Θα χάσουμε μια μεγάλη ευκαιρία για ένα νέο  «ΟΧΙ»;

Toυ Αλέξανδρου Ασωνίτη

Το 1940 όταν ο δικτάτορας Ιωάννης Μεταξάς αρνήθηκε την διέλευση των ιταλικών στρατευμάτων, άρνηση που πέρασε στην ιστορία ως ΟΧΙ, αμέσως συντάχθηκε μαζί του όλος ο ελληνικός λαός (είναι γνωστή η επιστολή Ζαχαριάδη) είτε επειδή βρήκε έναν τρόπο να εξαλείψει  την ταπείνωση του 1922 είτε επειδή ήθελε να απαντήσει στις Ιταλικές προκλήσεις.

Φαντασθείτε σήμερα, υποδουλωμένοι και χλευαζόμενοι επί πέντε χρόνια, η πολιτική, οικονομική και πνευματική ηγεσία να στήριζε την θέση του πρωθυπουργού, όχι του Τσίπρα, και της ελληνικής κυβέρνησης, όχι του Σύριζα, και να προέτρεπαν τον λαό να ψηφίσει «ΟΧΙ» στην συνεχιζόμενη υποδούλωση και εξαθλίωσή μας, στην προκλητική εις βάρος μας στάση της ΕΕ, στο επαχθές και αβάσταχτο χρέος, στους αποικιοκρατικούς  όρους που μας επιβάλλουν.

Εϊναι μια μεγάλη, μια μοναδική ευκαιρία να αποσείσουμε και ένα μεγάλο τμήμα του χρέους και να ξανακερδίσουμε την χαμένη μας αξιοπρέπεια. Αυτό θα έκανε οποιοσδήποτε λαός είχε στοιχειώδη αυτοπεποίθηση και αίσθηση της ιστορίας. Φαίνεται να μην ανήκουμε δυστυχώς σε αυτούς. Εμείς οι ίδιοι, η αντιπολίτευση, κι ενώ συνεχιζόταν η διαπραγμάτευση και σε χώρες της Ευρώπης κάποιοι διαδήλωναν υπέρ μας, εμείς διοργανώσαμε συγκεντρώσεις εναντίον του εαυτού μας με το καταπληκτικό σύνθημα: «Μένουμε Ευρώπη», ενώ κανένας, πλην των συνοδοιπόρων ΚΚΕ και Χρυσής Αυγής, δεν έθετε ούτε θέτει τέτοιο θέμα. Πρωτοφανής, και άκρως διχαστική, προβοκατόρικη και πεμπτοφαλαγγίτικη  ενέργεια, ένα τμήμα της πολιτικής ηγεσίας και του λαού να υπονομεύει μια προσπάθεια της κυβέρνησης  που αφορούσε θεραπευτικά και όσους διαδήλωναν εναντίον της. Και ταυτόχρονα, αυτό  το τμήμα, αθώωνε την γενεσιουργό αιτία των δεινών. Το Μνημόνιο, το  καθόλου αναγκαίο, το επιβληθέν από τον ατιμώρητο ακόμα Παπανδρέου και την συμμορία του, σε συνεργασία με ευρωπαίους και άλλα αρπακτικά, το Μνημόνιο που είναι το μείζον πρόβλημα, όχι οι αντιδράσεις σ’ αυτό της  ελληνικής κυβέρνησης.

Είναι στο χέρι μας να μην καταστήσουμε το δημοψήφισμα  την αρχή του τέλους και μιας νέας ταπείνωσης. Όταν ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε την διεξαγωγή δημοψηφίσματος με ερώτημα: «ναι ή όχι στα προτεινόμενα μέτρα των δανειστών», που και με 50-60% ΟΧΙ, πάλι θα ήταν ελεγχόμενης αποτελεσματικότητας, η αντιπολίτευση και οι ευρωπαϊκοί κύκλοι, που δεν έπαψαν να υπονομεύουν από την πρώτη στιγμή την κυβέρνηση, άρπαξαν στον αέρα την ευκαιρία,  αδίκως  προετοίμασαν το έδαφος;

Με την χυδαιότητα που χαρακτηρίζει όσους πιστεύουν ότι έχουν δικαίωμα να κάνουν ό,τι θέλουν και να μην δίνουν λογαριασμό σε κανέναν, διαστρέβλωσαν το ερώτημα και εξαπέλυσαν χημικά αέρια φόβου και τρόμου. Το επιβαλλόμενο  «όχι» στα αποικιοκρατικά μέτρα έγινε: «όχι στην Ευρώπη και έξοδος από το ευρώ» (και για τα δύο ο ξένος τύπος, η ΕΕ και οι ασυμβίβαστοι υποτελείς τους μας εκφοβίζουν μεθοδικά από το 2010).

