«Συνασπισμός» ή ΣΥ.ΡΙΖ.Α ή μήπως «αδειανό πουκάμισο»; 

 

 

Του Νίκου Τσούλια

 

Τελικά έχει νόημα και αξία το τεθέν ερώτημα. Γιατί ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. δεν είναι απλά και μόνο μια ιστορική μετεξέλιξη ή ένας απλός πολιτικός μετασχηματισμός του προδρομικού του κόμματος του «Συνασπισμού». Μια βαθιά ιδεολογική και κοσμοθεωρητική ασυνέχεια χωρίζει αυτούς τους κομματικούς σχηματισμούς. Η άποψή μου είναι ότι τελικά ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. αποτελεί και την πλήρη άρνηση του «Συνασπισμού».

Η ασυνέχεια, αν και διαμορφωνόταν καθ’ όλο το διάστημα της πρώτης πεντάμηνης κυβερνητικής θητείας του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. με τη διαρκή θεωρητικολογία και κυρίως με την πλήρη κυβερνητική απραξία, κρίθηκε στη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών προκειμένου να διαμορφωθεί ένα συναινετικό εθνικό πλαίσιο διαπραγμάτευσης και κυρίως στην υπογραφή του πρωθυπουργού για την εφαρμογή του Τρίτου Μνημονίου.

Απ’ αυτό το σημείο και μετά τίποτα δεν θυμίζει πλέον το λαϊκότροπο παρελθόν του «Συνασπισμού», του κόμματος της υπερχειλίζουσας αριστερής θεωρητικολογίας και του ανέξοδου ακτιβισμού. Η υπογραφή του Μνημονίου είναι η ληξιαρχική πράξη θανάτου της «αθωότητας της αριστεράς», όπως η ίδια την είχε προσδιορίσει. Είναι ο παράγοντας της απόλυτης και καθολικής μετάλλαξης της προηγούμενης φενακισμένης «επαναστατικότητας» της μη κομμουνιστικής αριστεράς στο σύνολό της. Τίποτα τώρα δεν είναι όπως πριν.

Ο πρωθυπουργός υπέγραψε υπό το βάρος της ιστορικής ευθύνης που του αναλογούσε. Ήξερε ότι θα τον έτρωγε τα «μαύρο σκοτάδι» της Ιστορίας, ότι θα ήταν πρωθυπουργός της απόλυτης καταστροφής, αν οδηγούσε την Ελλάδα στη δραχμή. Ήξερε ακόμα ότι δεν θα μπορούσε να …γυρίσει πάλι στην Αθήνα, ότι η Ελλάδα θα γινόταν μια απέραντη χώρα ερήμωσης και παρατεταμένης εμφυλιοπολεμικής αντιπαλότητας στο εσωτερικό της κοινωνίας της.

Είναι φοβερό και συνάμα κυνικό αυτό που συμβαίνει σήμερα με την εσωκομματική διαμάχη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Κάθε πλευρά κατηγορεί την άλλη ότι δεν είχε Σχέδιο Β΄ για τη χώρα! Αποκαλύφθηκε με τον πιο ωμό τρόπο ότι ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. όχι απλά και μόνο δεν δημαγωγούσε, αλλά και συνειδητά εξαπατούσε τον ελληνικό λαό ότι δήθεν είχε εναλλακτική πρόταση αντί των Μνημονίων.

Επέλεξε δε και μια σταλινικής εκδοχής μεθόδευση στην όλη εξέλιξη. Έφτασε την όλη κατάσταση στο «αμήν» – φροντίζοντας να τελειώσει το Πρόγραμμα – και να παρουσιαστεί εκ των πραγμάτων ένα δίλημμα: Δραχμή ή Μνημόνιο; Με αυτό τον τρόπο επιχειρεί να παρουσιάσει την επιλογή του Μνημονίου ως τη λιγότερο κακή λύση, ως μια αναπόφευκτη ανάγκη! Ταυτόχρονα επιχειρεί να παρουσιαστεί και ο πρωθυπουργός ως θύμα εκβιασμού! Ενώ είναι ηλίου φαεινότερον ότι αυτός και η κυβέρνησή του εκβίασε τις εξελίξεις ώστε το Μνημόνιό τους να έρχεται ως φυσική συνέπεια και όχι ως επιλογή τους. Αντί δηλαδή να υπογράψει στο ξεκίνημα της κυβερνητικής θητείας του μια Συμφωνία / Μνημόνιο με τους δανειστές που θα φαινόταν βέβαια επιλογή του, άφησε να βουλιάξει ακόμα περισσότερο η οικονομία για να εμφανιστεί το πολύ χειρότερο Μνημόνιο ως αναγκαία λύση και πάντως όχι ως επιλογή του!!

