του Νίκου Ράπτη

Θα μπορούσαμε να αποδεχθούμε μια σύνθετη ονομασία με τον όρο «Μακεδονία» για τα Σκόπια, αν αυτό ήταν δίκαιο, αναγκαίο ή χρήσιμο. Αλλά δεν είναι τίποτα από αυτά.


Είναι άδικο
. Εντάσσεται στην προαιώνια επιθυμία των Βουλγάρων (και δι’ αυτών της Μόσχας) να αποκτήσουν πρόσβαση στο Αιγαίο. Αποτελεί έναν ακόμα κρίκο στην αλυσίδα Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου-Βουλγαρική Εξαρχία- Επανάσταση του Ίλιντεν- τριτοδιεθνιστικός μακεδονισμός. Επικυρώνει μια ονομασία που χρησίμευε ως προεργασία για την απόσχιση ελληνικών εδαφών κατά τον Εμφύλιο Πόλεμο, όπως πρέσβευε τότε το ΚΚΕ και υποστήριζε ο Τίτο.


Είναι περιττό
. Επί είκοσι πέντε χρόνια, τα Σκόπια και η Ελλάδα έχουν ήρεμες και εποικοδομητικές σχέσεις, παρά την εκκρεμότητα της ονομασίας. Οι διαβόητες «διεθνείς πιέσεις» για λύση δεν είναι ασφυκτικές –οι ΗΠΑ υποστήριξαν επανειλημμένα πως η ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ εξαρτάται απολύτως από την εξεύρεση ονομασίας αποδεκτής από την Αθήνα. Ασφαλώς ο διεθνής παράγων επιθυμεί λύση, αλλά δε θα θυσιάσει την ελληνική συστράτευση στο βωμό της ικανοποίησης των εθνικιστών των Σκοπίων.


Είναι ζημιογόνο
. Η ονομασία «Άνω Μακεδονία» είναι παρακαταθήκη αλυτρωτισμού. Απλώς, όταν έρθει η στιγμή, η ανάγκη «ολοκλήρωσης» της «Μακεδονίας» θα αντικατασταθεί με το αίτημα για «ενοποίησή» της. Τα περί erga omnes και συνταγματικής αναθεώρησης στη γειτονική χώρα είναι φληναφήματα: το σύνταγμα των Σκοπίων δεν είναι ιδιαιτέρως πολεμοχαρές, και η επιθετικότητα των κρατών σπανίως περιλαμβάνεται στις συνταγματικές τους προβλέψεις.

Η Κίνα περίμενε δεκαετίες έως ότου κάμψει την επιμονή της Ταϊβάν να ονομάζεται ως «Δημοκρατία της Κίνας». Η Ομοσπονδιακή Δημοκρατίας της Γερμανίας ουδέποτε αναγνώρισε την ομώνυμη «Λαοκρατική Δημοκρατία». Το Πεκίνο και η Βόννη πλήρωσαν την επιμονή τους αυτή με μεγαλύτερη ή μικρότερη διεθνή απομόνωση και κατηγορήθηκαν ως παράλογες  και αδιάλλακτες. Αλλά στο τέλος νίκησαν. Καμιά φορά, η δικαίωση είναι κόρη της επιμονής και αδελφή της ακαμψίας. Η Αθήνα μπορεί να ελπίζει πως προϊόντος του χρόνου θα δικαιωθεί στο ζήτημα της ονομασίας των Σκοπίων.

Το πραγματικό πρόβλημα της χώρας μας είναι η παρακμή της: δημογραφική κατ’ αρχήν, και ακολούθως παραγωγική και μορφωτική. Η ήπια ισχύς μας βαίνει μειούμενη. Η κλιματική αλλαγή εξελίσσεται σε οικονομική ταφόπλακα. Αν δεν αντιδράσουμε εγκαίρως, θα μας κοστίσει τις επόμενες δεκαετίες 700 δις –δυόμισι φορές το δημόσιο χρέος μας. Το πολιτικό μας σύστημα αδυνατεί να παραγάγει ανατάσεις και συσπειρώσεις. Είναι αλήθεια πως αν δεν ανακάμψουμε, στο τέλος αυτού του κύκλου της εξασθένισης μας αναμένει –εκτός των άλλων- και ο εδαφικός ακρωτηριασμός. Αυτό όμως δε σημαίνει πως είναι «ρεαλισμός» να σκάβουμε οι ίδιοι τον λάκκο μας. Τουλάχιστο, ας μη σπεύδουμε να υποχωρούμε προς τον γκρεμό με αχρείαστα βήματα.

Δεν είμαστε (ακόμα) τόσο ανίσχυροι ώστε να υποχωρούμε στα Σκόπια. Αν θέλουν να έχουν παρουσία στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ οι γείτονές μας, ας απομακρυνθούν από την ονομασία που τους κληροδότησε ο βουλγάρικος μεγαλοϊδεατισμός, έστω υπό το προσωπείο του «προλεταριακού διεθνισμού». Ας πάψουν να γελοιοποιούνται αναφερόμενοι στην αρχαία Μακεδονία. Ας σεβαστούν επιτέλους την ίδια την ιστορία τους και τη εθνολογική τους σύσταση κι ας λάβουν κάποια άλλη ονομασία, χωρίς μακεδονιστικές αναφορές.

Ο Νίκος Ράπτης είναι εκπαιδευτικός. Είναι μέλος του Πανελλαδικού Συμβουλίου των Οικολόγων-Πράσινων, που η επίσημη θέση τους είναι υπέρ της σύνθετης ονομασίας για τα Σκόπια.

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here