Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΑΡΔΑΒΑΝΗ

Ο σερβιτόρος στο πολυτελές ξενοδοχείο τραβάει την καρέκλα να καθίσει ο νεαρός με το χακί τζάκετ· που δυσφορεί και το εκφράζει λεκτικά: γιατί το κάνετε αυτό! Δε χρειάζεται!
Ο μεσήλικος σερβιτόρος μένει άναυδος αλλά σωπαίνει· είναι το ψωμί του. Ο νεαρός ακουμπάει πίσω αυτάρεσκα· ένα βήμα προς την επανάσταση έγινε… Ο νεαρός είναι φοιτητής ιατρικής και έχει ήδη εμπλακεί σε μια ήδη ιστορικά ηττημένη υπόθεση· Ισότητα, δικαιοσύνη και άλλα μεγάλα πλην άπιαστα…
Πώς βρέθηκε εκει δεν έχει σημασία, πάντως η αδυναμία του να λέει όχι υπάρχει από πολύ νωρίς…
Σαράντα ακριβώς χρόνια μετά, ο ίδιος άνθρωπος διαβαίνει την ίδια βαριά πόρτα. Γιατρός φτασμένος -το προανάκρουσμα της παρακμής.  Μεσήλικος πλέον.
Όπως εκείνος ο σερβιτόρος που δε θυμάται καν το πρόσωπό του αλλά θυμάται ενοχικά το βουβό θυμό του -του ταπεινωμένου μεροκαματιάρη από ένα αμούστακο, αδούλευτο παλιόπαιδο που νόμιζε πως μπορεί να δώσει μαθήματα συμπεριφοράς στους ροζιασμένους κροτάφους.
Τώρα σερβίρει μια τρυφερή νεαρή -Stella / Trainee γράφει το ταμπελάκι στο πουκάμισό της.
Στην πλατεία οργιάζει η ζωή: θέατρα δρόμου, πολύχρωμο πλήθος, η Φλεβαριάτικη λιακάδα, ο Θερμαϊκός λαμπυρίζει στο γαλάζιο.
Όλα μοιάζουν αλλιώς.
Πόσος δρόμος από τότε μέχρι τώρα;
Είναι ο γιατρός ο ίδιος άνθρωπος;
Πού και πώς ζει -αν ζει- ο τότε μεσήλικος σερβιτόρος;
Είναι ίδια η Θεσσαλονίκη;
Είναι ίδιο το Electra Palace;
Πάντως, ένα γενναίο πουρμπουάρ στην όμορφη trainee αντισταθμίζει την τότε απρέπεια και καταπραΰνει τις αναδρομικές ενοχές.
Έτσι νομίζει…

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here