Η πολιτική στη χώρα μας δεν ασκείται κυρίως επί της ουσίας των πραγμάτων και κυριαρχεί το “φαίνεσθαι” και η διαχείρισή της πολιτικής, το πώς θα περάσει με την ωμή προπαγάνδα μια πολιτική στο λαό. Και με δεδομένο ότι ο λαός μας αρκείται στην εύκολη λύση και κυρίως στη δημαγωγία, είναι πολύ εύκολο να εξαπατηθεί, όπως συμβαίνει και στη σημερινή ιστορική φάση. Έτσι οι «κομισάριοι» του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. επινόησαν και το εξής στημένο σενάριο για τον αγώνα που δήθεν έκανε η κυβέρνηση. Εμφάνιζε την άλλη πλευρά των δανειστών ως τους «κακούς» της υπόθεσης και τον Σόιμπλε ως τα «δράκουλα» που μας πίνει το αίμα και αυτό φυσικά δεν ήταν καθόλου δύσκολο. Ενώ ο πρωθυπουργός μας αφού μαχόταν (θεωρητικά βέβαια) για τα δίκαιά μας, ήταν ο «καλός». Και όχι μόνο αυτό, αλλά ήταν το θύμα που εκβιάστηκε! Επομένως δεν θα πρέπει να κάνουμε κριτική, αλλά να τον συμπονέσουμε. Ο ίδιος ο κ. Τσίπρας, σε μια αποθέωση λαϊκισμού, εξομολογητικά μας έλεγε ότι κανένας δεν μπορεί να τον κατηγορήσει ότι δεν έκανε ό,τι μπορούσε για να αποτρέψει το Μνημόνιο αφού διαπραγματευόταν επί 17 ώρες υπονοώντας ότι οι προηγούμενοι τελείωναν μέσα σε 2- 3 ώρες! Και συνέχισε τη δημαγωγία του λέγοντας ότι δεν πιστεύει σε αυτό που υπέγραψε. Αυτός είναι ο πρωθυπουργός της Ελλάδας εν έτει 2015, σε περίοδο βαθιάς κρίσης της χώρας…

Αυτό είναι σταλινισμός! Να παρουσιάζεις την πολιτική με βάση την δήθεν ανθρώπινη προσπάθεια και όχι με βάση την ουσία της δηλαδή τη δική σου πρόταση και τη δυναμική της και να διαστρεβλώνεις πλήρως την πραγματικότητα. Γιατί ο Σόιμπλε και ο Βαρουφάκης και ο μισός ΣΥ.ΡΙΖ.Α. συμφωνούσαν απόλυτα μεταξύ τους, στην επιλογή της δραχμής εκ μέρους της χώρας μας. δεν ήσαν ποτέ αντίπαλοι! Απλώς ένα κομμάτι της κυβέρνησης είδε την ιστορική καταστροφή που ερχόταν και έσωσε προσωρινά την κατάσταση υιοθετώντας το Μνημόνιο.

Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ως κυβέρνηση ήταν και είναι ένα αδειανό πουκάμισο. Και αυτό που βλέπουμε στη Βουλή με τη διχοτόμηση του κόμματος και με τις γραφικότητες της Κωνσταντοπούλου, του Λαφαζάνη, του Βαρουφάκη, του Λεουτσάκου κλπ κλπ είναι η καρικατούρα μιας δημαγωγικής πρότασης που θα είχε ήδη καταρρεύσει αν δεν συνεργούσε η αντιπολίτευση για να μην καταστραφεί η χώρα. Η Ελλάδα εκτός από το οικονομικό πρόβλημα, σήμερα δεν έχει και κυβέρνηση!

 

 

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here