Το «ναι στα μέτρα», μεταμφιέσθηκε σε «ναι στην Ευρώπη και παραμονή πάση θυσία στο ευρώ», στο ευρώ, την  ασφάλειά μας, την απόδειξη της ευημερίας μας. Το «όχι», συνέχιζε ακάθεκτη η αηθέστατη προπαγάνδα,  με την ιδιωτική τηλεόραση να πρωτοστατεί, «σημαίνει επιστροφή στον μπαμπούλα της δραχμής, σημαίνει έξοδο από την ΕΕ, όχι μόνο την ευρωζώνη, σημαίνει κατάταξη της Ελλάδας στον τρίτο κόσμο», ασχέτως αν δεν υπάρχει νομικός τρόπος να συμβεί τίποτα απ’ τα δύο, και θα διαλυόταν η ΕΕ.

Σπάνια έχει συμβεί τέτοια πετυχημένη διεθνής  προπαγάνδα, τέτοια αχρειότητα και στρεψοδικία. Ο Γκαίμπελς είχε εμπιστοσύνη στους απογόνους του και δεν τον διέψευσαν. Ήταν και είναι τέτοια η αναιδής βεβαιότητά τους που περιφρόνησαν και την απλή, καταδικαστική γι’ αυτούς, αναγωγή:

Αν «ναι» σημαίνει: «ναι στην Ευρώπη και στο ευρώ», τότε η Ευρώπη, η Ευρωπαϊκή Ένωση και το ευρώ ισούνται με το μνημόνιο και τα φριχτά μέτρα που επιβάλλει. Ισούνται με την ανεργία, τις απολύσεις, τις αυτοκτονίες, τους άστεγους, τις εξώσεις, τα συσσίτια, την κατάθλιψη κλπ. Αυτή είναι η Ευρώπη του «ναι», μνημόνια, λιτότητα, αυταρχισμός, αποικιοκρατία, υποδούλωση, και αυτήν προπαγανδίζουν να ψηφίσουν με πλειοψηφία οι ήδη υπόδουλοι σ’ αυτήν  Έλληνες.

Αλλά οι ενορχηστρωτές του τρόμου και της ευρωπαϊκής παράκρουσης (παράκρουση είναι και τα περί της  αόρατης Ευρωπαϊκής Αριστεράς που ταλανίζει την κυβέρνηση, ο  Τσίπρας είναι πρωθυπουργός της Ελλάδας, όχι εκπρόσωπος κάποιου ευρωπαϊκού φαντάσματος) είχαν παράλληλο στόχο: το εθνικό μας νόμισμα, την δραχμή, που συμπτωματικώς είναι το αρχαιότερο ή απ’ τα αρχαιότερα του κόσμου.

Εθνικό νόμισμα, σημαίνει νομισματική ανεξαρτησία, και νομισματική ανεξαρτησία σημαίνει εθνική ανεξαρτησία και κυριαρχία. Ευρωπαίοι και εγχώριοι τρομοκράτες έχουν την δραχμή στο στόχαστρο από χρόνια:  Κάθε φορά που κάποιος επιχειρηματολογεί κατά του ευρώ, τον κεραυνοβολούν: «θες να γυρίσουμε στην δραχμή;». Αλλά δραχμή είναι ο εαυτός μας, η ταυτότητα, η ιστορία μας. Αυτό  λοιπόν, που έπρεπε να είναι ο κύριος στόχος μας, να φύγουμε από το ευρώ όταν δεν θα υπάρχει ούτε καν πιθανότητα ζημίας μας,  θεωρείται έγκλημα, οπισθοδρόμηση, «πασέ». Αλλά με το ευρώ χρεοκοπήσαμε, όχι με την δραχμή. Το ευρώ μας έστειλε στα τάρταρα, όχι η δραχμή. Ξεχάσαμε ότι στοιχειώδης περηφάνεια επιτάσσει να υπερασπίζεσαι τα του εαυτού σου μπροστά σε τρίτους. Ακόμα κι αν η δραχμή είχε υπάρξει επιζήμια για μας, δεν θα πρέπει να το συζητάμε δημοσίως. Και φυσικά θα είχαμε αλλάξει νόμισμα από δεκαετιών, αφού δεν θα μας συνέφερε η δραχμή.

