Πολύμνια Κοσσόρα: Καίει ο ήλιος τα μεσάνυχτα;

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ

 

Ένας νέος άντρας, ο Ορέστης. Κάτω από την κρούστα του δυνατού, του άτρωτου, υπάρχει καλά κρυμμένη μια βαθιά πληγή που δεν επουλώνεται. Μια απροσδόκητη εισβολή στη στρωμένη του ζωή θα φέρει τα πάνω-κάτω. Ένα παράξενο μήνυμα στο ηλεκτρονικό του ταχυδρομείο έρχεται να κλονίσει όλες τις σταθερές του… Όσλο. Η Άννελι στα τριανταεπτά της περνάει μια κρίση που την οδηγεί σε ανατρεπτικές αποφάσεις. Αυτά τα δυο πρόσωπα συναντήθηκαν κάποτε στο παρελθόν σε μια έντονη ερωτική σχέση χωρίς βάθος και διάρκεια.    Πώς θα χειριστούν την κρίση σήμερα; Θα έρθει η εξιλέωση για τον Ορέστη;   Από πού θα έρθει η λύση;   Από τους ίδιους τους ήρωες ή μήπως κάποιο σκοτεινό πρόσωπο, το πρόσωπο του Κακού, θα τινάξει στον αέρα όλα τα δεδομένα; Η Πολύμνια Κοσσόρα γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Νέα Ιωνία. Σπούδασε Οικονομικές Επιστήμες στην Α.Σ.Ο.Ε.Ε. και Διοίκηση Ασφαλιστικών Επιχειρή σεων (Fellow Member of Life Management Association, USA). Μιλάει Αγγλικά, Γαλλικά και Γερμανικά. Για πολλά χρόνια υπήρξε υψηλόβαθμο διοικητικό στέλεχος πολυεθνικής Εταιρείας στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. 

  • «Καίει ο ήλιος τα μεσάνυχτα;». Πρόκειται για το δεύτερο βιβλίο σας, που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις Εκδόσεις Ωκεανός. Μπορείτε να μας δώσετε μια ιδέα για την ιστορία κάτω από αυτόν τον παράξενο τίτλο;

Η ιστορία  ξεδιπλώνεται ανάμεσα σε δυο διαφορετικούς κόσμους, στην Αθήνα και το Όσλο,  σε ένα σύγχρονο πλαίσιο, από το 2004 μέχρι το 2017. Δυο διαφορετικές κουλτούρες, ο Βορράς και ο Νότος. Δυο άνθρωποι, ο Ορέστης και η Άννελι,  ο καθένας με μια στρωμένη, καλή ζωή στον τόπο του.  Η  έντονη ερωτική τους σχέση στο παρελθόν τελείωσε σύντομα και χωρίς εξηγήσεις. Μια προσωπική κρίση σήμερα και ένα παράξενο μήνυμα θα φέρουν ανατροπές. Κάτι πολύ μεγάλο έρχεται  να τους ενώσει πάλι και ταυτόχρονα να γεννήσει απροσδόκητες συγκρούσεις. Κι ενώ αυτοί οι ήρωες θα παλεύουν να ορίσουν καινούργιες συντεταγμένες στη ζωή τους, ένα συνταρακτικό γεγονός θα έχει συνέπειες που κανείς δεν φανταζόταν.

  • Ας ξαναγυρίσουμε στον τίτλο που ακούγεται κάπως παράξενος. Πώς τον επιλέξατε;

