκαιρη αντιμετώπιση της Χ.Α. Το ίδιο θα έλεγα και για τα ΜΜΕ. Τουλάχιστον για ένα διάστημα η Χ.Α. παρήγαγε ειδήσεις και εικόνες, που θεωρήθηκαν από Μέσα Ενημέρωσης ότι “πουλάνε”. Στο τι έπαιξε ρόλο στην άνοδο της Χ.Α., επιπλέον μη λησμονούμε ότι υπήρξε μια σταδιακή εκχώρηση θεσμών και τμημάτων της κοινωνίας στον εναντιωματικό και τον συνωμοσιολογικό λόγο, στην εθνικιστική υστερία, σε συναισθήματα μνησικακίας για τους μετανάστες, τους Ρομά, τους ανθρώπους με πολιτισμική, κοινωνική ή σεξουαλική διαφορετικότητα, που προετοίμασαν το έδαφος για να καρποφορήσει εκλογικά η Χ.Α.

«Τουλάχιστον για ένα διάστημα η Χ.Α. παρήγαγε ειδήσεις και εικόνες, που θεωρήθηκαν από Μέσα Ενημέρωσης ότι “πουλάνε”. Στο τι έπαιξε ρόλο στην άνοδο της Χ.Α., επιπλέον μη λησμονούμε ότι υπήρξε μια σταδιακή εκχώρηση θεσμών και τμημάτων της κοινωνίας στον εναντιωματικό και τον συνωμοσιολογικό λόγο, στην εθνικιστική υστερία, σε συναισθήματα μνησικακίας για τους μετανάστες, τους Ρομά, τους ανθρώπους με πολιτισμική, κοινωνική ή σεξουαλική διαφορετικότητα, που προετοίμασαν το έδαφος για να καρποφορήσει εκλογικά η Χ.Α.»

Πρόκειται για την τυπική ανάπτυξη ενός νεοναζιστικού φαινομένου λόγω της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης ή έχει και ιδιαίτερα Ελληνικά χαρακτηριστικά;

Δεν είναι μόνο η οικονομική κρίση που συνέβαλε στην άνοδο της Χ.Α. Εξάλλου (σχεδόν) παρόμοια κρίση είχαν και άλλες χώρες, χωρίς σε αυτές να εμφανιστούν μορφώματα με τα χαρακτηριστικά και το εύρος της εκλογικής απήχησης της Χ.Α. Η Χ.Α. δεν αποτελεί μια «πολιτική παθολογία» της οικονομικής/χρηματοπιστωτικής κρίσης, αλλά μια συνέπεια από ένα μείγμα ή  «κοκτέιλ» κρίσεων που επιβλήθηκε στη χώρα από το 2007/2009 και μετά ανοίγοντας ένα παράθυρο πολιτικής ευκαιρίας για τη Χ.Α. Τα πραγματικά ελλείμματα στη διακυβέρνηση (επί κάμποσα χρόνια η χώρα είχε μπει στον αυτόματο πολιτικό πιλότο και επικρατούσε η λογική του πολιτικού κόστους), σε συνδυασμό με την τεχνική διεύρυνση των προσδοκιών των πολιτών εξ αιτίας αχαλίνωτων πελατειακών υποσχέσεων που μοίραζε αφειδώλευτα η πολιτική ελίτ διαδραμάτισαν καθοριστικό ρόλο στην άνοδο στην πολιτική σκηνή ενός μορφώματος που εκμεταλλεύτηκε τα αισθήματα πολιτικής απαξίωσης και απόρριψης του πολιτικού status quo. Το γεγονός ότι δόθηκε η ευκαιρία στη Χ.Α. να δράσει τοπικά (Αθήνα, Νίκαια, Πειραιάς), παραμένοντας συγχρόνως στο απυρόβλητο επικρατειακά, τη βοήθησε να δημιουργήσει οχυρά και να αυξήσει την επιρροή της πριν ακόμη κάνει αισθητή την παρουσία της στην εθνική πολιτική αρένα.

