Ο Δημήτρης Μεσσίνης αναζητά την ομορφιά ‘’Στις σκιές της παλιάς Δράμας’’

 

 Συνέντευξη στην Ειρήνη Λίτινα

 

Πως μια έκθεση φωτογραφίας γεννιέται από νοσταλγία και θυμό ταυτόχρονα; Πως τα 17.500 κλικ στην πόλη της Δράμας χώρεσαν τόσες παιδικές μνήμες και συνάμα τόση αδιαφορία προς την ομορφιά; Πως κατοικούν στα ερειπωμένα κτήρια αναμνήσεις μιας παρατημένης ζωής και στα σφαλιστά παραθυρόφυλλα τόση θλίψη; Η Δράμα που χάνεται ή αλλιώς, μια παρατημένη ζωή, μας αποκαλύπτεται στο Press Publica.

 

Η νέα ψηφιακή έκθεση φωτογραφίας του διακεκριμένου Δημήτρη Μεσσίνη ’Στις σκιές της παλιάς Δράμας’’ γεννήθηκε και πάλι από την ανάγκη ‘’να ξυπνήσω, αν έχω βέβαια τις δυνάμεις, συνειδήσεις’’, αφήνοντας την εγκατάλειψη της άλλοτε πανέμορφης πόλης της Δράμας να μιλήσει από μόνη της. Παρουσιάζεται στο καφέ ‘’Ελευθερία’’ στη Δράμα και εντάσσεται στις δράσεις του Υπουργείου Πολιτισμού – Αθλητισμού και στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Μικρού Μήκους Δράμας 2017.

 

– Ποιά ήταν η αφορμή, Δημήτρη, για την νέα αυτή σου έκθεση;

– Η οριστική επιστροφή στην γεννέτειρά μου, την Δράμα, μετά από 55 χρόνια απουσίας, λόγω της συνταξιοδότησής μου.

Η εικόνα που αντίκρυσα ήταν συνταρακτική… Μου προκάλεσε νοσταλγία, στεναχώρια, θυμό και μερικές φορες οργή. Ήταν μια πανέμορφη πόλη, η οποία εγκαταλείφθηκε στην μοίρα της και στην άναρχη ανοικοδόμηση με βάση το μοναδικό Ελληνικό φαινόμενο της αντιπαροχής…. ούτε στις τριτοκόσμικες μπανανίες δεν υπάρχει αντιπαροχή!

Η πόλη, όπως και οι περισσότερες πόλεις στην Ελλάδα έχασαν και χάνουν ακόμα την ταυτότητά τους, που τις δένει με την ιστορία τους.

– Πόσο καιρό την προετοίμαζες;

– Από τις αρχές Απριλίου, μόλις ήρθα… Μετά το αρχικό σοκ πήρα την μηχανή υπό μάλλης και βγήκα στους δρόμους. Δεν είχα στο μυαλό μου καμία έκθεση. Ήθελα να καταγράψω αρχικά αυτό που έβλεπα και με θύμωνε…

Πολύ αργότερα δημιουργήθηκε η ανάγκη να τα δείξω μαζέμενα…. μπας και ταρακουνήσω λίγο συνειδήσεις, ονειροπόλος θα πεις…

Για να εκθέσω αυτές τις 210 φωτογραφίες εργάστηκα ασταμάτητα. Στην πορεία αυτών των 5 μηνών, μόνο μέσα στον αστικό ιστό της πόλης της Δράμας η μηχανή μου έκανε 17.500 κλικ. Πολλά θα μου πεις… ¨Όχι αρκετά, θα σου απαντήσω…

Είναι ένας φωτογραφικός “παράδεισος” η Δράμα, όπως επίσης και η όλη επαρχία εδώ γύρω. Έκανα ένα ταξίδι πολύ πίσω στο χρόνο παράλληλα…

– Παιδικές μνήμες και τωρινές διαπιστώσεις;

– Θυμάμαι εικόνες αμυδρά, ήμουν 10 χρονών και κατέβαινα τους δρόμους για το σχολείο μας… Το σχολείο είχε χτιστεί από το 1908, η Δράμα δεν είχε απελευθερωθεί ακόμα…Τότε το σχολείο ήταν από τα πιο ψηλά κτήρια. Έχει χαρακτηριστεί μνημείο και λειτουργεί ακόμα σαν σχολείο και έχει γίνει γραμματόσημο από τα ΕΛ.ΤΑ.

Τώρα περπατάς στους δρόμους και τρελαίνεσαι, γιατί έχεις μνήμες… Όσα προσφυγικά σπίτια παρέμειναν, βλέπεις ότι οι ιδιοκτήτες τους, παρότι φτωχοί, τα διατηρούν και είναι όμορφα. Όσα γκρεμίστηκαν έγιναν μονοκατοικίες ή διπλοκατοικίες, όμορφα συντηρημένες. Σε αντίθεση ο μεγαλοαστικός πληθυσμός παράτησε την πόλη. Οι ιδιοκτησίες τους είναι πλέον φορτίο παρά όφελος. Κι αυτό δεν τελειώνει ποτέ…

-Συναισθήματα που σε πλημμύρισαν;

– Όπως προανέφερα… νοσταλγία, στεναχώρια, λύπη, θυμός, πάθος πολλές φορές, οργή επίσης, αλλά και χαρά ταυτόχρονα, μιας και γύρισα έστω και αργά στην πόλη που με “γεννησε”…

-Τί μαρτυρoούν τα κτήρια της Δράμας για την ζωή των ανθρώπων της; Τότε και τώρα;

– Δεν μπορούν να συγκριθούν οι εποχές.

