Γιώτα Φέστα: «Πάντα θα υπάρχει μια Άνοιξη»

Tου ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ

Η Γιώτα Φέστα συμμετέχει σήμερα στο ενδεκαήμερο γυναικείων μονολόγων που φιλοξενεί με μεγάλη επιτυχία το Θέατρο Τζένη Καρέζη, με το έργο «Αναγνώριση» του Άκη Δήμου, σε δική της μάλιστα σκηνοθεσία.

 

«Η γυναίκα της Αναγνώρισης είναι μια άγνωστη γυναίκα αλλά έχει τη χάρη της Σύλβια Πλαθ, της Λουι Σαλομε, της Μαρίας Βοναπάρτη, της Νταίζη απο τον «Μεγάλο Γκατσμπυ», της Ιουστινης  του Νταρέλης, της Μαρίας Πολυδούρη, της Πηνελόπης Δέλτα και άλλων μυθικών γυναικών που έζησαν έναν μεγάλο έρωτα. Αν έχει ένα νόημα για μένα αυτή η ιστορία είναι γιατί πάντα θα υπάρχει μια Άνοιξη μετά τον χειμώνα κι αυτή την Άνοιξη πρέπει κανείς να αναζητήσει στη μικρή καθημερινή του ζωή που «όλα μοιάζουν και τίποτα δεν είναι το ίδιο», λέει η ίδια.

-Η γυναίκα που ερμηνεύετε;

Γ.Φ: «Ο Άκης Δήμου στη γυναίκα της «Αναγνώρισης» δε δίνει όνομα. Δεν του χρειάζεται. Είναι μια γυναίκα που διηγείται μια μικρή ερωτική ιστορία. Την διηγείται σε έναν απόντα άντρα που όμως είναι, όπως λέει και ο Δήμου, ανυπόφορα παρών σε όλο το έργο. Σε έναν άντρα, που σε αντίθεση με τη γυναίκα, έχει όνομα. Είναι ο Άρης. Του διηγείται  την ερωτική τους  ιστορία. Κατά τη διάρκεια της διήγησης η γυναίκα είναι ανέλπιδη. Είναι ασυγκράτητη. Είναι εριστική. Είναι ξαναμμένη. Είναι επίμονη. Είναι νευρική. Είναι ειρωνική. Είναι παραληρηματική. Είναι εξουθενωμένη. Είναι αισθαντική. Είναι έκπληκτη. Είναι εκρηκτική. Είναι εύθυμη. Είναι ενθουσιασμένη. Είναι παράδοξη. Είναι αδίστακτη.
Είναι σκληρή. Είναι τρυφερή. Είναι αδύναμη. Είναι δυνατή. Είναι δειλή. Είναι θαρραλέα. Είναι απελπισμένη. Είναι θύτης. Είναι θύμα. Είναι ελεύθερη. Είναι μόνη. Στην παράσταση η γυναίκα μιλάει σ’ αυτόν άντρα πάνω στη σκηνή αλλά τον αναζητά συνέχεια και μέσα στο κοινό.

-Το κείμενο;

Γ.Φ: Είναι αρκετά χρόνια που ο Άκης Δήμου μου έστειλε αυτό το κείμενο της «Αναγνώρισης». Από την πρώτη ανάγνωση αναγνώρισα το λυρικό του χάρισμα αλλά και την αμεσότητα ενός παραληρηματικού ερωτικού λόγου. Έχει περάσει τόσος καιρός και κάθε φορά που συναντιέμαι με το κείμενο η συγκίνηση είναι το ίδιο ζωηρή. Είναι η συγκίνηση που δημιουργεί η παραληρηματική αφήγηση αυτής της γυναίκας που κινείται ολόκληρη στην περιοχή του συναισθήματος. Μιας γυναίκας πιστής σε έναν έρωτα που ζει μόνο στη μνήμη της, πιστής  σε μιαν αυταπάτη, με την ίδια δύναμη που άλλοι μπορεί να είναι πιστοί σε μια θρησκεία. Η γυναίκα της «Αναγνώρισης» κάθε Πέμπτη ανάβει ένα κεράκι για να συντηρήσει αυτή τη μνήμη σε όλη της τη ζωή. Έχει κάτι δαιμονικά ανυποχώρητο. Ζητάει από τη ίδια την ιστορία της το απόλυτο και ξέρει πως αυτό που ζητάει είναι τελεσίδικα ανέφικτο. Χωρίς ποτέ να είναι αντικειμενική ανακοινώνει την ιστορία της στο κοινό δίνοντας μια νέα δύναμη στις φτωχές και τετριμμένες λέξεις. Παραδέρνει συνέχεια ανάμεσα στην ανάμνηση της ευτυχίας που έζησε και του οράματος της ευτυχίας που δε θα ζήσει ποτέ.
Πηγή της ιστορίας της ένας αγαπημένος νεκρός…

-Η διαχρονικότητα του έργου;

Γ.Φ: Ποια ερωτηματικά μπορούν να δημιουργηθούν από την ιστορία αυτή σήμερα και πως διαφοροποιούνται οι σύγχρονες γυναίκες από τη φωνή αυτής της «άλλης» γυναίκας που ζει τόσο κοντά μας και είναι τόσος μακρινή; Είναι ερωτήματα που ακόμα δεν έχω απαντήσει. Φαντάζομαι όμως πως ασκούν μια γοητεία, την παράξενη γοητεία των ανθρώπων που η ιστορία τους περνάει πάνω από τις ζωές και τις σαρώνει. Τις αφήνει γυμνές και έρημες. Η γυναίκα της Αναγνώρισης είναι μια άγνωστη γυναίκα αλλά έχει τη χάρη της Σύλβια Πλαθ, της Λουι Σαλομε, της Μαρίας Βοναπάρτη, της Νταίζη απο τον «Μεγάλο Γκατσμπυ», της Ιουστινης  του Νταρέλης, της Μαρίας Πολυδούρη, της Πηνελόπης Δέλτα και άλλων μυθικών γυναικών που έζησαν έναν μεγάλο έρωτα. Αν έχει ένα νόημα για μένα αυτή η ιστορία είναι γιατί πάντα θα υπάρχει μια Άνοιξη μετά τον χειμώνα κι αυτή την Άνοιξη πρέπει κανείς να αναζητήσει στη μικρή καθημερινή του ζωή που «όλα μοιάζουν και τίποτα δεν είναι το ίδιο».

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here