Ο Τσίπρας, το δημοψήφισμα και η νέα μεταπολίτευση

Του Χρήστου Ζέρβα

Ηταν αναπάντεχη, ακόμη και για τα στελέχη της κυβέρνησης, η έκταση της σαρωτικής νίκης του «όχι» στο δημοψήφισμα.

Και ήταν μια νίκη που όπως όλοι παραδέχονται, φέρει το ονοματεπώνυμο του Αλέξη Τσίπρα. Ο έλληνας πρωθυπουργός αναδείχθηκε πλέον,  με τη βούλα του ελληνικού λαού, σε αδιαμφισβήτητο πολιτικό ηγέτη της χώρας με υπερεθνική εμβέλεια και προοπτική δεκαετίας.

Το συντριπτικό αποτέλεσμα αλλάζει άρδην  όλα τα έως σήμερα δεδομένα και επανα-οριοθετεί τις πολιτικές σχέσεις σε όλο τους το φάσμα, τόσο εντός της χώρας όσο και στο εξωτερικό. Πολύ περισσότερο, αν αναλογισθεί κανείς ότι αυτό επιτεύχθηκε κόντρα σε πολιτικά και άλλα εξωθεσμικά κέντρα του εσωτερικού και του εξωτερικού, που απεργάζονταν σενάρια «αριστερής παρένθεσης» αλλά  και μ΄ένα μιντιακό σύστημα που κατέλυσε κάθε έννοια δημοσιογραφικής δεοντολογίας, μεροληπτώντας ανοικτά κατά της κυβέρνησης.

Το μήνυμα του ελληνικού δημοψηφίσματος, μετατρέπει τον Έλληνα πρωθυπουργό και σε μια πανευρωπική προσωπικότητα ευρείας αποδοχής καθώς τοποθετεί στο κέντρο της μεγάλης και ουσιαστικής συζήτησης που έχει ανοίξει, για το μέλλον της Ευρώπης, τις δημοκρατικές  της αξίες που πρέπει να επαναβεβαιωθούν.

Η τεράστια αποδοχή της πρωτοβουλίας του πρωθυπουργού από τον ελληνικό λαό, η οποία εκ των πραγμάτων αλλά και των σοβαρών διλημμάτων που έτσι κι αλλιώς συμπεριλήφθηκαν, ήταν υψηλού πολιτικού ρίσκου, τερμάτισε οριστικά και αμετάκλητα κάθε μικρό ή μεγάλο εγχείρημα ανατροπής της κυβέρνησης.

Η ετυμηγορία του λαού στο δημοψήφισμα ισοδυναμεί με πολιτικό σεισμό πολλών ρίχτερ ο οποίος αποτελείωσε το παραπαίον πολιτικό  σύστημα της μεταπολιτευτικής περιόδου. Ένα νέο τοπίο διαμορφώνεται πλέον στη χώρα, το οποίο αναδιατάσσει τους παλαιούς συσχετισμούς δύναμης κι έχει πλέον έναν πολιτικά κυρίαρχο: τον πρωθυπουργό.

Οι ραγδαίες εξελίξεις στη Ν.Δ με την παραίτηση του κ.Σαμαρά, η αποχώρηση του κ. Βαρουφάκη(μετά από απαίτηση των δανειστών), η σύγκληση του Συμβουλίου πολιτικών αρχηγών για τον καθορισμό εθνικής διαπραγματευτικής στρατηγικής στην Ευρώπη, είναι δείγματα ενός νέου τοπίου που αρχίζει να διαμορφώνεται.

Ο πρωθυπουργός, σε μια ένδειξη σοβαρότητας και υπευθυνότητας, μετά τη μεγάλη, προσωπική εν πολλοίς νίκη του, εμφανίσθηκε πραγματικά ενωτικός και έτοιμος να αναλάβει τη πρωτοβουλία της συλλογικής ανασύνθεσης της χώρας και της κοινωνίας, μετά από 5 χρόνια ερειπίων και συνεχούς υποβάθμισης.

Σωστά ανέγνωσε την εντολή του ελληνικού λαού όχι ως εντολή ρήξης και αποχώρησης από την ΕΕ αλλά ως εντολή διαπραγμάτευσης για μια δίκαιη και βιώσιμη συμφωνία. Και αυτή η τοποθέτησή του, ίσως δυσαρεστήσει αρκετούς και μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ, αφού οι προσδοκίες και οι πολιτικές ερμηνείες του 61,3% που ψήφισαν «όχι», έχουν διαφορετική πολιτική αφετηρία αλλά και στόχευση.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι βέβαια εδώ, εάν είναι όλοι προετοιμασμένοι, εντός και εκτός ΣΥΡΙΖΑ, για την αναγκαία προσαρμογή πολιτικής που ετοιμάζεται να πραγματοποιήσει η ελληνική κυβέρνηση, προκειμένου να  συναντήσει τις προυποθέσεις που επιτακτικά θέτουν οι ευρωπαικοί, νεοφιλελεύθεροι, μηχανισμοί του κοινού νομίσματος.

Η «αναγκαστική παραίτηση» Βαρουφάκη, που διευκόλυνε με την αποχώρησή του τον πρωθυπουργό όπως ο ίδιος είπε, προκειμένου να εξευμενίσει τους «κακούς οιωνούς» στο Eurogroup, δίνει τον τόνο αυτής της νέας κυβερνητικής αντίληψης για έναν πιο ευέλικτο χειρισμό του ελληνικού προβλήματος στους ευρωπαικούς θεσμούς.

Όπως και να το δει κανείς, το τεράστιο πολιτικό κεφάλαιο του πρωθυπουργού μετά το δημοψήφισμα, προσδιορίζει ταυτόχρονα και τα ακρότατα όρια των κινήσεων και των πρωτοβουλιών του. Τόσο μέσα όσο κι έξω από τη χώρα.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι από τις 6 Ιουλίου 2015 και μετά, η χώρα έχει εισέλθει σε μια νέα ιστορική φάση της μεταπολίτευσής της. Με νέα δεδομένα, νέα πρόσωπα και νέες, πολύ πιο δύσκολες απαιτήσεις απ΄όλους.

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here