Ήταν τότε μια πόλη με όμορφα αρχοντικά σπίτια, πολλά προσφυγικά επίσης, όπου ό κόσμος, ανάλογα με τις δυνάμεις του, τα διατηρούσε όμορφα και ζωντανά. Άλλες εποχές τότε… Η πόλη ήταν ένας πολύ μεγάλος καπνότοπος, στα καπνομάγαζα δούλευε η μισή Δράμα… Είχε εμπόρους, τεχνίτες – μπακιρτζήδες, ραφτάδες… – καπνομάγαζα και μάρμαρα. Τα παλιά κτήρια οι έχοντες συνείδηση τα συντηρούν.

Τώρα, με την οικονομική κρίση να χτυπά τους πάντες ειναι τελειως διαφορετικά. Τα πιο πολλά κτήρια έχουν ερημώσει και εγκαταληφθεί στην τύχη τους, κυρίως από τον μεγαλοαστικό πληθυσμό της πόλης. Πολλοί οι ιδιοκτήτες αρχοντικών κτισμάτων από κληρονομιές και τα εγκαταλείπουν. Να προσθέσω την άναρχη ανοικοδόμηση της πόλης: αε πολλά σημεία έχει καταστραφεί το ιστορικό κέντρο οπτικά από πενταόροφα κτίσματα…

Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι πως ο κόσμος έμαθε και συνήθισε τόσο πολύ να βλέπει την εγκατάλειψη, που όταν με ρωτάν, ‘’που είναι τραβηγμένη αυτή η φωτογραφία’’, πολλές φορές αναγκάζομαι να τους πω, ‘’εκεί… δίπλα στο σπίτι σου… περνάς μπροστά κάθε μέρα’’… Αδιαφορία για την ομορφιά, έστω και φαινομενικά… Πολύ συχνά με ρωτάνε, ‘’γιατί το φωτογραφίζεις αυτό;’’ Απαντώ, ‘’γιατί είναι όμορφο και μ΄αρέσει’’!

– Τί θα σου ψιθύριζε στο αυτί η αγαπημένη σου πόλη, αν μπορούσε να σου μιλήσει;

– Μια φραση μόνο… ‘’Σας αγαπώ όλους, φροντίστε με λιγάκι και μη με εγκαταλείπετε…’’

– Γιατί εκθέτεις τις φωτογραφίες σου και αυτή τη φορά; Οι προσδοκίες σου από τους θεατές;

– Πολύ σπάνια εκθέτω… Απλά θύμωσα πολύ και ήθελα να ξυπνήσω, αν έχω βέβαια τις δυνάμεις, συνειδήσεις…

– Τα σφαλιστά παραθυρόφυλλα;…

– Θλίψη… τα βλέπεις και δακρύζεις…

– Έζησες το παρελθόν της Δράμας, φωτογράφισες το παρόν. Η προσμονή σου για το μέλλον του τόπου σου;

– Να τον προσέξουν τον τόπο μας περισσότερο οι κάτοικοί του. Ελπίζω στην νέα δημιουργική γενιά, που έχει πλέον άλλες προσδοκίες και όνειρα στην ζωή από το να αποχτήσει στο εκκαθαριστικό της εφορίας σαν τίτλο επαγγέλματος την λέξη “ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΊΑΣ”.

Όπως σημειώνει ο ποιητής Κυριάκος Συφιλτζόγλου «ο Δ. Μεσσίνης θα κινηθεί σ’ ένα νοερό ορθογώνιο -οι τέσσερις γωνίες του έχουν ονοματεπώνυμο : Γυμνάσιο Αρρένων, Καπνολογικό Ινστιτούτο, Ασβεστοποιία Αίμος, Ταξιαρχία. Σε αυτό το πεδίο, με παγωμένη ταχύτητα και διάφραγμα σαν βαθιά αναπνοή, θα ξεκινήσει, βολή κατά βολή, να αποτυπώνει ό,τι «κλωτσάει στην μνήμη του ματιού». Αν στο χώρο της φωτογραφίας η έννοια της σκιάς παίζει ρόλο κομβικό, η ίδια σκιά στο «σήμα» της νοσταλγίας, δεν παίζει κάποιο ρόλο, «είναι» -και είναι φλέβα υπόγεια, «χτυπητή».»
Τα εγκαίνια της έκθεσης ‘’Στις σκιές της παλιάς Δράμας’’ είναι την Πέμπτη 14 Σεπτεμβρίου στις 20.30.

 

Ειρήνη Λίτινα.

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here