Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΑΡΔΑΒΑΝΗ

Είναι Σάββατο πρωί. Περνάω την καθιερωμένη μου εργασιοθεραπευτική «βόλτα» σ’ αυτούς που δεν αντέχουν να μείνουν μακριά από το νοσοκομειακό κρεβάτι πάνω από λίγα λεπτά∙ όσο δηλαδή για μια βόλτα μέχρι την τουαλέτα ή με το καροτσάκι στον διάδρομο, στο κυλικείο το πολύ. Αλλιώς: αυτούς που δεν θα πάρουν άδεια για το Σαββατοκύριακο και μάλλον για κανένα Σαββατοκύριακο πια. Αυτούς που μάλλον «ετοιμάζονται».

Η άρρωστη στο πολύκλινο φαίνεται να έχει αναλάβει παρ’ όλα τα δυσμενή προγνωστικά. Μου δείχνει μιαν εφημερίδα free press. «Κοίτα γιατρέ τι γράφει…» με προτρέπει διστακτικά.
Η εφημερίδα αναπαράγει για τον πληθυσμό, την «πλέμπα» μάλλον, μια «βαρυσήμαντη» πληροφορία για το φάρμακο τάδε που αποσύρθηκε στις ΗΠΑ λόγω αυξημένων παρενεργειών έναντι μικρού οφέλους -η σύγκρουση φαρμακοβιομηχανίας και πληρωτών των υπηρεσιών υγείας, του χρηματοπιστωτικού συστήματος βρίσκεται στην κορύφωσή της…

Κατά σύμπτωση σατανική -ή και όχι- το συγκεκριμένο φάρμακο είναι πιθανότατα υπεύθυνο για τη μακρά ύφεση της μεταστατικής νόσου αυτής της γυναίκας που είναι τώρα μπροστά μου στο κρεβάτι και με κοιτάζει ερευνητικά· δύσπιστα μάλλον. Έχοντας ήδη διαφύγει τον κίνδυνο της επιδείνωσης μετά την πολύμηνη θεραπεία, έχοντας ήδη ζήσει πολλούς και καλούς μήνες παραπάνω από τον μέσο όρο που της τάζουν οι στατιστικές με θεραπεία συμβατική, χωρίς το εν λόγω φάρμακο.

Αυτά.
Και μην περιμένεις ν’ ακούσεις αν και πώς ξέρω, αν και πόσο έπαιξε ρόλο το εν λόγω φάρμακο. Επειδή, απλά δεν ξέρω∙ όπως δεν ξέρεις ούτε εσύ ούτε η καλή γυναίκα που είναι τώρα μπροστά μέσα από πόσες πιρουέτες κατόρθωσα να της δώσω το φάρμακο που πίστεψα –με όλες τις ενδογενείς αμφιβολίες μου- πως θα «έκανε τη διαφορά. Ούτε εμείς ούτε άλλος κανείς δε μαθαίνει ποτέ πώς και γιατί κάποιος επικρατεί στις μάχες με τον «υπέρτερο εχθρό».
Πιρουέττες στο σκοινί αμέτρητες· με το χάος να ρουφάει στο κενό του παραλόγου. Αυτές που μου έχουν ύπουλα στερήσει διανοητική ευστάθεια και χαμόγελο.

Print Friendly

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