Ο γύρος του κόσμου με τρένο

 Της ΚΑΤΙΑΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

από www.mikrocosmos.gr

Τι έγινε αυτό το τρένο που έβλεπε τα άλλα τρένα να περνούν;

Η Αθηνά Κουτρουμάνου φοβόταν τα αεροπλάνα… και πήρε τα τρένα. Έκανε τον γύρο την νότιας Ευρώπης (δυο φορές!) και μάλιστα κατέγραψε σε κάμερα όλη αυτήν την περιπέτειά της και την κάνει …ντοκιμαντέρ! Τι της άφησε αυτή η εμπειρία; «Όλοι οι λαοί είναι φιλόξενοι, όλοι οι τόποι είναι πανέμορφοι, αρκεί να έχεις ανοιχτά μυαλά»Ετοιμάζεις ένα ντοκιμαντέρ που όμως είναι …βιωματικό και σε τραίνο.. Πώς το αποφάσισες;Είμαι η κλασική περιγραφή ατόμου που φοβάται τα αεροπλάνα, κλαίω πριν μπω, κλαίω κατά τη διάρκεια της πτήσης, οι αεροσυνοδοί με μισούν, κανείς δεν θέλει να κάθεται δίπλα μου και χαίρομαι μόνο όταν ακούσω το σήμα για προσγείωση. Το προσπάθησα πολλές φορές και μετά από πολλές πτήσεις (14 για την ακρίβεια) αποφάσισα ότι τελικά το να έρχεσαι αντιμέτωπη με τις φοβίες σου δεν δίνει απαραίτητα και τη λύση στα προβλήματά σου. Έπειτα από μία συζήτηση με τον εαυτό μου (ξέρεις εκεί που κάνεις μπάνιο και έχεις χρόνο τα “πού πάω” τι “κανω”) κατέληξα στο συμπέρασμα ότι δεν χρειάζεται απαραίτητα να παλεύουμε τις φοβίες μας, την κατάθλιψη μας ή τις κρίσεις πανικού μας….τι γίνεται αν απλά παρακάμψω αυτές τις φοβίες και διεκδικήσω αυτά που θελω να κάνω με άλλους τρόπους. Ε…. δεν μπορω να μπω σε αεροπλανο; Θα πάρω τα τρένα…
Μπορεί να μου παίρνει λίγο περισσότερο χρόνο και περισσότερα χρήματα αλλά πρόκειται για να ένα ταξίδι που επιβάλεται να κάνεις έστω μία φορά στη ζωή σου, καθώς η εμπειρία που σου προσφέρει αξίζει κάθε ευρώ.

Ποιο είναι το βασικό του θέμα;

Ένα κορίτσι μόνο του ταξιδεύει, χωρίς να φοβάται, χωρίς να πρέπει να χει κάποιον μαζί του, ορίζοντας μόνη της το πού θα πάει, που θα σταματήσει, ποιους φίλους θα συναντήσει στο ταξίδι και πολλά τηλεφωνήματα στη μαμά (ναι στη μαμά) φωνάζοντας “είμαι στις Άλπεις και οι κορυφές είναι χιονισμένες σου λέω!”. Έχω γνωρίσει κόσμο, έχω παρασύρει μαζί μου φίλους, έχω αγκαλιασει από Κορεάτες μέχρι Αργεντίνους και έχω πατήσει κόσμο τρέχοντας με τις δύο μου βαλίτσες στις γεμάτες αποβάθρες των τρένων (συγνώμη, οι δυο βαλίτσες φταίγανε). Είναι το προσωπικό μου ταξίδι και οι άνθρωποι που θα γνωρίσω κατά τη διάρκεια με τις δικές τους προσωπικές εμπειρίες.
Ακόμα και αν ταξιδεύω σαν κυρία με δύο βαλίτσες, φλοράλ φουστάνια, τα χρυσά μου πεδιλάκια και το ψάθινο καπέλο μου…. γιατί πάνω από όλα είμαι μία κυρία.