Ο φόβος και ο τρόμος έπεσαν πάνω στην κατακερματισμένη, αμέριμνη, αλλοτριωμένη, με ευθύνη της, χειμαζόμενη ελληνική κοινωνία σαν χαλάζι. «Χανόμαστε, πεθαίνουμε, Ευρώπη μας, σωτήρα μας, ευρώ μας, ζάχαρη, ψωμί, λεφτά, κλειστές οι τράπεζες, ουρές στα μηχανήματα (όμως τα δύο τελευταία δεν έπρεπε ποτέ να επιτρέψει να συμβούν η κυβέρνηση)».

Στην οικτρή εκστρατεία αναξιοπρέπειας μετέχουν δυστυχώς και πνευματικοί άνθρωποι και ιδρύματα, σαν να μην καταλαβαίνουν ότι μιλάμε για τα μέτρα και το Μνημόνιο που  έχει κατασυντρίψει την πατρίδα μας. Σοβαροί άνθρωποι επικαλούνται την θέση της Ελλάδας στην Ευρώπη, τα οφέλη μας, το «ανήκομεν εις την Δύσιν» σαν να υπάρχει ακόμα η αλήστου μνήμης Σοβιετική Ένωση. Πλήρης αποδοχή του μνημονίου, δηλαδή, με επιχειρήματα που δεν τιμούν καθόλου τους ευρωπαΐζοντες. Παίζουν έκοντες-άκοντες το παιχνίδι της Γερμανίας, του ΔΝΤ και των ευρωπαίων διορισμένων γραφειοκρατών που εξουσιάζουν μια ολόκληρη ήπειρο. Ξεχωρίζω το σοφίας απαύγασμα της υποδειγματικά ασημαντότατης,  κας Αρβελέρ: «Ελλάδα και Ευρώπη είναι πολιτιστικά έννοιες ταυτόσημες από τα πανάρχαια χρόνια της ιστορίας τους» (!!!). Μεταξύ άλλων, η κυρία που σε κάθε δύσκολη στιγμή είναι πάντα στην άλλη όχθη, παριστάνει και την ιστορικό. Θαυμάστε την.

Ανακαλώ πάραυτα τους χαρακτηρισμούς. Και συμφωνώ μαζί της, και με τους άλλους, ως προς την Ευρώπη της αλληλεγγύης και της δημοκρατίας, της αντι-αποικιοκρατίας, του σεβασμού στους άλλους πολιτισμούς, την Ευρώπη με την οποία, κατά επίμονα ανεπιβεβαίωτες φήμες,  οι τύχες μας είναι κοινές:  ΄Αγγλοι, Γάλλοι, Ιταλοί διέσωσαν με τα καράβια τους τούς αμάχους συμπατριώτες μας στο λιμάνι της Σμύρνης. Οι Γερμανοί δεν έφτιαξαν χάριν του Κεμάλ, 1912-5,  τα πρώτα  στρατόπεδα συγκέντρωσης (για τους Έλληνες). Γερμανοί και Ιταλοί δεν μας επιτέθηκαν το 1940, δεν φταίνε για τους 700.000 νεκρούς μας. Οι Εγγλέζοι δεν μας έσπρωξαν στον εμφύλιο, με την δική μας διχαστική παράνοια,  δεν απαγχόνισαν Κύπριους. Την αποστασία την οργάνωσε μόνος του ο Μητσοτάκης (ο ίδιος πλήρωσε τον εαυτό του, απ’ το υστέρημά του). Την χούντα δεν την στήριξαν ΝΑΤΟ και Αμερικάνοι, τα τούρκικα στρατεύματα έφυγαν αμέσως από την Κύπρο επειδή η Ευρώπη στήριξε τα ψηφίσματα του ΟΗΕ. Η Ευρώπη δεν αναγνώρισε τα Σκόπια  με άλλο όνομα εκτός από το ΦΥΡΟΜ, που ορίζει ο ΟΗΕ,  και χιλιάδες άλλα. Δεν κατέκλεψε τους Κύπριους εκδικούμενη για το ΟΧΙ στο σχέδιο Ανάν, με ηγέτη τον Τάσσο Παπαδόπουλο.

Ό,τι κερδίσαμε συντασσόμενοι με την Ευρώπη, το κερδίσαμε με αίμα, δεν μας χάρισαν ποτέ τίποτα. Δεν καταδεχόμαστε προσφορές εγκληματιών. Κι όποιος επικαλεσθεί το ’21, ας θυμηθεί τα πρώτα δάνεια και το ότι επρόκειτο για ένα έθνος που ήταν υπόδουλο επί 400 χρόνια (κατά την εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου επί «είκοσι αιώνες», αλλά δεν είναι του παρόντος). Τα ξεπληρώσαμε όλα τα χρέη μας το 1940, δεν δικαιούνται να επικαλεσθούν τίποτα πια οι Ευρωπαίοι. Ούτε την βοήθειά τους στην δικτατορία. Αλλά τους ευχαριστούμε γι’ αυτήν.

