Μια νέα ωραία Δρέσδη, Ελσίνκι, Αμστερνταμ!

  Toυ Αλέξανδρου Ασωνίτη, συγγραφέα
       Για να καταλάβει κάποιος τι ψυχισμό έχουν οι Γερμανοί και οι δουλικοί τους λαοί του Άξονα, αρκεί να θυμηθεί το χιούμορ που έκανε ο δεκανέας των SS Σόϊμπλε, δημοσιοποιώντας αντιδεοντολογικώς στιχομυθία του με τον υπουργό Οικονομικών των ΗΠΑ: «Δώστε μας το Πουέρτο Ρϊκο (στην Ευρωζώνη) και πάρτε (στις ΗΠΑ) την Ελλάδα». Η χυδαιότητά του σκοπό είχε να εξευτελίσει, για εκατομμυριοστή φορά,  την Ελλάδα, και τα «μέσα» πήραν φωτιά με χλευασμούς, Puerto Greeko,  κλπ. Ατυχώς, στο ναζιστικό «αστείο», τέτοια  θα έλεγαν οιPuerto Naziko όταν σκότωναν αμάχους στα Καλάβρυτα, όταν σκότωναν Εβραίους, δεν δόθηκε απάντηση απ’ την ελληνική πλευρά, από κανέναν.
     Ο Σόΐμπλε στην γκεσταπίτικη δράση του κατά της Ελλάδας έχει απόλυτη σχεδόν ομοφωνία στο εσωτερικό, παρά τα κροκοδείλια δάκρυα που χύνουν κάποιοι πανηγυρίζοντας την ήττα μας. Ένας απ’ τους, εξ αντικειμένου, υποστηρικτές του, είναι κι ο πολύκλαυστος Γερμανός φιλόσοφος Γιούργκεν Χάμπερμας, γεννηθείς το 1929. Τι έκανε στην χιτλερική νεολαία, ας το πει ο ίδιος που, αποτελώντας την κρυφή εφεδρεία του Σόϊμπλε, και παρά τα κατά καιρούς άρθρα του εναντίον της Μέρκελ, την κρίσιμη ώρα μετά το δημοψήφισμα δήλωσε:
           «Ελπίζω σε μια ταχεία διαδικασία εκμάθησης και για τις δύο πλευρές (σημ: άρα έχουμε την ίδια κατάσταση, ευθύνες και δύναμη, Ελλάδα και Γερμανία): «Οι Βρυξέλλες» και «το Βερολίνο» θα πρέπει τελικά να αντιμετωπίσουν την αναπόφευκτη «αναδιάρθρωση» του ελληνικού χρέους, διότι αυτό αποτελεί την προϋπόθεση για μελλοντικές επενδύσεις. Την ίδια ώρα ο Τσίπρας πρέπει να πείσει τελικά την υπόλοιπη Ευρώπη για την πρόθεση και την ικανότητά του να αφήσει πίσω την παθητικότητα, τις πελατειακές σχέσεις και τη διαφθορά των προηγούμενων κυβερνήσεων. Αντί να αισθάνεται υποχρεωμένη να «προσφέρει» αμφίβολες «μεταρρυθμίσεις» σε κάποιον άλλον, η όποια ελληνική κυβέρνηση, αριστερή ή δεξιά, θα πρέπει ν’ αναλάβει πρωτοβουλίες προς όφελος του λαού της. Η παρούσα πρόκληση μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο με έξυπνες και πραγματικά εκσυγχρονιστικές μεταρρυθμίσεις που θα είναι αντάξιες αυτού του όρου.»