Πράγματι, ο τίτλος  ακούγεται ίσως αντιφατικός. Ήλιος τα μεσάνυχτα και επί πλέον εκείνο το ερωτηματικό στο τέλος. Βρίσκω, ωστόσο, να ταιριάζει στο βιβλίο η πολλαπλή σημασία του. Παραπέμπει βέβαια κατ’ αρχήν στον πραγματικό ήλιο του μεσονυχτίου, μιας και ο ένας πόλος του μύθου βρίσκεται στην Νορβηγία και μάλιστα η πλοκή ξετυλίγεται κυρίως το καλοκαίρι. Στις παράξενες λευκές, καλοκαιρινές  νύχτες του Βορρά, όπου ο άνθρωπος του Νότου ζει μια σχεδόν απόκοσμη εμπειρία. Ο τίτλος ωστόσο έχει κυρίως συμβολική σημασία. Αναφέρεται  στα ανατρεπτικά γεγονότα του μύθου που «καίνε» ζωές. Παραπέμπει όμως ακόμη και στο λαμπρό φως της αγάπης. Όσο για το ερωτηματικό, αυτό αφήνει περιθώριο στον αναγνώστη να δώσει την δική του απάντηση, να επιλέξει ποιον συμβολισμό θα κρατήσει στην καρδιά του.

  • Αν θα έπρεπε να επιλέξετε κάποιο στάδιο της διαδικασίας της συγγραφής γενικά, αλλά και πιο συγκεκριμένα αυτού του μυθιστορήματος, ποιο θα λέγατε ότι σας συγκινεί και σας εμπνέει περισσότερο;

Βρίσκω ιδιαίτερα ερεθιστικό, σχεδόν μαγικό, το στάδιο της έρευνας, στην οποία δίνω μεγάλη σημασία. Επιδίδομαι σ’ αυτήν πάντα με ενθουσιασμό,  προσδοκία και επιμονή «εξερευνητή».  Θεωρώ ότι η έρευνα αποτελεί απαραίτητο στοιχείο σεβασμού προς τον μύθο, αλλά και προς τον  μελλοντικό αναγνώστη. Είτε πρόκειται για έρευνα των ιστορικών γεγονότων, ή της τοπιογραφίας τής πλοκής ή ακόμη των κοινωνικών συνθηκών που περιβάλλουν τον μύθο.  Σχετικά με αυτό το βιβλίο μου, η επιτόπια έρευνα στο Όσλο, μια πόλη που γνώριζα ήδη αρκετά καλά, το να περπατήσω στα δρομάκια και τις πλατείες, να πάρω το μετρό, να περιδιαβώ στην προκυμαία, όλα αυτά με ενθουσίασαν, έδωσαν σάρκα και οστά στην ιστορία που ήθελα να διηγηθώ. Αλλά και το υπομονετικό σκάλισμα αρχείων και δημοσιεύσεων, παρότι με βύθισε σε έναν σκοτεινό κόσμο, το βρήκα άκρως ερεθιστικό.

  • Ποια πιστεύετε ότι είναι τα εφόδια ενός συγγραφέα, οι «προίκες» της ζωής του που τον βοηθούν να γράψει ένα καλό βιβλίο;

Είναι απόλυτη πεποίθησή μου ότι  όποιος σκέφτεται ότι θα μπορούσε να καταπιαστεί με τη συγγραφή, θα πρέπει να είναι χρόνιος, παθιασμένος αναγνώστης. Αναγνώστης διψασμένος, εθισμένος. Το βιβλίο ανοίγει δρόμους στη σκέψη και παράθυρα στη φαντασία. Αλήθεια, δεν μπορώ να φανταστώ ότι κάποιος που δεν διαβάζει, θα έχει τη διάθεση ή την ικανότητα  να πλάσει μια ιστορία και να την απλώσει στο χαρτί. Βέβαια, η αγάπη για την ανάγνωση δεν αρκεί για τη συγγραφή καλών βιβλίων. Πιστεύω ακόμη ότι ο συγγραφέας οφείλει να ζει μαζί με τους ανθρώπους. Να ακούει, να συνομιλεί, να αφουγκράζεται. Να ακουμπάει το δάχτυλό του σε τραύματα, να σκαλίζει παλιές συγκινήσεις. Να είναι ανοιχτός σε απροσδόκητες συναντήσεις. Συσσωρεύοντας ακούσματα και βιώματα,  χτίζει ένα απόλυτα δικό του κεφάλαιο, το οποίο αφού υποστεί μια εσωτερική ζύμωση, θα αποτελέσει πολύτιμο υλικό για ένα έργο.

 

 

 

 

 

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here