Η ευκαιρία του ΟΧΙ ας μη χαθεί, τώρα που στενοχωρήσαμε την Λαγκάρντ, που ο Γιούνκερ μας αγαπάει κι ο Νταβούτογλου θέλει να μας βοηθήσει: Να αποσύρουν τα παράνομα στρατεύματα τους από την Κύπρο, εφαρμόζοντας τα ψηφίσματα του ΟΗΕ, και να πάψουν τις παραβιάσεις στο Αιγαίο, ώστε να μειώσουμε τους εξοπλισμούς μας, που θα μπορούσαν να είναι πρώτο διαπραγματευτικό χαρτί με τους Ευρωπαίους αλληλέγγυους. Αλλά μια ερώτηση παραμένει καίρια: οι Ευρωπαίοι θα έκαναν τα ίδια με την Τουρκία και το Ισραήλ, κι αν όχι γιατί; Μήπως πρέπει να διδαχτούμε  κάτι; Μήπως πρέπει να καταλάβουμε ότι έχουμε πόλεμο και πρέπει να συστρατευθούμε, θέτοντας το συμφέρον της Ελλάδας και του μέλλοντός της πάνω από τις προσωπικές επιδιώξεις μας;

Είμαστε ωστόσο πρωτοποριακό είδος, ας το παραδεχθούμε. Είναι η πρώτη φορά που μεγάλο τμήμα ενός λαού μάχεται να υποδουλωθεί για άγνωστο χρονικό διάστημα,  προκειμένου να μη χάσει την ήδη υφισταμένη υποδούλωσή του, παρασέρνοντας στον γκρεμό κι όσους αντιστέκονται στην κατοχή. Είναι μοναδικό φαινόμενο, ότι δημοσίως, χιλιάδες άνθρωποι, «επώνυμοι» και μη, διαλαλούν ότι θέλουν προστάτες και προστασία. Να δείξουν εμπιστοσύνη στην Ελλάδα,  θα τους υπερασπιστεί, όπως κάνει τόσες χιλιετίες (αφορά και τους βρυκόλακες  που κατέστρεψαν  την χώρα και καλούν σε  «ναι»).

΄Ολοι όσοι πάσχισαν, ζώντες και πεθαμένοι, ν’ αναπτύξουν την Ελλάδα, πολιτιστικώς και όχι μόνο, να της δώσουν όσο το δυνατόν ισχυρότερη φωνή, πνοή κι υπόσταση, όσοι αγωνιούν  για την μοίρα της και την εξέλιξή της, όσοι αγωνίστηκαν για την Δημοκρατία και την Ανεξαρτησία μας, δεν μπορούν παρά να νοιώθουν απέραντη, απέραντη θλίψη και ταπείνωση. Αλλά δεν θα καταθέσει κανείς ποτέ τα όπλα. Συνεχίζουμε.

Print Friendly, PDF & Email

1 ΣΧΟΛΙΟ

  1. Προσυπογράφω τα οσα λέει ο Αλεξ.Να υπενθυμίσω απλά,πως απο τη μεταπολίτευση και επειτα ουδείς πολιτικός σκέφτηκε σοβαρά,αυτο που σχεδόν ολοι οι πολιτικοί θεωρούν κορυφαία στιγμή της δημοκρατίας(δημοψήφισμα)αλλα ακόμα χειρότερα ουτε καν ΕΜΕΙΣ ΑΠΑΙΤΗΣΑΜΕ να διεξαχθεί ενα δημοψήφισμα.Αρα,αφου ουτε εμεις,ουτε οι πολιτικοί το απαίτησαν,βρέθηκε ενας(Τσιπρας),ασχέτως αν οι λόγοι που επικαλείται διαφέρουν απο τους δικούς μου,ειναι ομως μια πρώτης ταξεως ευκαιρία να παγιώσουμε μια μοναδική στιγμή ΕΥΘΥΝΗΣ.Ευθύνη απέναντι στους εαυτούς μας,ευθύνη απέναντι στα παιδιά μας και,τέλος,ευθύνη απέναντι στην Ιστορία μας.Ο φόβος απέναντι στο δημοψήφισμα ειναι σαφώς ο φόβος απέναντι στην ελευθερία,αρα απεναντι στην υπευθυνότητα.Ας ελπίσουμε πως οι Ελληνες ωρίμασαν,και οπως ελεγε και ο Νιτσε,Αλεξ:Ωριμότητα του ανθρώπου: είναι να ξαναβρίσκει τη σοβαρότητα που είχε παιδί, όταν έπαιζε.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here