     Διαβάσατε; Ούτε λέξη για τα δεινά που επισώρευσαν στον ελληνικό λαό Βρυξέλλες και Βερολίνο! Τίποτα για την προδιαγεγραμμένη  αποτυχία του επιβληθέντος αποικιοκρατικού προγράμματος, λέξη για τον διασυρμό ενός λαού και έθνους. Μόνο συμβουλές στον Τσίπρα και στην Ελλάδα. Για την αδιάφθορη Ζίμενς και τον αδιάφθορο Χριστοφοράκο που κρύβουν, λέξη. Δεν τον ενοχλεί η ανεργία και η φτώχεια, η εξαθλίωση,οι ύβρεις και ο καθημερινός ψυχολογικός εκβιασμός στην Ελλάδα, οι μελλοντικές επενδύσεις τον μάραναν. Η «Δημοκρατία» στην Ευρώπη (ώρα να σταματήσει η κυβέρνηση να τους διασκεδάζει με αυτό το ανέκδοτο: «Δημοκρατία και Ευρώπη», «σεβασμός του Άλλου και των Δικαιωμάτων του, και Ευρώπη» κ.λπ., είναι έννοιες εξ ιστορίας ασύμβατες), η κατάντια της ΕΕ, η αθλιότητα και χαιρεκακία των Ευρωπαίων προς την Ελλάδα, η οιονεί χιτλερική γερμανική ηγεμονία, η ευρωπαϊκή άρνηση να δει την πραγματικότητα και ν’ αντιμετωπίσει τα χιλιάδες προβλήματα του σύγχρονου κόσμου, δεν απασχολούν τον μέγα φιλόσοφο.
      Μόνο το πώς θα δικαιολογήσει τον σύγχρονο Γερμανικό ναζισμό, που επιδίδεται σε ενδοευρωπαϊκό ιμπεριαλισμό, τον ενδιαφέρει, και μας ειρωνεύεται μιλώντας για αναδιάρθρωση χρέους.  Ας τον χαίρονται όσοι του δίνουν σημασία, εγώ δεν του έδωσα ποτέ ούτε καταδέχτηκα ποτέ να διαβάσω έστω μια γραμμή του. Στον αντίποδα, ο Σαμίρ Αμίν,  στην «Εφημερίδα των Συντακτών» επίσης, λέει τα πράγματα με το όνομά τους, σ’ ένα υποδειγματικό άρθρο,  και αναφέρεται ευθέως στις ευθύνες των λαών της Ευρώπης. Αλλά ο Σαμίρ Αμίν είναι Αιγύπτιος, όχι Ευρωπαίος εγκληματίας.
       Αλλά τι κροκοδείλια δάκρυα μετά τον φόνο και εν αναμονή του ενταφιασμού μας! Ο Γιούνκερ, «δεν ταπεινώθηκε ο ελληνικός λαός», ο Φάϋμαν, «να ξεχάσουμε τς ταπεινώσεις», κλπ. Τι λαμπρή απόδειξη της Ευρώπης των λαών και της ευρωπαϊκής «δημοκρατίας και αλληλεγγύης». Οι λέξεις «ταπείνωση, εκδίκηση, πνιγμός, πραξικόπημα, μνησιακακία, εξευτελισμός, σταύρωση» που κυριαρχούν, τα αγωνιώδη ερωτήματα, «τι θέλει η Γερμανία»,οι καλοί γερμανοί που εναντιώνονται στoν δεκανέα SS Σόϊμπλε και στην Εύα-Μαγδαληνή-Χίτλερ-Γκαίμπελς-Μέρκελ,  συσκοτίζουν την αλήθεια: Η ΕΕ ήταν, συγκεκαλυμμένα,  και είναι ανενδοίαστα, από το 2010, ένα νεοναζιστικό μόρφωμα αποτελούμενο κυρίως από απενοχοποιημένες χώρες-σκουπίδια του Άξονα. Η Γερμανία είναι το έθνος που δημιούργησε τον ναζισμό, που δεν ήταν γέννημα μιας ιστορικής περιόδου αλλά χαρακτηριστικό της εγκληματικής δολοφονικής ιστορίας και ψυχοσύνθεσης των Γερμανών.
      Αλλά ο γερμανογεννημένος μαρξισμός-κομμουνισμός για να εδραιώσει την παρουσία του στη Ευρώπη αθώωσε τον ναζισμό μετά τον πόλεμο και διέπραξε ένα ασυγχώρετο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας (συνένοχοι κι οι Αγγλοσάξωνες, αλλά  έμπειροι αυτοί δεν επικαλέσθηκαν  ιδεολογίες). Αθώωσε τον Γερμανικό λαό, τον Ιταλικό, Φινλανδικό, Ολλανδικό, Σλοβάκικο, Λιθουανικό λαό κ.α, τον χιτλέρικο Άξονα δηλαδή, και καταδίκασε μόνο την ιδεολογία που ώθησε τους σφαγείς-λαούς σε εκατομμύρια δολοφονίες. Αλλά τις ιδεολογίες άνθρωποι τις εκπονούν και άνθρωποι τις υϊοθετούν και εφαρμόζουν,  δεν είναι, ιδεολογίες και εφαρμογή τους, ουδέτερα  φυσικά φαινόμενα.
