Γιώγια Σιώκου: Στα δένδρα μιλώ με τ΄ονομά τους

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ

 

Έκτοτε, στη μοναξιά της ασφάλτου ονειρεύομαι.
Συλλέγω κοχύλια.
Καλλιεργώ ορεινά αμπέλια κι ελιές.
Σπέρνω σπόρους δημητριακών, θερίζω στάχυα
και τις νύχτες λιχνίζω στης σκέψης το αλωνάκι.
….

Στην προκυμαία αναστηλώνω
βενετσιάνικες φορτέτσες και νεώρια.
Μελετώ αρχαίους ΄Ελληνες συγγραφείς.
Διδάσκω γραφή σε αναλφάβητα παιδιά.
Στα δένδρα μιλώ με τ, όνομά τους.
΄Εγκλειστη
στ’  αρσενάλια της πολιτείας των ποιημάτων.

Η Γιώγια Σιώκου γεννήθηκε στα Χανιά της Κρήτης και ζει στην Αθήνα. ‘Ηταν σύζυγος του αείμνηστου Σωτήρη Σιώκου, με τον οποίον έχουν αποκτήσει δύο παιδιά. Μια συνάντησή της με τον Γιάννη Ρίτσο το 1975 στάθηκε η αφορμή για τη μακρόχρονη γνωριμία τους και ήταν αυτός που την έπεισε να ασχοληθεί με την ποίηση. Τριάντα χρόνια είναι αφοσιωμένη στο ποιητικό της έργο. Ως υπάλληλος της Τράπεζας της Ελλάδος εργάστηκε στη βιβλιοθήκη Οικονομικών Μελετών, αλλά για την ποίηση εγκατέλειψε την Τράπεζα. Εξελέγη στο Γενικό Συμβούλιο της Unicef. Είναι μέλος του ομίλου για την Unesco Πειραιώς & Νήσων. ΄Eχει εκδώσει δέκα ποιητικές συλλογές. Η έβδομη ποιητική της συλλογή είναι δίγλωσση, μεταφρασμένη από τον Ντέιβιντ Κόνολυ.

-Τι περιλαμβάνει το δέκατο βιβλίο σας, Στα Δένδρα μιλώ με τ΄όνομα τους, εκδόσεις Ωκεανός,  και ποια είναι τα θέματα σας;

Το δέκατο βιβλίο μου αφιερωμένο στα παιδιά μου, συνθέτουν 34 ποιήματα και 5 ζωγραφικοί πίνακες που φιλοτέχνησε ο γνωστός ζωγράφος Πέτρος Ζουμπουλάκης, όπως και στα προηγούμενα βιβλία μου.

Η έκδοση του βιβλίου είναι ιδιαίτερα επιμελημένη και την κοσμούν οι ζωγραφιές, τα αρχιγράμματα, οι βινιέτες και μια χαρακτηριστική γραμματοσειρά σαν κόσμημα, που την επέλεξαν από το πρώτο μου βιβλίο, το οποίο είναι και συλλεκτικό.

Κυριαρχούν ζητήματα κοινωνικής ευαισθησίας και υπαρξιακής συζήτησης. Επίσης θέματα περιβαντολλογικά, πολιτιστικά, ιστορικά.

Και ποιήματα που απευθύνονται στον αγαπημένο μου σύζυγο Σωτήρη Σιώκο, που χάθηκε απροσδόκητα, πρόωρα και άδικα πριν κάποια χρόνια.

-Τι σας προσφέρει το ποιητικό σας ταξίδι και τι επιδιώκετε να μεταφέρεται μέσα από τα ποιήματά σας στους αναγνώστες σας;

Το ποιητικό Ταξίδι είναι ένα σκληρό , συγκλονιστικό, οδοιπορικό ταξίδι προς το φως, όπου εμείς οι Λογοτέχνες καταθέτουμε ολόκληρη τη ζωή μας. Γκρεμίζουμε τα τείχη ανάμεσα στην αρχαιότητα, τον μεσαίωνα και την εποχή μας αλλά γκρεμίζουμε και τα τείχη με τις άλλες χώρες, γιατί μας ενώνει ο λόγος , το ταξίδι στον χρόνο, ο λυγμός του παρόντος και του μέλλοντος .

Τι ενώνει όλους εσάς τους Λογοτέχνες;

Η ευθύνη απέναντι στη Λογοτεχνία διασώζοντας τη μνήμη, την ανθρωπιά, την ιστορία, τη πνοή του λόγου και την ελπίδα μας.

Να σεβαστούμε το παρελθόν και να το συνδέσουμε με το παρόν, δίνοντας αίγλη σε έννοιες παλιές, λησμονημένες, όπως ανιδιοτέλεια και προσφορά.

-Μιλήστε μου για την ποίηση και την ποιήτρια Γιώγια Σιώκου

Η ποίηση είναι ένας διαρκής κυματισμός μέσα στο χρόνο, μια ποιητική διάσταση της ζωής , σ΄ ένα κόσμο όλο ένα και λιγότερο ποιητικό.

Σε μια εποχή που διεκδικούν τον ουρανό και τη θάλασσα, δεν είμαι παρά μια απλή υφάντρα της τέχνης σιωπηλή και ανυπόταχτη, που υφαίνω με μαλαματένιες κλωστές Ελευθερίας και Δικαιοσύνης, εαρινές φωλιές χελιδονιών της Ναζαρέτ, στο σιωπηλό κυμάτισμα πολυσύλλαβων λέξεων, φιλντισένιες υφαίνω προσδοκίες, το φλοίσβο προϊστορικής θάλασσας, έλατα στολισμένα νοσταλγία και πάχνη, μικρούς ποιμένες  εύθραυστης σιωπής, όνειρα γυάλινα που κρέμονται σε χρυσοκλωστές.

Στα Δένδρα μιλώ με τ΄όνομα τους- μυρίζω αντιμόνιο παλιών τυπογραφικών που έζησα κομμάτια απ΄ τη ζωή μου, κατοικώ στ΄άδολα μάτια τα γεμάτα απορία των ανάπηρων παιδιών, των ορφανών των πολέμων, και αφουγκράζομαι το λυγμό των αστέγων το ρόϊσμα της ψυχής των ανθρώπων στη μεταξένια μοναξιά της πολιτείας.

 

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here