Βλέπετε κάποια στρατηγική ή τακτική διαφοροποίηση  της οργάνωσης και αν ναι, πόσο επικίνδυνο είναι αυτό;

Η διαφοροποίηση είναι κυρίως τακτικής φύσεως, καθώς η οργανωτική της αρχή δεν είναι σε θέση να κινητοποιήσει και να συντονίσει τα τάγματα εφόδου από τον Κορυδαλλό. Η οργάνωση δεν έχει ωστόσο αναθεωρήσει τον τρόπο και τα μέσα δράσης της ούτε έχει αποστασιοποιηθεί από πρακτικές βίαιου ακτιβισμού. Αν κάτι αρχίζει ωστόσο να γίνεται αχνά φανερό είναι η διαμόρφωση προσωπικών στρατηγικών: από αποχωρήσεις στελεχών από τη Χ.Α.και προσχώρησή τους σε ιδεολογικά όμορους χώρους, από ηχογραφήσεις και βιντεοσκοπήσεις ιδιωτικών συνομιλιών πλέον προφυλακισμένων στελεχών της με άτομα της πρώην κυβερνώσας ελίτ που αναδεικνύονται σε εργαλεία ατομικής χρήσης για τους κατόχους τους, έως την εκφρασμένη επιλογή του αρχηγού και των κατηγορουμένων βουλευτών της Χ.Α. να απουσιάσουν από τη διαδικασία κατά την εκδίκαση υποθέσεων που δεν τους αφορούν ατομικά, η διάσταση των προσωπικών στρατηγικών είναι περισσότερο από ποτέ παρούσα σήμερα στην παραστρατιωτική οργάνωση. Πώς θα μετεξελιχθούν αυτές οι διαφοροποιήσεις, αν είναι τακτικής φύσεως σε ένα προσυμφωνημένο μεταξύ τους πλαίσιο ή αν απεικονίζουν ελλοχεύουσες συγκρούσεις στο εσωτερικό της ηγετικής κάστας, οι οποίες μπορεί να φθάσουν μέχρι του σημείου εμφάνισης φυγόκεντρων τάσεων στην ίδια την οργάνωση, είναι κάτι που δεν το ξέρει κανείς στην παρούσα φάση, παρότι είναι λογικό να διαμορφώνονται τέτοιου είδους υποθέσεις εργασίας βάσει των μέχρι στιγμής τοποθετήσεων και δεδομένων.

«Η διαφοροποίηση είναι κυρίως τακτικής φύσεως, καθώς η οργανωτική της αρχή δεν είναι σε θέση να κινητοποιήσει και να συντονίσει τα τάγματα εφόδου από τον Κορυδαλλό. Η οργάνωση δεν έχει ωστόσο αναθεωρήσει τον τρόπο και τα μέσα δράσης της ούτε έχει αποστασιοποιηθεί από πρακτικές βίαιου ακτιβισμού» 

Πως θα απαλλαγούμε από το ναζιστικό φαινόμενο Χ.Α; 

Μπορεί να προτείνει κανείς αρκετά τόσο προς την κατεύθυνση των εκπαιδευτικών και άλλων πολιτικών που σχεδιάζονται από την πολιτεία όσο και προς την κατεύθυνση της κοινωνίας πολιτών ώστε να τονωθεί η ταυτότητα της ιδιότητας του πολίτη. Όλα αυτά είναι αναγκαίο να γίνουν και –εφόσον γίνουν– μέσο- και μακροπρόθεσμα θα αποδώσουν καρπούς. Χωρίς, ωστόσο, ένα ώριμο κομματικό τοπίο και μια υπεύθυνη πολιτική ηγεσία θα είναι δύσκολο να αλλάξουν ριζικά τα δεδομένα της κομματικής σκηνής, έτσι όπως έχουν διαμορφωθεί σήμερα. Για να το πω διαφορετικά: Η προσφορά είναι δραματικά κακής ποιότητας σε επίπεδο πολιτικών θεσμών και πολιτικού προσωπικού. O εθνικολαϊκισμός περισσεύει. Και κάτι χειρότερο: αρχίζει να γίνεται «γοητευτικός» και «σαλονάτος». Αν όμως η άκρα δεξιά και ο νεολαϊκισμός δεν ενοχλούν, η εξοικείωση με την εξτρεμιστική εκδοχή της far right σκηνής θα γίνεται ολοένα και ευκολότερη. Όσο η πολιτική σκηνή χάνει τις αξιακές της αναφορές, τόσο η εναντίωση στο πολιτικό-κομματικό κατεστημένο θα εξακολουθεί να αποτελεί ένα άλλοθι για ένα κομμάτι του εκλογικού σώματος προκειμένου αυτό να δικαιολογεί την ψήφο του προς τη Χ.Α.

 

Print Friendly

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here