Θεοδώρα Λούφα-Τζοάννου:  Μιλώντας με τους ήρωες του 1821

 

 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ

Μέσω του γνωστού πλέον ευρήματος, της «Πόρτας του Χρόνου και της Ιστορίας», ο αναγνώστης ζει σε πρώτο πρόσωπο τα γεγονότα που ιστορούνται, καθώς μεταφέρονται στο σήμερα σημαντικές περίοδοι της ιστορίας, μετατρέποντας τη γνώση σε απόλαυση. Έτσι, η ιστορία γίνεται «βίωμα» και προσεγγίζεται με την ευχαρίστηση που δίνει η ανάγνωση ενός καλού λογοτεχνικού έργου. Με τη διαφορά ότι το συγκεκριμένο έργο, βασίζεται στην ιστορική πραγματικότητα. Το βιβλίο «Μιλώντας με τους ήρωες του 1821», εκδόσεις Άγκυρα,  παρακολουθεί την Επανάσταση από τα πρώτα της βήματα, ιστορώντας με σεβασμό τις δυσκολίες που προέκυψαν, τις μεγάλες νίκες αλλά και τις ήττες, τις απογοητεύσεις και τη δύναμη της θέλησης των οπλαρχηγών και του λαού, τις διχόνοιες, τις αντιδράσεις των ξένων δυνάμεων, αλλά και το ψυχικό μεγαλείο εκείνων που τόλμησαν να σηκώσουν το ανάστημά τους απέναντι στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.Αναδεικνύονται τα άθλα των εθνικών μας ηρώων, που χάρη στον πρωταγωνιστή του βιβλίου, τον Νικόλα, γίνονται τόσο οικείοι στον αναγνώστη, ώστε να του μείνουν αλησμόνητοι. Το βιβλίο «Μιλώντας με τους ήρωες του 1821», είναι το τρίτο της ιστορικής σειράς «Η Πόρτα του Χρόνου και της Ιστορίας», μετά από το «Κωνσταντίνος Παλαιολόγος» και το «Στα χνάρια των Φιλικών», με τα οποία η συγγραφέας κάνει την ιστορία προσιτή και αγαπητή σε όλους.

-Με πρωτοπρόσωπη εξιστόρηση ο Νικόλας μας γυρίζει πίσω στο 1821;

Σε αυτό ακριβώς στοχεύει όλη η προσπάθεια. Στο να μετατρέψει ένα «βαρετό» για τα περισσότερα παιδιά μάθημα, σε μια προσωπική περιπέτεια ώστε να γίνει ελκυστικό. Με το εύρημα της Πόρτας του Χρόνου και της Ιστορίας, ο Νικόλας, ένα σύγχρονο παιδί, με το οποίο εύκολα ταυτίζονται οι νεαροί αναγνώστες, βρίσκεται στον χρόνο και στον τόπο όπου διαδραματίζονται σημαντικά ιστορικά γεγονότα. Εκεί γνωρίζεται με τους ήρωες και περίπου βιώνει τις καταστάσεις που ιστορούνται, με αποτέλεσμα η μάθηση να έρχεται φυσικά και χωρίς πίεση.

Με αυτή την έννοια λοιπόν, θα μπορούσαμε να πούμε ότι κατά κάποιον τρόπο ο Νικόλας μας μεταφέρει στο 1821 ή ότι φέρνει το 21 στην εποχή μας.

-Φαντάζομαι ότι πήρε χρόνο το βιβλίο σας «Μιλώντας με τους ήρωες του 1821»;

Πράγματι ήταν μια επίπονη προσπάθεια, που χρειάστηκε μεγάλο διάστημα μελέτης, μεγαλύτερο συγγραφής και στη συνέχεια μόχθο επιλογής, ώστε να γίνει εφικτό να χωρέσουν 9 χρόνια καταιγιστικών γεγονότων  σε συγκεκριμένες σελίδες, που δεν θα απωθούν τα παιδιά.

-Και ο βαθμός δυσκολίας του ιστορικού μυθιστορήματος μεγάλος…

Θα έλεγα ότι χρειάζεται προσήλωση και υπομονή. Γιατί αν δεν είσαι ιστορικός, πρέπει να μελετήσεις, να μάθεις πρώτα εσύ, για να μπορέσεις στη συνέχεια να αναπλάσεις την επιστημονική ιστορική αφήγηση σε ένα ελκυστικό «παραμύθι», που θα οδηγήσει απολαυστικά στη γνώση.