Από πότε άρχισες να ταξιδεύεις; Σε ποιες χώρες πήγες;

Άρχισα να ταξιδεύω το 2010, συμμετέχοντας σε ένα ευρωπαικό πρόγραμμα δια βίου μάθησης ενηλίκων. Από τότε έχω γυρίσει την Τρανσιλβανία, έχω επισκεφτεί την Αγγλία και έχω κάνει τον γύρο της Νότιας Ευρώπης δύο φορές. Το πρώτο ταξίδι με τρένο το έκανα το 2012.

Οι πιο εντυπωσιακές εικόνες που σου έχουν μείνει αξέχαστες ποιες θα λέγαμε ότι είναι;

Το πόσους φίλους μπορείς να κάνεις σε ένα ταξίδι, το πώς οι εθνικότητες δεν σημαίνουν τίποτα όταν θες να γνωρίσεις κόσμο, να κάνεις παρέες και να ταξιδεύεις ήρεμα και ευχάριστα. Όλοι οι λαοί είναι φιλόξενοι, όλοι οι τόποι είναι πανέμορφοι, αρκεί να έχεις ανοιχτά μυαλά. Και όχι…. όταν ταξιδεύουμε σε μία ξένη χώρα δεν ζητάμε να φάμε σουβλάκι το πρώτο βράδυ… δοκίμασε και κάτι καινούριο βρε αδερφε….

Πώς αντιδρούσε ο κόσμος στην θέα της κάμερας την ώρα μάλιστα που ταξιδεύει;

Ευτυχώς οι αγαπημένοι μας Ασιάτες έχουν προνοήσει και έχουν προετοιμάσει τον κόσμο για τον φόβο της κάμερας… ήμουν απλά ένα κορίτσι που τράβαγε τον εαυτό του… δηλαδή οι φωσφοριζέ βαλίστες μου πιο πολύ εντύπωση έκαναν!

Έχεις τελείωσει τα γυρίσματα; Ή σου έχουν μείνει και κάποιες άλλες χώρες να επισκεφτείς;

Δυστυχώς (δηλαδή και ευτυχώς) ενώ έχω αρκετό υλικό από συνεντεύξεις, δεν έχω πολλά πλάνα με εμένα να περπατάω στα σοκάκια των πόλεων. Φέτος είμαι αρκετά τυχερή γιατί ενώ θα διασχίζω την Ιταλία, θα παρασύρω μαζί μου και βοήθεια. Ας ευχηθούμε όλοι στην Κατερίνα να αντέξει έστω και αυτές τις λίγες μέρες που θα περάσει μαζί μου. Έχω να κάνω πολλά σε ελάχιστο χρόνο…. ουφ…


Ποιες είναι βασικές διαφορές των δικών μας τρένων και των ευρωπαϊκών; Σε επίπεδο συνθηκών ταξιδιού, επίπεδο υπηρεσιών αλλά και κόστος εισιτηρίων;

Όταν δεις πρώτη φορά διώροφο τρένο και αρχίζεις να αναφωνείς “εγώ στον πάνω όροφο…εγώ στον πάνω όροφο” θα καταλάβεις πόσο πίσω είμαστε -δυστυχώς- στην Ελλάδα. Τα τρένα είναι γρήγορα -σαν να πετάνε κατά μήκος της γης- άνετα, ξεκούραστα, σπάνια καθυστερούν, σε πάνε και στο πιο απομακρυσμένο χωριουδάκι, αρκετά πιο ακριβά από τα δικά μας αλλά πληρώνεις για υπηρεσίες που πραγματικά λαμβάνεις και ουσιαστικά κρίνονται αντάξιες της τιμής τους (σε περίπτωση βέβαια που και οι μισθοί της Ευρωπης ήταν ανάλογοι των δικών μας….)

Σκέφτεσαι να επεκτείνεις, να διαφοροποιήσεις την ιδέα σου σε αεροπλάνο; Ή πλοίο;

Θέλω να αρχίσω τα ταξίδια και στην υπόλοιπη Ευρώπη και με τη βοήθεια χορηγών να τρέχω σε χωριά και πόλεις να μιλάω με κόσμο, να ακούω τις εμπειρίες τους, να μαθαίνω για την ζωή τους. Αν θα ξαναέμπαινα σε αεροπλάνο;;; ….ε καλόμαθα τωρα…

Print Friendly

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here