       Άρα, αθωώνοντας τους ένοχους λαούς, Γερμανούς, Ιταλούς κ.λπ, που εκπόνησαν και εφάρμοσαν την ναζιστοφασιστική ιδεολογία, επιτρέπουν στην ιδεολογία να υπάρχει, αφού οι φυσικοί φορείς του εξαγνίζονται κι ετοιμάζουν νέο γύρο. Κομμουνιστικό και αγγλοσαξωνικό δώρο στους ναζιστοφασίστες που τις συνέπειές του μόλις έχουμε αρχίσει να πληρώνουμε.
   Όσο για τα: «ταπείνωση, εξευτελισμός, εκδίκηση», θα μου επιτραπεί ένας προσωπικός τόνος. Πέντε χρόνια τώρα, στην Ελευθεροτυπία, στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, στο περιοδικό Πολίτες, στην εφημερίδα Ρήξη, στην Ελευθεροτυπία πάλι (π.χ., «το στίγμα της ατίμωσης»), γράφω και ξαναγράφω για την ταπείνωση που υφιστάμεθα και για την εκδίκηση που παίρνουν οι Ευρωπαίοι Ναζιστές, τόσο για την αντίστασή μας στον Άξονα όσο και για την υποχρεωτική αναγωγή τους σε εμάς, στον ελληνικό πολιτισμό. Τους ιστορικούς λογαριασμούς τους μαζί μας λύνουν, τόσο δύσκολο είναι να καταλάβουμε ότι δεν είναι μόνο οικονομικό το θέμα; Γιατί δεν σημειώθηκε η ίδια λοιδορία με την Πορτογαλία, την Ιρλανδία, την Ισπανία;
Πού οφείλεται το μένος εναντίον μας και η μνησικακία τους που μόλις χθες προκάλεσε αντιδράσεις στην υπνώττουσα διεθνή κοινότητα; Τώρα κατάλαβαν, οι μετρ της αποικιοκρατίας, Αγγλοσάξωνες, πώς δρα απέναντί μας και τι είναι η ΕΕ; Και γιατί, οι του Άξονα, συνεχώς χρησιμοποιούν, χλευαστικά, κλασικά σύμβολα του ελληνικού πολιτισμού; Επειδή είναι αναγνωρίσιμα ή γι’ αυτό που συμβολίζουν; Γιατί δεν χρησιμοποίησαν σύμβολα άλλων  μνημονιακών κρατών; Το διαβόητο PIGS τον ευρωπαϊκό αντιρατσισμό  δεν διαλαλούσε;  Υπάρχει χρόνος να σκεφθεί κάποιος τι  συμβαίνει, βάσει στοιχείων και στοιχειωδών λογικών αναγωγών.
   Εκείνο που πλέον επείγει, είναι  να οργανώσουμε το εσωτερικό μας μέτωπο και να αντισταθούμε. Πώς όμως. όταν 40% του λαού και τα αντίστοιχα πεμπτοφαλαγγίτικα κόμματα ψηφίζουν υπέρ της αορίστου χρόνου υποδούλωσής μας, κι όταν, δυστυχώς, η κυβέρνηση και ο Σύριζα συχνά αποφεύγουν την λέξη Ελλάδα και μιλάνε μόνο για χώρα και δημοκρατία; Πώς, όταν η Εφημερίδα των Συντακτών κάνει ένα εγκληματικά ανεύθυνο  λογοπαίγνιο με το «βυθίσατε το Χόρα», συμφωνημένη απάντηση του Α. Παπανδρέου στην τούρκικη παραβίαση των διεθνών συνθηκών, και γράφει: «Εντολή Σόϊμπλε: “βυθίσατε την χώρα”»  για να αποφύγουν την λέξη Ελλάδα. Αλλά η Ελλάδα δεν είναι «χώρα» απλώς ούτε χώρος: Είναι η πατρίδα μας  και θα την υπερασπιστούμε μέχρι τέλους, όσοι θέλουμε κι όσοι κρίνουμε έτσι. Δεν θα υπερασπιστούμε την χώρα, αλλά την πατρίδα, την Ελλάδα, τον λαό και το έθνος μας. Το έθεσε εξαίρετα ο Κώστας Γαβράς, γι’αυτό είναι ο Γαβράς: «η Ελλάδα είναι έθνος, αλλά δεν είναι κράτος».