 -Ξεχωρίζετε κάποια από τις μορφές του 1821;

Όχι, κύριε Κιούση. Όλοι τους, προβεβλημένοι και αφανείς, έχουν το ίδιο δικαίωμα στην ευγνωμοσύνη μας. Κανένας τους δεν περισσεύει και δεν υπολείπεται κανενός. Με το ίδιο πάθος και τόλμη συστρατεύτηκαν  στον κοινό Αγώνα και σε όλους οφείλουμε την Ελευθερία μας.

-Πολύτιμο εργαλείο διδασκαλίας οι πηγές;

Εννοείται. Από εκεί ξεκινά η προσέγγιση που οδηγεί στη γνώση και που μόνο αν την κατακτήσουμε πρώτα εμείς οι μεγάλοι, θα μπορέσουμε να την μεταλαμπαδεύσουμε και στα παιδιά.

-Γιατί η διδασκαλία του  μαθήματος στα σχολεία είναι προβληματική και λόγω αποστήθισης;

Δεν είμαι ειδικός, αλλά διαβάζοντας και μετέχοντας σε σχετικές συζητήσεις, έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η αποστήθιση είναι μία μόνο παράμετρος. Πρόσφατα διάβασα ένα δημοσίευμα πανεπιστημιακού δασκάλου της ιστορίας, όπου επισήμαινε ότι η συγκεκριμένη επιστήμη είναι υποβαθμισμένη, με την έννοια ότι δεν διδάσκεται από ιστορικούς στα σχολειά μας, αλλά από τους φιλολόγους, οι οποίοι όπως όλοι γνωρίζουμε, είναι οι περισσότερο φορτωμένοι διδάσκοντες για να έχουν χρόνο να την καλλωπίσουν. Άρα, καταλήγουμε και πάλι στο γνωστό συμπέρασμα ότι δεν φταίνε οι δάσκαλοι και τα παιδιά, αλλά το εκπαιδευτικό μας σύστημα που συνεχώς αλλάζει, αλλά δεν ανανεώνεται. Και τέλος, η ιστορία δεν είναι, δεν πρέπει να είναι παπαγαλία. Πρέπει να είναι μέθεξη για να αγαπηθεί και να γίνει γνώση.

– Η Ιστορία αφορά την προβληματική των σχέσεών μας με το παρελθόν, γιατί αυτό δεν τονίζεται;

Ποιος ξέρει; Από αγκυλώσεις; Από συμπλέγματα; Από άγνοια ή και από φόβο μήπως αναμετρηθούμε με το παρελθόν μας και βγούμε… ελλιπείς; Ίσως γιαυτό να νοιώθουμε την ανάγκη να  «μικραίνουμε» τους ήρωές μας με κάθε ευκαιρία. Για να καταφέρουμε να δραπετεύσουμε από τη σκιά τους και να αποφύγουμε τις συγκρίσεις.

-Πάμε στο κεφάλαιο δάσκαλος, αυτός δεν πρέπει να συμπληρώσει το υλικό και να το φωτίσει απ όλες τις πλευρές ;

Η εύκολη απάντηση θα ήταν ένα σκέτο  Ναι. Όμως ζώντας τους δασκάλους «επί τω έργω» κατά τις επισκέψεις μου στα σχολεία, έχω πειστεί ότι είναι επιφορτισμένοι με μια δύσκολη και απαιτητική αποστολή. Συμφωνώ βέβαια ότι και ο δάσκαλος πρέπει να φωτίζει και να συμπληρώνει τις ατέλειες και τα κενά όλων των μαθημάτων, αλλά όχι μόνο αυτός.  Αν θέλουμε πραγματικά ένα αποδοτικό σχολείο, πρέπει να βάλουμε όλοι ένα χέρι. Και το Υπουργείο Παιδείας και οι δάσκαλοι αλλά και οι γονείς. Αν πραγματικά μας ενδιαφέρει η γνώση και το αύριο των παιδιών μας, ας παραμερίσουμε άλλες προτεραιότητες  και ας προτάξουμε αυτή.

 

 

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here