Το Πολυτεχνείο Ζει

Του ΦΟΙΒΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗ

Κάθε χώρα, κάθε λαός,έχει τις μεγάλες του στιγμές, εκείνες που δίνουν ένα νόημα στη ζωή του και ένα κουράγιο για το αύριο, παρ’ όλη τη σημερινή δύσκολη κατάσταση, τις πίκρες και τη μιζέρια. Μιά τέτοια στιγμή στη χώρα μας είναι και η εξέγερση του Πολυτεχνείου,που οι αντίπαλοι της δημοκρατίας και οι υπέρμαχοι στρατιωτικών δικτατοριών μάταια προσπαθούν ν’αμαυρώσουν.

Κατ’αρχήν το Πολυτεχνείο σηματοδοτεί το διαρκές ανθρώπινο αίτημα για δημοκρατία,ελευθερία και κοινωνική δικαιοσύνη(ψωμί,παιδεία,ελευθερία).Αλλά και αγώνα για εθνική ανεξαρτησία κατά των ιμπεριαλιστών,που βλέπουμε ακόμα και σήμερα να διαφεντεύουν τις τύχες των λαών και να μην αφήνουν την ανθρωπότητα να ησυχάσει.

    Αν και έχουν περάσει τόσα χρόνια από εκείνο το Νοέμβρη του 1973 εντούτοις υπάρχουν ακόμα μερικά σκοτεινά σημεία που δεν έχουν διευκρινιστεί, όπως για παράδειγμα ποιοί ήταν εκείνοι οι ελεύθεροι σκοπευτές της τότε κρατικής εξουσίας οι οποίοι έριχναν στο ψαχνό. Δύο μόλις ημέρες μετά τις 17 Νοέμβρη η δοτή κυβέρνηση της εποχής οργάνωσε συνέντευξη Τύπου όπου δήλωσε επίσημα ότι οι νεκροί περί το Πολυτεχνείο ανέρχονταν σε 11 και οι τραυματίες σε 138 άτομα. Αργότερα τους νεκρούς τους αναβίβασε σε 15 και αύξησε τον αριθμό των τραυματιών.
    Στην πραγματικότητα τα θύματα ήταν περισσότερα. Αν μάλιστα η ΕΣΑ θα συμμετείχε στην επέμβαση στο Πολυτεχνείο, όπως είχε αποφασιστεί, τα θύματα θα ήταν πολύ περισσότερα. Προφανώς για λόγους »εθνικής αφαλείας» ή »εθνικού συμφέροντος» δεν αποκαλύφθηκαν ποτέ ποιοί πυροβολούσαν τους άοπλους συμπατριώτες τους από διάφορα κτίρια. Μόνο ο αξιωματικός Ντερτιλής αποκαλύφθηκε που εκτέλεσε από απόσταση αναπνοής έναν νεαρό διαδηλωτή.
    Η πολύ μεγάλη πλειοψηφία των θυμάτων ήταν νέοι που δεν πρόλαβαν να χαρούν τη ζωή τους ανάμεσά τους και μια Νορβηγίδα που ποτέ δεν μάθαμε κάποια πράγματα και για εκείνη. Οι αγώνες για δημοκρατία και ελευθερία πάντα έχουν κάποιο τίμημα σε αίμα και δάκρυα και τα θύματα του δυνάστη αποτελούν τη βάση όπου πάνω τους ακουμπούν οι μελλοντικοί αγώνες για τον ίδιο σκοπό.
    Σ’ένα ανάλογο παλιότερο άρθρο του γράφοντα για την επέτειο του Πολυτεχνείου ένας επώνυμος σχολιαστής είχε γράψει:»Αυτά που δεν θα φύγουν από τη μνήμη μου είναι το αίμα στην(οδό) Στουρνάρη και στον προαύλιο χώρο του Πολυτεχνείου και την Πυροσβεστική να τα πλένει».
Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here