    Και το περίφημο Γκρέξιτ; Γιατί κανείς Έλληνας πολιτικός, εννοούμε της κυβέρνησης, οι άλλοι, μηδενός  εξαιρούμενου, είναι όνειδος, γιατί όμως δεν είπε κανείς: Δεν υπάρχει νομικός τρόπος να φύγουμε από το ευρώ όσο και να αλυχτάνε τα ναζιστικά σκύβαλα της ΕΕ για να μας φοβίσουν; Ας απαντήσουν επίσημα πολιτικοί και ο νομικός κόσμος, υπάρχει τρόπος, πρόβλεψη εξόδου, ναι ή όχι;  Ευρώ σημαίνει ή όχι: κοινή ισόβια πορεία; Και γιατί επελέγη ο κάκιστος Παυλόπουλος για Πρόεδρος και όχι κάποιος εγνωσμένου κύρους και κατάρτισης, όπως ο Βασίλης Μαρκεζίνης, πχ, για  να πάμε ετοιμοπόλεμοι στην ΕΕ;
 Γιατί δεν λέει, έστω τώρα, η κυβέρνηση επίσημα που πήγαν τα «δανεικά», ποιά είναι λογιστικά κλπ. Γιατί πήγαν με καλές προθέσεις να πείσουν τους Ευρωναζί κι όχι να τους υποχρεώσουν να αναδιπλωθούν με μονομερείς ενέργειες; Δεν ξέρουν ότι μόνο αν απειληθούν τα συμφέροντά τους, υποχωρούν; Θα διεκδικήσουμε ενεργότερα τις αποζημιώσεις των ναζί; Μήπως να ζητούσαμε έκτακτη σύγκληση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ για τον στραγγαλισμό της οικονομίας από την ΕΚΤ, για το ΔΝΤ που δεν μας καταβάλλει την δόση που μας οφείλει από πέρυσι ώστε να ξεπληρώσουμε τις δόσεις που επιβάλλει το σωτήριο Μνημόνιο; Γιατί δεν κινηθήκαμε νομικώς, όπως είχε λεχθεί;
     Ποτέ δεν είναι αργά για τίποτα. Αρκεί να καταλάβουμε πώς τους ναζιστές δεν τους πείθεις, τους εκτελείς. Ειδικά όταν έχουν γλυτώσει απο δολοφονική απόπειρα εναντίον τους, όπως ο Σόϊμπλε.  Που σημαίνει ότι συνειδησιακά έχουν αποδεχθεί ότι οι πράξεις τους, και η ποιότητα του ψυχικού τους υποβάθρου, επιφέρουν ως τίμημα τον θάνατο.  Είμαστε σε πόλεμο και άλλη ταπείνωση ή  υποχώρηση δεν νοείται. Εύγε, σε όσους σκότωσαν Γερμανούς και τους συμμάχους τους  και βομβάρδισαν την Δρέσδη. Ντροπή τους, που περιορίστηκαν μόνο σ’ αυτήν. Προσβλητικοί  λεονταρισμοί, θα πουν ισως οι νεωτεριστές, που το μόνο που αποφέρουν είναι στιγμιαία ανέξοδη εκτόνωση. Αυτή είναι η Ιστορία όμως. Τέρμα οι μεμψιμοιρίες και οι επικλήσεις στα ευρωπαϊκά ιδεώδη -σικ- Πρέπει να πολεμήσουμε.
Print Friendly, PDF & Email

1 ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here